พิธีกรรมในคืนจันทร์ดับ

กลิ่นสาบของหินชื้นและฝุ่นผงโบราณคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่เบาบางราวกับมันกำลังพยายามสูบเอาลมหายใจของรินรดาไปทีละน้อย เธอจับจ้องไปยังแผ่นหินสลักเบื้องหน้า แสงจากไฟฉายแรงสูงในมือสั่นไหวน้อยๆ กระทบกับรอยจารึกที่ดูเหมือนจะขยับเคลื่อนไหวได้ภายใต้เงามืด "คุณหยุดเสียเวลาหาความหมายจากอดีตที่ตายไปแล้วไม่ได้หรือคะ รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำของธาวินดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง เขาไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ แต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเวทนาที่ทำให้รินรดาต้องกำด้ามไฟฉายแน่น เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาสีเทาที่ดูราวกับหลุมดำไร้ก้นบึ้งของเขา "ความตายไม่เคยเป็นอดีตสำหรับดิฉันค่ะ ธาวิน" เธอโต้กลับ น้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ "แต่มันคือคำให้การที่ซื่อสัตย์ที่สุด... ต่างจากคุณที่ดูเหมือนจะรู้ดีเกินไปเกี่ยวกับพิธีกรรมที่ควรจะสาบสูญไปนับพันปี" ธาวินก้าวออกมาจากเงามืด เสื้อโค้ทตัวยาวของเขาสะบัดเบาๆ กลิ่นกำยานจางๆ ลอยมาแตะจมูกเธอ มันไม่ใช่กลิ่นหอมชวนฝัน แต่มันคือกลิ่นของความตายที่ถูกอาบด้วยความศรัทธาที่บิดเบี้ยว "พิธีกรรมในคืนจันทร์ดับไม่ได้ถูกบันทึกไว้เพื่อเตือนใจ แต่มันถูกบันทึกไว้เพื่อรอเวลา... รอนักเชือดที่พร้อมจะส่งวิญญาณกลับคืนสู่ที่ที่ควรอยู่" "นั่นคือเหตุผลที่คุณอยู่ที่นี่งั้นหรือคะ? ในฐานะนักอนุรักษ์... หรือในฐานะเครื่องสังเวย?" รินรดาถามพลางขยับเท้าถอยหลังไปชิดกำแพงหินเย็นเฉียบ เธอสังเกตเห็นรอยเลือดแห้งกรังเป็นวงกว้างบนพื้นห้องโถงใต้ดินพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ มันถูกจัดเรียงเป็นรูปสัญลักษณ์ที่เธอเคยเห็นในรายงานคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ปิดไม่ลงเมื่อปีก่อน "ผมไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อทำลาย หรือเพื่อปกป้อง" ธาวินก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองแทบจะเหลือเพียงอากาศธาตุ เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นอายความอันตรายพุ่งพล่านจนรินรดารู้สึกเหมือนผิวหนังถูกของมีคมกรีดผ่าน "ผมอยู่ที่นี่เพื่อยืนยันว่า... สิ่งที่คุณเห็นในความฝัน ไม่ใช่แค่จินตนาการ แต่คือความทรงจำที่รอวันตื่นขึ้นของคนอีกคน" วินาทีนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนดังสะท้อนก้องจากทางเดินฝั่งทิศเหนือ รินรดาชะงัก เธอไม่ได้มาที่นี่คนเดียว และดูเหมือนธาวินเองก็เช่นกัน เงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าของพวกเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากที่ทำจากกระดูกสัตว์ ทว่าแววตาที่จับจ้องมาที่รินรดานั้นกลับเต็มไปด้วยความเคารพอย่างประหลาด ราวกับเธอกำลังยืนอยู่ต่อหน้าฝูงหมาป่าที่รอคำสั่งจากจ่าฝูง "พวกมันมาแล้ว" ธาวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "คุณเลือกได้สองทางรินรดา หนึ่งคือทิ้งอาชีพนิติเวชของคุณไว้ตรงนี้ แล้วยอมรับว่าโลกที่คุณรู้จักมีแค่เปลือกนอก หรือสอง... ร้องขอชีวิตจากคนที่คุณเชื่อเสมอมาว่าเป็นเพียงฆาตกร" รินรดาไม่ตอบ เธอตัดสินใจชักปืนพกประจำตัวออกมาจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกปืนเล็งไปที่กลางหน้าอกของธาวินทันที ทว่ามือของเธอกลับสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะสิ่งที่เธอเห็นในเงามืดด้านหลังชายสวมหน้ากากเหล่านั้น—ร่างของหญิงสาวที่ดูเหมือนเธอราวกับส่องกระจกกำลังถูกมัดไว้บนแท่นบูชาหิน "นั่นใคร?" เธอถาม เสียงขาดห้วง ธาวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ "นั่นคือตัวคุณในเวอร์ชันที่ไม่มีโอกาสได้ทำอาชีพแพทย์นิติเวชไงล่ะ... สภาพของเธอในตอนนี้ คือภาพสะท้อนของผลลัพธ์ที่คุณพยายามจะปฎิเสธมาตลอดชีวิต" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงสาวบนแท่นบูชาเริ่มลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีสีน้ำตาลอย่างเธอ แต่เป็นดวงตาสีเทาเข้มข้นแบบเดียวกับธาวินเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน "คุณไม่ใช่แค่คนจากอดีต..." รินรดาพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกตะลึงเมื่อความจริงอันโหดร้ายเริ่มปะติดปะต่อกัน "คุณคือคนที่พยายามจะเปลี่ยนความทรงจำของฉัน เพื่อให้ฉันกลายเป็นร่างใหม่สำหรับ... สิ่งนี้" ธาวินไม่ได้ปฏิเสธ เขากลับยิ้มด้วยมุมปากที่ดูเศร้าสร้อยอย่างน่าประหลาดก่อนจะคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "สายเกินไปแล้วรินรดา คืนจันทร์ดับไม่ได้เริ่มขึ้นเพราะพิธีกรรม แต่มันเริ่มขึ้นเพราะคุณเลือกที่จะเดินลงมาในห้องโถงนี้ด้วยตัวเองต่างหาก" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องโถงทั้งหมดก็ดับพรึบลง เหลือเพียงแสงจันทร์สีเลือดที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศเล็กๆ ลงมาตกกระทบลงบนร่างของหญิงสาวบนแท่นบูชาจนเธอเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมาทั่วร่าง เสียงกระซิบเป็นภาษาโบราณนับร้อยเสียงดังระงมไปทั่วห้องโถงราวกับวิญญาณกำลังตื่นจากการหลับใหล และในความมืดสนิทนั้น รินรดารู้สึกถึงมือเย็นเฉียบอีกคู่หนึ่งที่โอบรัดรอบเอวเธอจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดดังขึ้นติดหู... "ขอบคุณที่มาเปลี่ยนตัวกับข้า... ท่านนิติเวชหญิง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ