กลลวงของพ่อค้าหน้าเลือด

..."9... 8... 7..." ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานสาดแสงวาบลงบนเรติน่าของอาชวิน มันไม่ใช่ตัวเลขนับถอยหลังของระเบิดเวลาทั่วไป แต่มันคือสัญญาณเตือนระดับวิกฤตจากระบบแกนกลางที่กำลังถูกกัดกร่อนด้วยไวรัสปริศนา ทว่า ในสถานที่แห่งนี้—กลางตลาดประมูลสินค้าเวทมนตร์อันโอ่อ่าหรูหราของมหานครคาร์เนเลียน อาชวินกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงจิบชาอุ่นๆ ในถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพง สายตาสีครามกวาดมองไปเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "ท่านอาชวินครับ... สัญญาณชีพจรของระบบเริ่มผันผวนแล้วนะครับ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของเอลาร่าดังขึ้นข้างกาย หญิงสาวในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ขยับเข้ามาใกล้เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นผ่านปลายนิ้วที่กุมมือเขาไว้ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเชื่อมั่นอย่างล้นปรี่สะท้อนอยู่ภายใน "ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับเอลาร่า..." อาชวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ราบเรียบ มือหนายกขึ้นลูบผมยาวสลวยของเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "พวกมันคิดว่าการโจมตีระบบหลักจะทำให้ผมจนมุม แต่พวกมันลืมไป... ว่าในโลกใบนี้ ไม่มีปัญหาไหนที่เงินจำนวนมหาศาลจะแก้ไม่ได้" ทว่า ก่อนที่อาชวินจะได้จัดการกับวิกฤตดิจิทัลตรงหน้า เสียงหัวเราะเยาะหยันก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "โอ้? ท่านอาชวินผู้ยิ่งใหญ่ ถึงกับนั่งเหม่อลอยเชียวหรือครับ? หรือว่าเงินในบัญชีของท่านมันร่อยหรอจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษกระดาษพวกนี้แล้วล่ะฮะ!" เสียงแหลมสูงที่เจือด้วยความเย่อหยิ่งดังมาจากทางเดินกว้าง บารอน 'วาลต์' พ่อค้าผู้ผูกขาดตลาดไอเทมหายากแห่งคาร์เนเลียนก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทางโอ้อวด ด้านหลังของเขามีบอดี้การ์ดร่างยักษ์สวมเกราะเหล็กกล้าเดินตามมาถึงสี่คน สายตาทุกคู่ที่มองมาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและสมเพช อาชวินค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น เขายังคงไม่แม้แต่จะชายตามองวาลต์ด้วยซ้ำ ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงฝุ่นผงที่น่ารำคาญเท่านั้น "วาลต์... แกยังกล้าโผล่หัวมาพบหน้าฉันอีกงั้นหรือ หลังจากที่โกงราคาสินค้าในล็อตที่แล้วไปสามเท่า?" อาชวินเอ่ยถามเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบเหลือบมองชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าอ้วนท้วมและเต็มไปด้วยเหงื่อไคล "โกงงั้นหรือครับ? อย่าใช้คำที่น่าเกลียดแบบนั้นเลยท่านอาชวิน!" วาลต์หัวเราะลั่นอย่างไม่เกรงกลัว พลางสะบัดพัดขนนกในมือ "ในโลกธุรกิจ ไม่มีคำว่าโกง มีแต่คำว่า 'ผู้ชนะ' กับ 'ผู้แพ้' ต่างหากล่ะครับ! และสินค้าล็อตล่าสุด 'ศิลาแห่งปราชญ์' ชิ้นนี้... ข้าตั้งราคาไว้ที่หนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง ถ้าเจ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็ก้มกราบแทบเท้าข้าแล้วไสหัวออกไปซะ!" เสียงฮือฮาดังขึ้นจากบรรดาพ่อค้าและชนชั้นสูงที่ยืนล้อมรอบ พวกเขากระซิบกระซาบกันด้วยความสะใจ หลายคนมองว่านี่คือจุดจบของอาชวิน พ่อค้าหน้าใหม่ที่จู่ๆ ก็ร่ำรวยขึ้นมาอย่างปริศนาแต่กลับบังa1อาจมาท้าทายอิทธิพลเดิม เอลาร่ากัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้าเพื่อปกป้องชายหนุ่ม แต่อาชวินกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน อาชวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สมส่วนภายใต้เสื้อคลุมหรูหราแผ่รังสีความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาโดยไม่ต้องใช้พลังเวทมนตร์แม้แต่น้อย เขาย่างสามขุมเข้าไปใสู่วาลต์ จนกระทั่งระยะห่างเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว วาลต์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น แต่วินาทีต่อมาเขาก็ฝืนยิ้มเยาะออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว "ทำไม? จะใช้กำลังหรือไงครับ? รปภ.ของที่นี่-" "กำลังงั้นหรือครับ?" อาชวินพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "คุณวาลต์ครับ... คุณคงลืมไปสินะครับว่า การใช้กำลังมันเป็นวิธีของคนไร้สมอง" อาชวินสะบัดข้อมือเบาๆ หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสของ 'ระบบ' ก็ดีดเด้งขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาทุกคนในห้องโถง *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคำขอทำธุรกรรมพิเศษระดับ 'มหาเศรษฐีสุพรีม']* *[เป้าหมาย: ซื้อกิจการทั้งหมดของ 'บริษัทการค้าวาลต์คอร์ป' และกว้านซื้อสินค้าคงคลังทั้งหมด]* *[ยอดเงินรวมที่ต้องชำระ: 5,000,000,000 (ห้าพันล้าน) เหรียญทอง]* ดวงตาของวาลต์เบิกกว้างจนแทบทะลักออกมานอกเบ้า เมื่อกวาดสายตาอ่านตัวเลขบนหน้าจอโฮโลแกรม "ทะ... บ้าอะไรกัน! ห้าพันล้านเหรียญทอง!? เป็นไปไม่ได้! ต่อให้เจ้าขายวิญญาณให้ปีศาจ เจ้าก็ไม่มีทางมีเงินมากขนาดนั้น!" อาชวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความเหนือกว่าอย่างแท้จริง "ไม่มีทางงั้นหรือครับ?" อาชวินเอ่ยเสียงเบา พลางยื่นนิ้วไปแตะที่ปุ่มยืนยันสีทองอร่ามบนอากาศ *[การทำธุรกรรมกำลังดำเนินการ...]* *[3... 2... 1...]* *[อนุมัติเรียบร้อยแล้วครับ! ยินดีด้วยครับท่านอาชวิน ตอนนี้ท่านคือเจ้าของสิทธิ์ขาดทั้งหมดในทรัพย์สินของวาลต์คอร์ป และศิลาแห่งปราชญ์ตกเป็นของท่านโดยสมบูรณ์]* ฉับพลัน ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนสิ้นสุดลง สมาร์ทโฟนเวทมนตร์ในมือของวาลต์ก็สั่นสะั่นอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงข้อความจากธนาคารกลางมหานครคาร์เนเลียนเด้งรัวเป็นชุดจนเครื่องค้าง บัญชีทั้งหมดของเขาถูกอายัด ทรัพย์สิน โกดังสินค้า และคฤหาสน์ ถูกโอนกรรมสิทธิ์เปลี่ยนมือไปยังชื่อของ 'อาชวิน' แบบเรียลไทม์ สีหน้าของวาลต์เปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งกลายเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด เข่าทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี "มะ... ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." วาลต์พึมพำซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาซึมออกมาด้วยความสิ้นหวัง เขาเงยหน้ามองอาชวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด อาชวินก้มมองพ่อค้าหน้าเลือดที่เคยเหยียดหยามตนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เขากลัดกระดุมเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้วาลต์ถึงกับหัวใจหยุดเต้น "โลกธุรกิจไม่มีคำว่าโกงหريكหรอกครับคุณวาลต์... แต่มันมีคำว่า 'ความต่างชั้น' ต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศในห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ไม่มีใครกล้าหายใจดัง ทุกสายตาต่างมองมาที่อาชวินด้วยความเคารพแกُมความหวาดผวา เอลาร่ายิ้มบางๆ ออกมาอย่างโล่งอก เธอขยับเข้าไปใกล้และซบศีรษะลงกับไหล่ของเขาเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงความรักและความไว้วางใจที่มั่น ทว่า... ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามนั้นเอง *[คำเตือนวิกฤต: รหัสทำลายล้างระบบเซิร์ฟเวอร์หลักนับถอยหลังถึงศูนย์แล้ว]* *[ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจากตัวตนปริศนา: 'ผู้ดูแลระบบนิรนาม' กำลังทำการฟอร์แมตข้อมูลทั้งหมด...]* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอาชวินเปลี่ยนจากสีฟ้าใสกลายเป็นสีแดงเลือดนกฉานทันที พร้อมกับเสียงประกาศเตือนภัยที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วโสตประสาทของเขาคนเดียว ร่างของเอลารายืนนิ่งค้างไปชั่วขณะ เธอกะพริบตาช้าๆ ก่อนที่ร่างบางจะเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองคำทีละน้อย! "อาชวิน...?" เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจและสั่นเครือ ละอองแสงลอยวนรอบตัวเธอราวกับผีเสื้อกลางคืนที่กำลังจะมลายหายไปในความมืด อาชวินเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในชีวิต เขารีบคว้ามือเรียวบางนั้นไว้ แต่มือของเขากลับทะลุผ่านความว่างเปล่าไปราวกับจับอากาศ! และก่อนที่สติของเขาจะหลุดลอยไปกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ประตูบานยักษ์ของห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เอ่ยชื่อจริงของเขาออกมา— "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... ผู้ทดสอบหมายเลขศูนย์" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผมด้วยดีเสมอมานะครับ!