เหยื่อรายที่สอง

กลิ่นอับชื้นของอิฐโบราณและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ในความมืด ความเย็นเยียบของห้องใต้ดินเขตโบราณสถานโซน C—พื้นที่หวงห้ามเด็ดขาดซึ่งปิดตายจากสาธารณชน—ไม่ได้ทำให้รินรดาหวาดหวั่นเท่ากับภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า แสงไฟฉายจากเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานสาดกระทบเข้ากับร่างไร้ลมหายใจที่ถูกตรึงไว้กับผนังอิฐมอญโบราณ ท่าทาง การจัดวาง และร่องรอยบาดแผล... ทุกอย่างจำลองมาจากพิธีกรรมบูชายانโบราณเมื่อสามร้อยปีก่อนอย่างไร้ที่ติ ราวกับประวัติศาสตร์อันมืดมนกำลังเล่นตลกร้ายด้วยการเขียนซ้ำบนร่างของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายรายที่สอง "ร่องรอยการรัดที่ลำคอและข้อมือใช้วัสดุประเภทเดียวกันกับคดีแรก... เส้นเชือกป่านถักโบราณที่อาดยาพิษจากพืชตระกูลสตรัยคนีน" เสียงของรินรดาราบเรียบและเยือกเย็นดังขึ้น ทว่าลึก and เย็นเยียบจนผู้ช่วยหนุ่มข้างกายถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอย่อตัวลงคุกเข่าบนพื้นหินชื้นแฉะ สวมถุงมือยางแล้วใช้ปลายแหนบโลหะคีบเศษวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่ตกอยู่ใกล้ข้อเท้าของศพขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด "ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ เหยื่อถูกมอมยาให้ไร้เรี่ยวแรงก่อนจะถูกนำมาจัดฉากในวินาทีสุดท้าย... ฆาตกรรายนี้มีความรู้เรื่องกายวิภาคและพิษวิทยาไม่แพ้แพทย์นิติเวชเลยทีเดียวค่ะ" "คุณคิดว่ามันเป็นฝีมือของคนๆ เดียวกันกับคดีที่แล้วไหมคะหมวด?" ผู้ช่วยเอ่ยถามเสียงสั่น รินรดาไม่ตอบทันที ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนประกายความเคร่งเครียด เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องใต้ดินที่ไร้ซึ่งทางเข้าออกอื่นนอกจากประตูเหล็กหนาหนักที่มีเพียงกุญแจนิรภัยสามดอกในความครอบครองของสำนักโบราณคดีเท่านั้น สถานที่แห่งนี้ถูกปิดตายอย่างแน่นหนา ไร้ร่องรอยการงัดแงะ แล้วคนร้ายเข้ามาได้อย่างไร? หรือว่า... มันคือความลับที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงประวัติศาสตร์ที่แม้แต่กาลเวลา2ก็ไม่อาจลบเลือน ทว่า ในความเงียบงันที่กดดันนั้น เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดจากทางเดินแคบๆ ด้านหลังก็ดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มั่นคง ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ รินรดาไม่ต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าใครคือผู้มาเยือน มีเพียงชายคนเดียวเท่านั้นที่มีออร่าความเย็นชาและดวงตาสีเทาว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง—ธาวิน "คุณไม่ควรมาที่นี่นะคะ ธาวิน" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวพ้นเงาสลัวของซุ้มประตูโบราณ ร่างกายของเขาสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืด บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลึกลับที่เธอยังหาคำตอบไม่ได้ "ที่นี่คือสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรม เป็นเขตหวงห้ามตามกฎหมาย" ธาวินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีเทาคู่นั้นกวาดมองร่างไร้ลมหายใจบนผนังแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแพทย์นิติเวชสาวราวกับกำลังอ่านใจ "กฎหมายเหรอครับ... น่าขันเสียจริง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่บาดลึกดังขึ้น เขาย่างเท้าเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นวางเครื่องมือโบราณเบาๆ "คุณกำลังใช้กฎหมายและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายเรื่องราวที่ถูกกำหนดไว้ด้วยคำสาปแช่งและบาปกรรมจากอดีต... มันช่างเป็นการดิ้นรนที่ไร้เดียงสาเสียจริง" "ฉันไม่เชื่อเรื่องงมงายพวกนั้น" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ซ่อนความสั่นไหวในอกไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่นั้นเพื่อค้นหาพิรุธ "ทุกคดีมีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์เสมอ และคุณ... ธาวิน คุณรู้ดีเกินไป รู้มากเกินกว่าที่คนนอกคนหนึ่งจะรู้ด้วยซ้ำว่าเหยื่อรายนี้กำลังจะถูกฆ่าอย่างไร้ร่องรอย... เหมือนกับว่าคุณอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย" ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันทั้งเย้ายวนและอันตรายในคราวเดียวกัน มือหนายื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเฉียดผ่านปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา โดยที่รินรดาไม่ทันได้ขยับตัวหลบ "ถ้าผมบอกว่าผมอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ ล่ะ... คุณจะเชื่อไหม?" กระแสเสียงกระซิบพร่าเลือนลอยอยู่ข้างใบหูของเธอ หอบเอาความเย็นยะเยือกและกลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์หอมเข้ามาปะทะนาสิก "ไม่เพียงแค่คดีนี้... แต่รวมถึงคดีเมื่อสามร้อยปีก่อนด้วย รินรดา คุณฝันถึงมันใช่ไหมล่ะ? ความฝันที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดและเสียงกรีดร้องที่ไร้การตอบรับ... ความฝันที่เชื่อมโยงเราเข้าด้วยกัน" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ภาพความฝันยามค่ำคืนที่เธอพยายามลบเลือนมาตลอดกลับพรั่งพรูขึ้นมาในหัวราวกับถูกกระตุ้นด้วยกุญแจดอกสำคัญ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน พยายามรักษาสติสัมปชัญญะท่ามกลางแรงดึงดูดประหลาดที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม "คุณเป็นใครกันแน่ ธาวิน..." เธอเค้นเสียงถาม ร่างกายแนบชิดติดกับชั้นวางจนไร้ทางถอย เมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาปิดกั้นพื้นที่ทั้งหมดจนเธอตกอยู่ในอ้อมกอดที่ไม่ได้สัมผัสแต่กลับพันธนาการเธอไว้แน่นหนา ธาวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและลึกล้ำ ชวนให้ขนลุกเกรียว "ผมคือคนที่จำเรื่องราวทั้งหมดได้... และเหยื่อรายที่สองคนนี้ ก็ไม่ได้ตายเพราะความบังเอิญ" เขาหยุดเว้นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวเลื่อนลงมาแตะที่ข้อมือของเธอเบาๆ บริเวณที่ชีพจรเต้นระรัว "แต่เขากำลังส่ง 'สาส์น' ถึงคุณ... รินรดา" ในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่รินรดาจะได้เอื้อนเอยคำใดโต้แย้ง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อโค้ทสีดำของธาวิน—เศษกระดาษสีเหลืองกรอบเก่าคร่ำคร่าที่มีลายมือเขียนด้วยหมึกสีชาดสดๆ เป็นรูปสัญลักษณ์โบราณ... สัญลักษณ์เดียวกับรอยแผลบนร่างของเหยื่อรายที่สอง และเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในความฝันอันมืดมนของเธอทุกค่ำคืน! ธาวินรู้ตัวว่าเธอกำลังมองอะไร เขามุมปากยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของแพทย์นิติเวชสาวเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "และตอนนี้... คุณก็เปิดประตูต้อนรับฆาตกรเข้ามาในเขตหวงห้ามด้วยมือของคุณเองแล้วล่ะครับ" --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ)