ร่องรอยในบันทึกเก่า

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นหมึกจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินของหอสมุดแห่งชาติ ให้ความรู้สึกราวกับซากศพที่ถูกดองไว้ในฟอร์มาลีนมานานนับศตวรรษ—มันทั้งแห้งแล้ง เยียบเย็น และชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองกองเอกสารราชการยุค ร.ศ. 112 ที่ถูกมัดรวมด้วยเชือกป่านเก่าคร่ำคร่าบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับให้เงาของเריวสะท้อนบนผนังปูนเปลือยดูบิดเบี้ยวคล้ายร่างไร้วิญญาณ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวบางเฉียบพลิกกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าอย่างระมัดระวัง ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและแม่นยำอย่างแพทย์นิติเวชผู้คุ้นเคยกับการผ่าพิสูจน์ความจริงจากร่างไร้ลมหายใจ "คุณกำลังพยายามหาหลักฐานทางนิติเวชจากศพที่ตายไปเป็นร้อยปีแล้วนะ หมอริน..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ลอยละล่องมาจากความมืดตรงมุมชั้นหนังสือ ทำให้แพทย์สาวชะงักมือ รินรดาไม่ได้สะดุ้งตกใจ เธอกลับค่อยๆ วางกระดาษแผ่นนั้นลงอย่างช้าๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว ธาวินยืนพิงชั้นวางหนังสือมือสอง ดวงตาสีเทาคู่คมคายคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยประกายลึกล้ำที่อ่านไม่ออก แสงไฟสลัวตกกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่ปิดสนิท เขามีรัศมีของความอันตรายที่ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด ราวกับภูตผีที่หลุดออกมาจากตำนานปรัมปราที่เธอพยายามค้นหา "ศพพวกนี้ไม่มีรอยฟกช้ำให้ตรวจดีเอ็นเอหรอกนะคะ คุณธาวิน..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และเว้นจังหวะอย่างทรงอำนาจ "แต่ประวัติศาสตร์มักทิ้ง 'รอยแผลเป็น' ไว้ในสำนวนคดีเสมอ... เหมือนที่คุณมักจะรู้รายละเอียดพวกนี้ดีเสียยิ่งกว่าผู้ตาย" ธาวินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้มและพะเน้าพะนอ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละน้อย ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นไพน์และกระดาษเก่าโชยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของเธอ "ความจริงมักน่ากลัวกว่ารอยแผลเป็นเสมอ คุณหมอ" ธาวินโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาสีเทาคู่นั้นจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตของเธอราวกับจะควักเอาความลับที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งหัวใจ "บางที... สิ่งที่คุณกำลังตามหา อาจไม่ใช่ชื่อของคนตายในอดีต แต่เป็นเงาของตัวคุณเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกต่างหาก" หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างแรง เป็นความรู้สึกวูบวาบที่เธอเกลียดชังเพราะมันสั่นคลอนความเยือกเย็นที่เธอสร้างขึ้นมาทั้งชีวิต เธอก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ปลายจมูกแทบจะชนเข้ากับชั้นหนังสือ แต่ริมฝีปากยังคงเหยียดยิ้มเยาะหยัน "ฉันเชื่อในหลักฐานเชิงประจักษ์ ไม่ใช่นิทานหลอกเด็กที่คุณก섬ันขึ้นมาเพื่อปั่นหัวฉันหรอกค่ะ" เธอกล่าวสวนกลับทันควัน แววตาสีเข้มฉายแววท้าทาย "งั้นเหรอ..." ธาวินกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ถ้าอย่างนั้น... ลองเปิดเอกสารแผ่นสุดท้ายในกองนั้นดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าบางที วิทยาศาสตร์ที่คุณศรัทธา ก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไมชื่อของคุณ ถึงไปปรากฏอยู่ในรายงานการชันสูตรเมื่อร้อยปีที่แล้ว" คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางความเงียบงันราวกับค้อนเหล็กทุบลงบนกระจกใส รินรดาชะงักกุน มือที่สวมถุงมือสีขาวสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ เธอหันขวับกลับไปมองโต๊ะทำงาน ร่างสูงถอยหลังกลับไปยืนกลืนหายในเงาสลัวทันที ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับกองเอกสารที่เหลือเพียงลำพัง ด้วยความระทึกที่เริ่มกัดกินหัวใจ รินรดาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในแฟ้มโบราณ กระดาษแผ่นนั้นเหลืองกรอบและเปราะบางเสียยิ่งกว่าเปลือกไข่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย เมื่อกวาดสายตาอ่านลายมือหวัดๆ ของผู้พิพากษาสมัยโบราณ บรรทัดสุดท้ายระบุชื่อพยานปากเอกในคดีฆาตกรรมปริศนาเมื่อปี พ.ศ. 2441... ชื่อนั้น... คือ "พญ.รินรดา" ไม่เพียงแต่ชื่อ แต่ยังมีรอยประทับลายนิ้วมือสีแดงชาดที่ตรงกับรอยนิ้วมือของเธออย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ก่อนที่เธอจะทันได้หายใจทั่วท้อง เสียงฝีเท้าฝีหนึ่งก็ดังขึ้นสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดมิดเบื้องหลัง... เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับมีใครอีกคนกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอในความมืด พร้อมกับกุญแจดอกสุดท้ายที่จะไขปริศนาทั้งหมดนี้ให้กระจ่าง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ