เงื่อนงำในสุสานหลวง

กลิ่นอับชื้นของอิฐเผาโบราณและละอองดินอายุหลายร้อยปีคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบเบื้องล่าง มีเพียงแสงไฟฉายคาดหัวของรินรดาเท่านั้นที่แหวกความมืดสลัวภายในสุสานหลวงร้างแห่งนี้ให้ปรากฏเป็นภาพผนังศิลาแลงที่ถูกกัดเซาะตามกาลเวลา แพทย์นิติเวชสาวปรายตามองเศษซากอารยธรรมรอบกายด้วยแววตานิ่งสนิท มือสวมถุงมือยางสีขาวกำลังใช้คีมปลายแหลมเขี่ยคราบไคลสีดำที่ฝังลึกอยู่ตามร่องสลักของรูปสลักหินรูปงูพันคบเพลิง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ปริศนาที่ปรากฏบนศพทุกรายในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เธอกำลังตามแกะรอย "คุณกำลังใช้ตรรกะทางวิทยาศาสตร์มาวัดรอยขีดข่วนบนซากศพที่ตายมาแล้วสามร้อยปี... มันเสียเวลาเปล่ารินรดา" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมมืดเบื้องหลัง เสียดแทงความเงียบงันภายในห้องโถงใต้ดิน ธาวินก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟจากสปอตต์ไลท์พกพาขับให้ดวงตาสีเทาคู่คมนั้นดูว่างเปล่าและลึกล้ำราวกับหลุมดำ เขายืนอยู่ใกล้เธอเกินกว่าระยะห่างทางวิชาชีพ กลิ่นกายเจือจางของไม้จันทน์หอมผสมกลิ่นดินฝนลอยวนอยู่รอบตัวเขา สร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้รินรดาต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อตั้งสกำแพงในใจ "หลักฐานเชิงประจักษ์ไม่เคยโกหกใครค่ะคุณธาวิน ไม่เหมือนคำบอกเล่าจากความทรงจำที่คุณอ้างว่าจำได้... ทั้งที่มันไม่มีบันทึกทางประวัติศาสตร์ไหนยืนยันตัวตนของคุณได้เลย" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด เธอยังคงก้มหน้าทำงานต่อโดยไม่ยอมเงยหน้าสบตากับเขา ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ซ่อนเร้น เขาเดินเข้ามาใกล้จนเงาร่างทาบทับแผ่นหลังของเธอ รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากตัวเขาที่แผ่ซ่านผ่านเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาว แม้บรรยากาศรอบตัวจะหนเหน็บราวกับห้องดับจิตก็ตาม "ความทรงจำบางอย่าง... มันฝังรากลึกอยู่ในกระดูก มากกว่าจะบันทึกไว้บนกระดาษเปื่อยๆ พวกนั้น" ธาวินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "คุณเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือรินรดา ว่าทำไมคุณถึงฝันถึงห้องนี้... ฝันถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไม่ได้มาจากศพปัจจุบัน แต่มาจากแท่นบูชาตรงนั้น" เขายื่นมือผ่านไหล่ของเธอไปแตะลงบนแท่นหินโบราณเบื้องหน้า รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่นิ่งงัน เธอเหลือบมองปลายนิ้วเรียวยาวของเขาที่สัมผัสกับร่องสลักรูปงูตัวเดียวกันกับที่ชันสูตรบนศพเหยื่อ ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลัง ไม่ใช่เพราะความหนาวของสุสานใต้ดิน แต่เป็นเพราะจังหวะการเต้นของหัวใจเธอเองที่เริ่มรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด "คุณจงใจพาฉันมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่" รินรดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ดวงตาสีเทาคู่สวยปะทะกับแววตาแข็งกร้าวของแพทย์สาว เคมีอันตรายระหว่างคนทั้งสองปะทุขึ้นในความมืด อุดมการณ์ที่ยึดมั่นในหลักฐานทางวิทยาศาสตร์กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรงต่อหน้าชายผู้เป็นปริศนาเดินได้ "เพื่อพิสูจน์ว่าความตายไม่ได้พรากทุกอย่างไป... และมีบางคนที่กำลังรอคอยการชำระแค้น" ธาวินกระซิบตอบ นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง ก่อนที่รินรดาจะได้กล่าววาจาใดโต้แย้ง เสียงโลหะกระทบกันกังวานก้องมาจากอุโมงค์ทางเข้ามืดสนิทเบื้องบน ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กำลังวิ่งตรงดิ่งลงมายังห้องโถงใต้ดินแห่งนี้! ธาวินคว้าข้อมือของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ดึงร่างบางให้หลบเข้าไปหลังเสาหินขนาดใหญ่ทันที ในเสี้ยววินาทีนั้น แสงไฟฉายสว่างวาบสาดส่องเข้ามาในห้องโถง พร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือหนึ่งในผู้บุกรุกเหล่านั้น... กำลังถือแฟ้มเอกสารลับสุดยอดของคดีฆาตกรรมที่ควรจะอยู่บนโต๊ะทำงานในสถาบันนิติเวชของเธอเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ