ฟาดเงินซื้อความเคารพ

กลิ่นอับชื้นของตรอกซอกซอยด้านหลังตลาดมืดเขตสี่ ไม่เคยเป็นมิตรกับผู้ใด และแน่นอนว่ามันยิ่งไร้ความปรานีต่อชายหนุ่มในชุดสูทเนื้อดีที่กำลังยืนเผชิญหน้ากับอันธพาลท้องถิ่นห้าคน "แกคิดว่าชุดหรูๆ กับหน้าตาเก๊กๆ แบบนั้น จะช่วยให้รอดตัวไปได้หรือวะไอ้หนู?" บาร์รอน หัวหน้าแก๊งหมาป่าเทา หัวเราะเยาะ พลางควงสนับมือเหล็กขึ้นลงในอุ้งมือหนา รอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าบิดเบี้ยวสร้างความน่ากลัวให้กับเหยื่อทั่วไป แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับอาชวิน อาชวินไม่แม้แต่จะชายตามองสนับมือเหล็กนั้น สายตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังรอยเปื้อนฝุ่นบนรองเท้าหนังราคาแพงของตนเองอย่างนิ่ง ด้านหลังของเขา เอลาร่ายืนสงบนิ่งดั่งรูปสลักชั้นดี แม้รอบกายจะถูกล้อมด้วยชายฉกรรจ์กลิ่นเหล้าคลุ้ง แต่ดวงตาสองสีของเธอกลับฉายแววขบขันเสียมากกว่าความหวาดกลัว เธอรู้ดี... ว่าพวกมันกำลังขุดหลุมฝังศพให้ตัวเองด้วยความโลภ "พวกเราให้เวลาแกสามวินาทีในการคายกระเป๋าเงินและแหวนวงนั้นออกมา" สมุนมือขวาขู่ตะคริว พร้อมกับก้าวเท้าเข้าประชิดตัวอาชวินหมายจะกระชากคอเสื้อ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะทันได้แตะเนื้อผ้า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสราวกระดิ่งแก้วดังขึ้นในโสตประสาทของอาชวินเพียงคนเดียว แสงสีทองจางๆ สะท้อนผ่านม่านตาของชายหนุ่ม [ระบบตรวจพบการคุกคามระดับต่ำ: ขยะสังคม 5 อัตรา] [เงื่อนไขพิเศษ: ใช้ความมั่งคั่งระดับมหาศาลเพื่อบดขยี้ศักดิ์ศรีของเป้าหมาย] [ยอดเงินในบัญชีไร้ขีดจำกัด (Black Unlimited Card): พร้อมใช้งาน] อาชวินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏไม่ได้สื่อถึงความอบอุ่น แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู "พวกคุณรู้ไหมครับว่า... เวลาของคนเรามีค่าแค่ไหน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบในตรอกแคบ บาร์รอนขมวดคิ้ว ชะงักเท้าที่กำลังก้าว "แกพูดเรื่องอะไรวะ?" อาชวินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ราวกับกำลังหยิบสิ่งของธรรมดา แต่สิ่งที่เขาดึงออกมาคือบัตรโลหิตสีดำสนิท ขอบบัตรเรืองแสงสีทองอร่ามที่แม้แต่แสงไฟสลัวในตรอกก็ไม่อาจกลบความพรีเมียมนั้นได้ มันคือ ‘แบล็กการ์ดแห่งระบบ’ บัตรเครดิตที่เชื่อมต่อกับคลังสมบัติไร้ก้นบึ้งต่างโลก "ฉันไม่มีเวลามาเล่นขายของกับพวกสุนัขข้างถนนหรอกนะครับ" อาชวินกวาดสายตามองพวกมันทีละคน "เพราะฉะนั้น... ฉันขอซื้อเวลาของพวกแกทั้งหมด ตรงนี้ และเดี๋ยวนี้" สิ้นคำพูดของอาชวิน อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงระบบที่ก้องกังวานในหัว [ท่านได้ทำการเบิกจ่ายเงินสด: 1,000,000 เหรียญทองทรูส] [ทำการแปลงสภาพเป็น: เงินสดกองโตเพื่อการกดขี่ทางจิตวิทยา] *โครมใหญ่!* พริบตาเดียว พื้นที่ว่างกลางตรอกซอกซอยที่เคยสกปรก กลับถูกถมทับด้วยหีบไม้ลงอักขระเวทมนตร์เปิดอ้าซ่า ที่ภายในอัดแน่นไปด้วยเหรียญทองคำบริสุทธิ์ส่องประกายระยิบระยับจนแสบตา กลิ่นอายของความมั่งคั่งพวยพุ่งกลบกลิ่นอับชื้นในทันที น้ำหนักมหาศาลของทองคำทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย บรรยากาศในตรอกตกอยู่ในความเงียบงันสนิท บาร์รอนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สมุนทั้งสี่คนต่างทิ้งอาวุธในมือลงพื้นโดยไม่รู้ตัว สมองของพวกมันหยุดทำงานไปชั่วขณะ ภาพตรงหน้ามันเกินกว่าสามสามัญสำนึกของนักเลงข้างถนนจะจินตนาการได้ เงินล้านเหรียญทอง... กองอยู่ตรงหน้า เหมือนเศษกรวดเศษทราย! เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ชายหนุ่มเล็กน้อย ปลายกระโปรงของเธอพลิ้วไหวอย่างสง่างาม เธอมองแผ่นหลังกว้างของอาชวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและความภาคภูมิใจ ผู้ชายคนนี้... ไม่เคยทำให้เธอกลัวเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะทำให้เธอยิ่งมั่นใจว่า การเลือกยืนเคียงข้างเขาคือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิต อาชวินก้าวเท้าเข้าไปหาบาร์รอนที่กำลังยืนแข็งค้างเป็นหินทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังก้องราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตาย "อยากได้ไหมครับ?" อาชวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ บาร์รอนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ลมหายใจสะดุดกึก สมองสั่งการให้ปฏิเสธความโลภ แต่สายตากลับถูกตรึงติดไว้กับกองทองคำตรงหน้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น "แก... แกเป็นใครกันแน่..." "ผมเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่เกลียดการถูกขัดขวางเวลาเดินเล่นกับคนสำคัญ" อาชวินหยุดยืนห่างจากหัวหน้าแก๊งเพียงก้าวเดียว เขาก้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "และตอนนี้... เงินกองนี้ เป็นของพวกแกแล้ว" บาร์รอนเบิกตากว้างด้วยความดีใจ พลางจะพุ่งตัวเข้าใส่กองทอง "วะ... จริงเหรอวะ!" *ป้าบ!* อาชวินยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนหลังมือของบาร์รอนที่พยายามเอื้อมไปแตะเหรียญทอง แรงกดมหาศาลจากไอเทมเสริมพลังทำให้กระดูกมือของหัวหน้าแก๊งส่งเสียงลั่นกรอบ เสียงร้องโหยหวนดังลั่นตรอกซอกซอย "แต่มีข้อแม้เดียวนะครับ..." อาชวินก้มลงมองเหยื่อที่กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด แววตาไร้ซึ่งความปรานีใดๆ "การจะหยิบเงินของผมไป... พวกแกต้องกราบลงแทบเท้าของผม และขอร้องให้ผมเมตตาเสียก่อน" ศักดิ์ศรีของนักเลงหัวไม้ถูกเหยียบย่ำลงใต้ฝ่าเท้า บาร์รอนเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความเคียดแค้น แต่เมื่อเหลือบไปเห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเงินตราอย่างไร้ขีดจำกัด ความโกรธแค้นนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง รอบตัวพวกมัน สมุนที่เหลือต่างหันมองหน้ากันด้วยความลังเล ก่อนที่แรงกดดันจากระบบจะบีบให้เข่าของหนึ่งในสมุนทรุดฮวบลงกับพื้น ตามด้วยคนที่สอง และคนที่สาม อาชวินยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าฝูงชนที่กำลังคุกเข่า เอลาร่าส่งยิ้มบางๆ ให้เขาจากด้านหลัง บรรยากาศแห่งชัยชนะและความสะใจแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ทว่า... ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงอย่างไร้ที่ติ เสียงปรบมือช้าๆ แต่อลังการ ก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดมิดที่ปลายอีกด้านของตรอก *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นการแสดงที่น่าประทับใจเสียจริงครับ ท่านมหาเศรษฐีผู้มาจากต่างแดน" เสียงทุ้มอันตรายเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาปรากฏตัวขึ้นจากเงาตึก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเยือกเย็น แววตาคู่คมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่อาชวินราวกับสدประสงค์บางอย่างที่ซ่อนเร้น อาชวินหรี่ตาลงทันที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ชายคนนี้ไม่ใช่พวกนักเลงกระจอก และกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน... เหมือนกับระบบที่เขากำลังถือครองอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน เธอก้าวเข้ามาขนาบข้างอาชวิน กระซิบเสียงเบาด้วยความระแวดระวัง "ระวังตัวด้วยค่ะ อาชวิน คนผู้นี้... ไม่ได้ใช้พลังของมนุษย์ธรรมดา" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความสะใจในบทนี้ด้วยกันนะครับ!