สัจธรรมไร้ชื่อ

เลือดในกายของเฟิงอวี่กำลังเดือดพล่านราวกับสายน้ำวนแห่งอัคคี ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของมู่หลานกดประทับลงบนจุดชีพจรกลางแผ่นหลังของเขา ถ่าย ⁠ทอดพลังปราณเหมันต์บริสุทธิ์เพื่อกดขี่ไอกระบี่คลุ้มคลั่งที่กำลังจะฉีกกระชากเส้นลมปราณของเขาเป็นจุล "เจ้าดื้อรั้นเกินไปแล้ว... เฟิงอวี่" สุ้มเสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งบนยอดเขาเซียนเอ่ยขึ้น แฝงไว้ด้วยความระทึกที่นางพยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความไร้ความรู้สึก หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าผากนวลผ่องของนาง สะท้อนกับแสงเรืองรองของอักขระโบราณที่สลักอยู่บนผนังศิลาแห่งหุบเขาไร้ลักษณ์ เฟิงอวี่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายฉายแวบทะนงตนจนถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงไปเบื้องหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัวต่อทัณฑ์สวรรค์ "หากวิถีกระบี่ต้องสยบยอมต่อกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน เช่นนั้นข้า... ย่อมเลือกที่จะเป็นกระบี่เล่มที่ผ่าฟ้าดินเป็นสองเสี่ยงด้วยมือของตนเอง!" สิ้นคำพูดนั้น แรงกดดันมหาศาลจากห้วงมิติรอบด้านก็พุ่งเข้าใส่ทั้งสองร่างราวกับภูเขาทั้งลูกถล่มทับ นี่คือด่านทดสอบสุดท้ายแห่ง "สัจธรรมไร้ชื่อ" — หุบเขาไร้ลักษณ์หาใช่สถานฝึกตนธรรมดา หากแต่เป็นจิตสำนึกอันกว้างใหญ่ไพศาลของบรรพจารย์ผู้ล่วงลับ ที่ต้องการพิสูจน์ว่าผู้ใดคู่ควรแก่การครอบครองเคล็ดวิชาสูงสุด มู่หลานมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากศึกนับร้อย หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายมานับร้อยปีกลับสั่นสะท้อนอย่างรุนแรง นางรู้ดีว่าหากความเข้าใจเรื่องกระบี่และจิตวิญญาณในครานี้ล้มเหลว ทั้งนางและเขาจะต้องดับสูญกลายเป็นธุลีดินไปพร้อมกัน แต่ทว่า... เมื่อนางมองลึกลงไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความทะนงของชายหนุ่ม นางก็พลันตัดสินใจบางอย่างที่เดิมพันด้วยชีวิตและจิตวิญญาณทั้งหมดของเซียนผู้บำเพ็ญเพียร "ถ้าเช่นนั้น..." มู่หลานพึมพำแผ่วเบา ร่างระหงขยับแนบชิดแผ่นหลังหนาอย่างไร้ซึ่งช่องว่าง นางหลับตาลงและหลอมรวมลมปราณเซียนของตนเข้ากับลมปราณกระบี่ดิบเถื่อนของเฟิงอวี่อย่างไร้รอยต่อ "ข้าจะยอมเป็นฝักกระบี่ให้เจ้า... แม้ว่าคมดาบนั้นจะกรีดแทะหัวใจของข้าจนแหลกสลายก็ตาม" บูม! เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสวรรค์พิโรธ มิติรอบตัวแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นความมืดมิดอันว่างเปล่าเบื้องหลัง อักขระโบราณนับหมื่นตัวส่องประกายเจิดจ้าก่อนจะพุ่งเข้าสู่ร่างของทั้งคู่ราวกับฝนดาวตก เฟิงอวี่คำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดและปีติยินดี พลังปราณในตันtian (จุดตันเถียน) ขยายตัวอย่างไร้ขีดจำกัด กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือส่งเสียงร้องโหยหวนคล้ายมังกรทะยานขึ้นสู่ฟ้า ในห้วงภวังค์แห่งจิตวิญญาณที่เชื่อมต่อกัน ทั้งเฟิงอวี่และมู่หลานต่างหลุดพ้นจากกCovenants ทางโลก กฎเกณฑ์และความแค้นทั้งมวลมลายหายสิ้น เหลือเพียงสัจธรรมอันบริสุทธิ์—กระบี่ที่ไร้รูปร่าง คือกระบี่ที่ไม่มีวันแตกหัก จิตที่ไร้ความยึดติด คือจิตที่ไร้พ่าย ทว่า ในวินาทีที่ทั้งสองบรรลุถึงจุดสูงสุดแห่งการหลอมรวมวิญญาณนั้นเอง ท้องนอกจากที่เคยไร้เมฆหมอกกลับปรากฏ "สายฟ้าสีทองทมิฬ" ฟาดผ่าลงมาตรงใจกลางหุบเขาไร้ลักษณ์อย่างไร้สัญญาณเตือน! เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ยืนตระหง่านอยู่บนยอดผาสูงชันเหนือหัวของพวกเขาทั้งสอง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นการบำเพ็ญเพียรที่น่าประทับใจเสียจริง เฟิงอวี่... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการก้าวข้ามขีดจำกัดครั้งนี้ จะทำให้เจ้าหนีพ้นจากเงื้อมมือของ 'สำนักกระบี่สวรรค์' พ้นไปได้?" ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่ทุกท่านครับ