การตัดสินใจครั้งใหญ่

กลิ่นสารฟอร์มาลีนเจือจางในห้องชันสูตรยามวิกาลไม่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัยกับรินรดาได้อีกต่อไป เมื่อแสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบใบหน้าคมคายของร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส—ร่างที่เธอกำลังจะลงนามรับรองสาเหตุการตาย ซึ่งบัดนี้กลายเป็นเดิมพันระหว่างหน้าที่แห่งความถูกต้อง กับความรู้สึกเบื้องลึกที่สั่นคลอนหัวใจเธอจนแทบเสียศูนย์ "คุณกำลังเซ็นชื่อลงบนใบเบิกทางไปสู่ความตายของผมนะ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตร รินรดาชะปากกาในมือทันที ปลายหมึกสีดำซึมลงบนกระดาษรายงานการแพทย์นิติเวชเป็นจุดวงกลมสีเข้ม เธอยังไม่หันไปมองทันที แต่ความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังบอกเธอได้ดีว่าใครกำลังยืนอยู่ตรงนั้น—ธาวิน ชายผู้มีดวงตาสีเทาอันว่างเปล่า ผู้กุมความลับของคดีฆาตกรรมโบราณที่ตำรวจกำลังตามล่า และตอนนี้... เขาคือผู้ต้องหาหนีคดีที่เลือกจะเดินเข้ามาหาเธอในสถานที่ราชการปิดตายแห่งนี้ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทรยศ เธอวางปากกาลง หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยแววตานิ่งสนิทตามวิสัยแพทย์นิติเวชผู้ยึดมั่นในตรรกะ "คุณบ้าไปแล้วหรือคะธาวิน คุณรู้ตัวไหมว่าที่นี่คือที่ไหน และตำรวจกำลังกระจายกำลังตามหาตัวคุณทั่วเมือง ทำไมคุณถึงยังกล้าโผล่หัวมาที่นี่" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในพยางค์สุดท้าย ธาวินก้าวเท้าพ้นเงาสลัวของเสาปูน แสงไฟสีขาวสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาสีเทาที่สะท้อนภาพเธอไว้เพียงผู้เดียว มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข หากแต่เป็นความเย้ยหยันต่อชะตากรรม "เพราะผมรู้ว่ามีเพียงคุณคนเดียว... ที่เห็นหลักฐานชิ้นนั้นแล้วเลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่ง" ธาวินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนได้กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นอายของหนังสือเก่า ฝุ่นควัน และความลับที่ถูกฝังกลบ รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะชันสูตร สมองของเธอกรีดร้องคำเตือนด้วยจรรยาบรรณวิชาชีพ หลักฐานบนโต๊ะชี้ชัดว่ารอยแผลบนศพสอดคล้องกับวัตถุโบราณที่หายไปจากพิพิธภัณฑ์ ซึ่งธาวินเป็นผู้ครอบครองคนสุดท้าย หากเธอส่งมอบรายงานนี้ให้พนักงานสอบสวน ธาวินจะกลายเป็นฆาตกรต่อเนื่องไร้ทางสู้ทันที แต่ถ้าเธอบิดเบือนผลชันสูตร... นั่นหมายถึงการทำลายเกียรติยศและวิชาชีพแพทย์ที่เธอเพียรสร้างมาทั้งชีวิต "ความถูกต้องไม่มีพื้นที่ให้ความรู้สึกส่วนตัวค่ะ ธาวิน" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งกั้นขวางความรู้สึกโหยหาที่ประหลาดล้ำซึ่งมักเกิดขึ้นทุกครั้งยามที่เขากุมมือเธอในความฝัน "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหก รอยมีด รอยนิ้วมือแฝง และสารเคมีบนร่างผู้ตาย ชี้ตรงมาที่คุณทั้งหมด" "แล้วความฝันของคุณล่ะ?" ธาวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว ดวงตาสีเทาคู่นั้นจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะลอกคราบความลับที่เธอพยายามซ่อนเร้น "ความฝันที่คุณเห็นผู้ชายคนหนึ่งถือมีดเล่มเดียวกันนั้น... ในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสามร้อยปีមុន คุณคิดว่ามันเป็นแค่ภาพหลอนจากความเครียดเหรอ รินรดา?" ร่างของแพทย์สาวชาวาบไปทั้งตัว ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ขั้วหัวใจ ข้อมูลนี้... เป็นความลับสุดยอดที่เธอไม่เคยบอกใคร แม้แต่จิตแพทย์ประจำตัว เธอกำลังฝันถึงเหตุการณ์ฆาตกรรมในอดีตที่เชื่อมโยงกับคดีนี้อย่างน่าขนลุก และธาวินก็รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? หรือเขา... คือคนๆ เดียวกันกับในความฝันนั้นจริงๆ? "คุณเป็นใครกันแน่..." รินรดากระซิบถาม เสียงของเธอขาดหายไปในลำคอ ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าความจริงที่ว่า ชายตรงหน้าไม่ใช่แค่ผู้ต้องหาธรรมดา แต่เป็นปริศนาที่เชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของเธอเอง "ผมคือคนที่กำลังรอให้คุณเลือก" ธาวินเอื้อมมือมาแตะปลายคางของเธอเบาๆ ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบแต่นุ่มนวลอย่างประหลาด รินรดารู้สึกเหมือนถูกสะกดให้หยุดนิ่ง "เลือกลงนามในรายงานนั้น แล้วส่งผมเข้าคุก ปิดคดีนี้อย่างสมบูรณ์แบบตามตำรา... หรือจะช่วยผมพิสูจน์ความจริง ว่าฆาตกรที่แท้จริงยังลอยนวลอยู่ข้างนอกนั่น และศพบนโต๊ะนี้คือเหยื่อของพิธีกรรมที่ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อใส่ร้ายผม" ห้องชันสูตรตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว รินรดาก้มมองปากกาในมือที่ยังค้างอยู่บนกระดาษ สติสัมปชัญญะฝั่งหนึ่งบอกให้เธอดึงดันทำตามหน้าที่เพื่อความถูกต้องของสังคม แต่อีกฝั่งหนึ่ง... หัวใจที่เต้นระรัวกลับเรียกร้องให้เธอยื่นมือออกไปคว้าความมืดมนนี้ไว้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ตัดสินใจยกมือขึ้นจับข้อมือของธาวินที่แตะอยู่บนคางของเธอ อุณหภูมิจากร่างกายของเขาส่งผ่านผิวหนังเข้ามา ปลุกเร้าความรู้สึกเร่าร้อนและอันตรายที่เธอพยายามหลบ "ถ้าฉันเลือกช่วยคุณ..." รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวขึ้น แววตาคู่สวยฉายประกายความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนิ่ง "เราจะต้องไม่มีความลับต่อกันอีก ธาวิน บอกฉันมาทั้งหมด ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น" ธาวินยิ้มรับ รอยยิ้มที่ลึกล้ำและเต็มไปด้วยความหมายอันตราย ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ "ยินดีด้วยครับ คุณหมอ... ตอนนี้คุณก้าวเข้ามาในความมืดกับผมแล้ว" ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะขยับพูดเบาะแสสำคัญชิ้นสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังกระหน่ำขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงทุบประตูห้องชันสูตรอย่างรุนแรง "ตำรวจกองปราบ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เรามีหมายจับ!" เสียงตะโกนก้องผ่านบานประตูเหล็กกล้าทำให้ทั้งสองคนสะดุ้ง ธาวินหันขวับไปมองประตูสลับกับหน้าต่างบานเกล็ดด้านหลังที่เชื่อมต่อกับความมืดมิดยามวิกาลของสนามหญ้าโรงพยาบาล เขายังไม่ทันขยับตัว รินรดาก็คว้าข้อมือเขาไว้ด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง ดวงตาสีเทาของธาวินวับโรจน์ขึ้นด้วยประกายแปลกประหลาด เขาไม่ได้หนี แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารคดีเก่าที่ถูกซ่อนอยู่ใต้โต๊ะชันสูตรขึ้นมาเล่มหนึ่ง—แฟ้มเอกสารคดีฆาตกรรมเมื่อสิบปีก่อน ที่ระบุชื่อเหยื่อรายแรก... ซึ่งเป็นพ่อแท้ๆ ของรินรดาเอง! "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด..." ธาวินกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งยัดแฟ้มนั้นใส่มือเธอ "และคนที่ฆ่าพ่อของคุณ... ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสารวัตรคนที่กำลังพังประตูเข้ามาตอนนี้ต่างหาก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ