ความลับใต้ผิวหนัง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของฟอร์มาลินในห้องชันสูตรยามวิกาล ไม่เคยน่ากลัวเท่ากับเสียงฝีเท้าที่ก้องสะท้อนอยู่เบื้องหลัง รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะสเตนเลส ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสมองประมวลผลเสียงทุ้มต่ำที่เพิ่งเอ่ยทักเธอเมื่อครู่—มันไม่ใช่เสียงของคนแปลกหน้า แต่เป็นเสียงที่สลักลึกอยู่ในโสตประสาทของเธอจากแฟ้มคดีที่ควรจะปิดตายไปแล้วเมื่อสามวันก่อน ร่างสูงโปร่งของธาวินก้าวพ้นเงาสลัวของเสาปูนเปลือยเข้ามาในรัศมีแสงไฟนีออนสีขาวนวล แสงนั้นตกกระทบลงบนดวงตาสีเทาคู่สวยที่มักจะว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง ทว่ายามนี้มันกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายบางอย่างที่ทำให้สันหลังของแพทย์นิติเวชสาวเยียบเย็นลงอย่างประหลาด "คุณควรจะอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักฟื้นชั้นสี่ ไม่ใช่มาเดินลอยชายอยู่ในเขตหวงห้ามของสถาบันนิติเวชตอนตีสองแบบนี้ค่ะ, คุณธาวิน" รินรดาหมุนตัวกลับมาช้าๆ ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบและเย็นชาตามวิสัยของแพทย์ผู้ควบคุมสถานการณ์ แม้ว่าหัวใจภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวจะเต้นระรัวผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจหาคำอธิบาย ธาวินไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดจากบาดแผลฉีกขาดที่สีข้างซึ่งเธอเป็นคนเย็บด้วยมือตัวเองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาย่างก้าวเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะจะโคนมั่นคง ไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ขยับเข้าใกล้รัศมีส่วนตัวของเธอทีละน้อย จนกลิ่นกายเฉพาะตัว—กลิ่นอายของฝนแรก ดินชื้น และกระดาษโบราณ—ลอยละลิ่วเข้ามาปะทะนาสิก "เตียงนั่นแข็งเกินกว่าจะนอนหลับสบายนะคะ, แพทย์หญิงรินรดา" ธาวินจงใจเน้นเสียงที่คำว่า 'แพทย์หญิง' ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "อีกอย่าง... ผมคิดว่าการปล่อยให้คุณอยู่กับ 'หลักฐาน' เหล่านี้ตามลำพัง มันออกจะเสี่ยงเกินไปสำหรับคนที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของศพพวกนั้น" สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังร่างไร้ลมหายใจบนโต๊ะผ่าตัด ร่างของเหยื่อคดีฆาตกรรมปริศนาที่ตามหลอกหลอนความฝันของรินรดามาหลายคืน รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างระแวดระวัง สัญชาตญาณนักวิทยาศาสตร์บอกให้เธอรักษาระยะห่างจากชายผู้มีประวัติความเป็นมาเป็นปริศนาคนนี้ แต่สัญชาตญาณอีกด้านกลับกระซิบเตือนว่า เขารู้บางอย่าง... บางสิ่งที่เธอตามหามาตลอดชีวิต "คุณกำลังหมายถึงอะไร" รินรดาหรี่ตาลง ประเมินท่าทีของชายตรงหน้า "คุณไม่ใช่แค่นักอนุรักษ์วัตถุโบราณ... คุณคือใครกันแน่ ธาวิน" ธาวินไม่ตอบคำถามในทันที เขายื่นมือหนาออกมาอย่างอถือวิสาสะ ปลายนิ้วเรียวยาวเฉียดผ่านข้อมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เพื่อหยิบแฟ้มประวัติการชันสูตรขึ้นมาพลิกดู การสัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นสร้างกระแสไฟฟ้าสถิตอ่อนๆ วิ่งพล่านไปตามปลายประสาทของรินรดาจนเธอต้องรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก "ผมก็คือผู้ชายที่บังเอิญจำเรื่องราวที่คนอื่นพยายามลืมได้... ก็เท่านั้นเอง" ธาวินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ดวงตาสีเทาคู่นั้นลึกล้ำราวกับหุบเหวที่พร้อมจะดูดกลืนวิญญาณ "แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่ารอยแผลเป็นรูปสัญลักษณ์โบราณบนแผ่นหลังของศพพวกนั้นมันมาจากไหน... คุณต้องให้ผมตรวจดูคุณบ้างแล้วล่ะ, รินรดา" คำพูดนั้นทำให้ห้องชันสูตรตกอยู่ในความเงียบงันทันที รินรดาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ความเยือกเย็นที่เธอสะสมมานานนับปีสั่นคลอนอย่างรุนแรง "คุณหมายความว่ายังไง..." เสียงของเธอแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว ธาวินไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนเองออกสองเม็ดอย่างไร้ความลังเล แสงไฟสีขาวสาดส่องลงบนผิวเนื้อช่วงไหปลาร้าลามไปถึงหัวไหล่แกร่ง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง—ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่รอยแผลเป็นจากการผ่าตัดเย็บแผลเมื่อคืน แต่เป็นรอยสักหมึกสีดำจางๆ ที่มีลวดลายวิจิตรบรรจง... ลวดลายเดียวกันเปี๊ยบกับรอยแผลที่เธอเพิ่งพบใต้ผิวหนังของศพในคดีล่าสุด! รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยื่นออกไปสัมผัสผิวเนื้อบริเวณนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนรอยสัญลักษณ์โบราณบนตัวเขา ภาพความทรงจำอันเลือนรางที่ไม่ใช่ของเธอก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองราวกับเขื่อนแตก—เสียงสวดมนต์ในความมืด กลิ่นกำยาน และความเจ็บปวดรวดร้าวที่แผดเผาไปถึงวิญญาณ ธาวินจับข้อมือเธอไว้เบื้องหน้า ดวงตาสีเทาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "ยินดีต้อนรับสู่ความทรงจำที่หายไปของคุณเอง... คุณหมอ" ธาวินกระซิบชิดริมหูเธอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย้ายวน ทว่าเย็นเยียบเสียจนเลือดในกายแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง ในวินาทีที่รินรดากำลังจะดึงมือกลับและเอ่ยปากปฏิเสธความจริงอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่เวรยبرทกคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องชันสูตร พร้อมกับเสียงเคาะรัวเร่งร้อนที่ทำลายความเงียบงัน "คุณหมอรินรดาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ศพในห้องเย็นหมายเลขสาม... มันขยับได้ครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้นะคะ