คำเตือนจากความมืด

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณและกลิ่นฝนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศยามเที่ยงคืน รินรดาตวัดปลายปากกาขีดเส้นใต้บันทึกผลผ่าศพฉบับสุดท้ายลงบนแท็บเล็ต แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววเหนרื่อยล้าแต่ยังคงความเฉียบคม สถาบันนิติเวชในยามวิกาลเงียบสงบจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำในห้องชันสูตร ทว่าความเงียบงันนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยสัมผัสเย็นเยียบที่ไต่ไล่ขึ้นมาตามสันหลังโดยไม่มีสัญญาณเตือน คลิیک... เสียงล็อกกลอนประตูห้องพักส่วนตัวด้านหลังสำนักงานดังขึ้นแผ่วเบา รินรดาชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยสัญชาตญาณการระวังภัย ไม่ใช่เพราะเสียงกุญแจไข—แต่เป็นเพราะเธอจำรหัสผ่านประตูห้องสี่หลักนั้นได้เพียงคนเดียว "คุณไม่ควรเข้ามาทางหน้าต่างในยามวิกาลนะคะ... มันไม่ใช่วิสัยของแขกผู้มีมารยาท" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง ร่างสูงโปรดปรานในชุดโค้ทสีดำสนิทก้าวพ้นเงาสลัวของผ้าม่านเข้ามา ชายหนุ่มผู้มีดวงตาสีเทาราวกับหมอกหนาเหนת่าน้ำแข็งกำลังยืนอยู่ตรงมุมห้อง รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของธาวินไม่ได้สื่อถึงความอบอุ่น หากแต่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและคำเตือนที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจ ธาวินก้าวเข้ามาใกล้ ช้าทว่ามั่นคง กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาลอยปะปนกับกลิ่นฝนข้างนอก "มารยาทเหรอครับ... แพทย์หญิงรินรดา คนที่กำลังเอาชีวิตตัวเองไปผูกไว้กับเงาของความตายอย่างคุณ คงไม่เหมาะกับการพูดถึงเรื่องมารยาทในตอนนี้กระมัง" "คุณหมายความว่ายังไง" รินรดาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เสียงกระทบของแก้วกับไม้ดังชัดเจนในความเงียบ เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงก้าว เคมีอันตรายบางอย่างแผ่ซ่านออกมาราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่พร้อมจะช็อตทุกย่างก้าว "คดีฆาตกรรมศีรษะไร้รอยแผลที่สถาบันของเรากำลังทำอยู่... คุณรู้เบื้องหลังอะไรกันแน่ ธาวิน" ธาวินไม่ตอบคำถาม ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาสีเทาคู่นั้นจ้องมองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังประเมินว่าผู้หญิงตรงหน้ามีความกล้ามากพอที่จะรับความจริงหรือจะแหลกสลายคามือเขา "หยุดซะ" เสียงกระซิบของธาวินต่ำพร่า ทุ้มลึก และเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา "ถ้าไม่อยากให้ภาพความฝันที่คุณเห็นทุกคืน... กลายเป็นศพจริงที่คุณต้องผ่าชันสูตรบนเตียงนั้น" รินรดาสะดุ้งสุดตัว คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดเข้าที่กลางใจ ความลับที่เธอไม่เคยบอกใคร... ความฝันประหลาดเกี่ยวกับพิธีกรรมโบราณและกลิ่นเลือดที่ตามหลอกหลอนเธอยามหลับใหล ไฉนชายแปลกหน้าคนนี้จึงล่วงรู้มันได้? "คุณเป็นใครกันแน่... ทำไมคุณถึงรู้เรื่องความฝันของฉัน" รินรดาเค้นเสียงถาม มือเรียวเอื้อมไปกุมด้ามมีดผ่าศพขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ใต้กองแฟ้มเอกสารอย่างแนบเนียน แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความระแวงระวังขั้นสุด "ผมเป็นคนที่ไม่อยากเห็นคุณเดินลงไปในหลุมพรางที่พวกมันขุดไว้" ธาวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับความเย็นเยือกจากภายนอก "รอยแผลรูปจันทร์เสี้ยวบนศพเด็กสาวคนนั้น... มันไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ยุคนี้ และคนที่กำลังตามหาความจริงแบบคุณ กำลังถูกสลักชื่อไว้เป็นรายชื่อถัดไปบนแท่นบูชา" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวของธาวิน แต่นอกเหนือจากความกลัวแล้ว เธอกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ความมืดในดวงตาของเขาสะท้อนความมืดในใจเธอเองอย่างน่าประหลาด ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากโต้แย้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบเซิร์ฟเวอร์ห้องเก็บศพใต้ดินก็ดังสนั่นหวั่นไหว! *วี๊ด—! วี๊ด—!* ไฟสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วตึกนิติเวช ธาวินผละออกจากตัวเธอทันที ดวงตาสีเทาหันขวับไปมองที่ประตูทางเดินด้วยความตกใจระคนเคร่งเครียด ผิดกับวิสัยของชายผู้ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง "ดูเหมือนว่า... พวกมันไม่ได้มาแค่เตือนผมแล้วล่ะครับ" ธาวินหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "ล็อกประตูซะ อย่าเปิดให้ใครจนกว่าผมจะกลับมา..." พูดจบ ธาวินก็พุ่งตัวหายไปทางหน้าต่างที่เปิดอ้าไว้ ราวกับสายหมอกที่สลายตัวไปในความมืดมิดยามวิกาล รินรดายืนนิ่งค้างท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดร้องบาดแก้วหู ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่ง ซึ่งถูกวางทับไว้บนแฟ้มคดีล่าสุดที่เธอเพิ่งปิดลง—บนนั้นมีลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีแดงสดสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินว่า: *'ศพรายต่อไป... คือคนที่เธอกำลังกอดจูบอยู่'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ