ทริปพักร้อนในเมืองหลวง

“ป้ายนี้... สำหรับคนธรรมดาคงต้องทำงานเก็บเงินไปตลอดชีวิต เพื่อแลกกับสิทธิ์แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำนะครับ เอลาร่า” เสียงทุ้มต่ำของอาชวินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองวีไอพีระดับสูงสุด ณ ใจกลางมหานคร 'อาร์เคเดีย' เมืองหลวงอันเป็นศูนย์กลางอำนาจและเงินตราของทวีปนี้ เบื้องหน้าของเขากระจกใสบานยักษ์สะท้อนภาพถนนสายหลักที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนแต่งกายด้วยชุดหรูหรา ทว่าไม่มีใครมีค่าพอจะดึงดูดสายตาของชายหนุ่มได้เลยแม้แต่คนเดียว ยกเว้นเพียงหญิงสาวเรือนผมสีเงินยวดยวงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เอลาร่ากะพริบตาช้าๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนประกายระยิบระยับของอัญมณีล้ำค่าที่จัดแสดงอยู่ในตู้กระจกนิรภัย เธอยังคงไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตในโลกภายนอกระบบระเบียบของเกมที่เคยพันธนาการเธอไว้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความมั่งคั่งระดับไร้ขีดจำกัดที่อาชวินกำลังโปรยปรายใส่เธอราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษ “ฉัน... แค่คิดว่ามันฟุ่มเฟือยเกินไปค่ะ อาชวิน” เอลาร่าเอ่ยเสียงแผ่วเบา เรียวิวด้านข้างของเธอนุ่มนวลและงดงามจนราวกับภาพวาดชั้นครู “ชุดพวกนี้ หรือแม้แต่ร้านค้าเหล่านี้ ล้วนถูกสร้างขึ้นเพื่อรีดไถ่ความโลภของผู้คน... ทำไมคุณถึงต้องพาฉันมาที่ที่แพงหูฉี่ขนาดนี้ด้วยล่ะคะ?” อาชวินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันเต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้รับนอกจากเธอ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเบาๆ เป็นจังหวะ “เพราะผมต้องการให้โลกใบนี้รู้ว่า ผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างผม... คู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดในจักรวาลนี้เท่านั้น” อาชวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวที่กำลังใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ “เงินทองมันเป็นเพียงตัวเลขที่ระบบมอบให้เพื่อใช้สอย แต่คุณ... คือสิ่งเดียวที่ตีราคาไม่ได้ในชีวิตของผมครับ” หัวใจของเอลาร่าเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากXอก ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนขอบตาร้อนผ่าว ในอดีตเธอเป็นเพียงโค้ดโปรแกรมที่ถูกควบคุมด้วยกฎเกณฑ์ไร้ความรู้สึก แต่เวลานี้... เธอคือมนุษย์ผู้หญิงที่ถูกปรนเปรอด้วยความรักและความทุ่มเทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจากชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของโลก “ถ้าอย่างนั้น...” เอลาร่าเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมรอยยิ้มบางที่ซ่อนความซุกซนไว้เล็กน้อย “ถ้าฉันอยากได้ทั้งย่านการค้านี้ คุณจะเหมามันให้ฉันด้วยไหมคะ กิลด์มาสเตอร์ของฉัน?” อาชวินหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์อย่างที่เอลาร่าคุ้นเคย “หากคุณต้องการ แม้แต่พระอาทิตย์บนท้องฟ้าผมก็หาทางซื้อมาประดับห้องนอนให้คุณได้ครับ” ไม่รอช้า อาชวินหยิบสมาร์ทโฟนระบบพิเศษขึ้นมาปลดล็อกหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่าม ข้อความแจ้งเตือนจากระบบเด้งขึ้นกลางอากาศด้วยตัวอักษรเรืองแสงสีฟ้าสดใส *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคำสั่งเบิกจ่ายงบประมาณพิเศษระดับ 'จักรพรรดิ' ยอดเงินรวม 50,000,000 เหรียญทอง ข้อมูลร้านค้าและอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในเขตการค้าลักซ์ชัวรีถูกโอนกรรมสิทธิ์มายังชื่อของ 'เอลาร่า' เรียบร้อยแล้ว]* เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในหูของอาชวินเพียงคนเดียว แต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นภายนอกห้องรับรองนั้นรวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ ทันใดนั้น เสียงกริ่งเตือนภัยระบบอัตโนมัติของห้างสรรพสินค้าก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าตื่นตระหนกของเหล่าผู้จัดการและพนักงานระดับสูงที่วิ่งวุ่นกันอลหม่าน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องวีไอพีจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้จัดการทั่วไปของเครือการค้าลักซ์ชัวรี ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เขารีบก้าวเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงทันทีโดยไม่สนศักดิ์ศรีใดๆ ทั้งสิ้น “ทะ... ท่านอาชวิน! และคุณเอลาร่าครับ!” เสียงของผู้จัดการสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “ระบบส่วนกลางเพิ่งแจ้งเตือนว่า... มีคำสั่งซื้อโอนกรรมสิทธิ์เขตการค้าทั้งหมด รวมถึงสิทธิ์ขาดในการบริหารจัดการในนามของท่าน... นี่มันเกิดความผิดพลาดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ? ทางเรายินดีตรวจสอบระบบให้--” อาชวินหันไปมองชายที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา ดุจดั่งพญาอินทรีที่กำลังมองมดปลวก เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะวางลงกระทบจานรองเสียงดัง *กริ๊ง* “ความผิดพลาดงั้นหรือครับ?” อาชวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่าเกรงขามจนผู้จัดการสะดุ้งสุดตัว “คุณคิดว่าระบบระดับจักรพรรดิของผม จะมีคำว่า ‘ผิดพลาด’ เกิดขึ้นได้ด้วยหรือครับ ผู้จัดการลูคัส” ลูคัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้จักชื่อเสียงเรียินนามของอาชวินดี ชายหนุ่มลึกลับผู้ก้าวขึ้นมาครองความมั่งคั่งอันไร้ก้นบึ้งในชั่วข้ามคืน และพร้อมจะกวาดล้างใครก็ตามที่ขวางหูขวางตาด้วยการใช้เงินฟาดหัวจนล้มละลาย “มะ... ไม่กล้าครับ! กระผมเพียงแต่...” ลูคัสไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา “ในเมื่อตอนนี้ที่นี่เป็นกรรมสิทธิ์ของเอลาร่าแล้ว” อาชวินเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางของหญิงสาวขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือเบาๆ อย่างสุภาพชน ก่อนจะปรายตามองลูคัส “กฏข้อแรกสำหรับเจ้าของใหม่... ไล่พนักงานที่เคยใช้สายตาสกปรกดูถูกคู่ของผมออกให้หมดภายในสามนาที และข้อที่สอง...” อาชวินหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มทรงเสน่ห์แต่แฝงไว้ด้วยคมมีดถูกคลี่ออก “ผมต้องการให้ปิดห้างนี้ทั้งวัน เพื่อให้เอลาร่าได้เดินเลือกซื้อของอย่างเป็นส่วนตัว... คุณคิดว่าทำได้ไหมครับ?” ลูคัสรีบโขกศีรษะลงกับพื้นทันที “คะ... ทำได้ครับ! กระผมจะจัดการเดี๋ยวนี้! ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวนท่านทั้งสองเป็นอันขาด!” เอลาร่ามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอบีบมือของอาชวินเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่นัยน์ตากลับทอประกายความสุขล้นปรี่ เธอไม่เคยคิดเลยว่า โลกที่เคยโหดร้ายและเต็มไปด้วยการต่อสู้ดิ้นรน จะมีมุมที่เธอได้รับการปกป้องอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดถึงเพียงนี้ “คุณนี่นะ... เอาแต่ใจตัวเองชะมัดเลยค่ะ” เอลาร่ากระซิบกระซาบขณะที่ทั้งคู่เดินเคียงกันออกมาจากห้องรับรอง สู่โถงแสดงสินค้าขนาดมหึมาที่บัดนี้ไร้ผู้คนรบกวน มีเพียงแสงไฟระยิบระยับที่ส่องประกายเพื่อต้อนรับราชوปีติและราชินีแห่งความมั่งคั่ง “เพื่อคุณแล้ว ความเอาแต่ใจของผมมันยังน้อยไปด้วยซ้ำครับ” อาชวินตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขายื่นแขนให้เธอคล้อง “ไปเถอะครับ เอลาร่า วันนี้ผมจะพาคุณกวาดซื้อให้เรียบทุกร้านในเมืองหลวงแห่งนี้เลย” ทั้งสองก้าวเดินเคียงกันไปท่ามกลางบรรยากาศที่หรูหราและเงียบสงบ ความรักที่มั่นคงและหนักแน่นราวกับภูผาผสานเข้ากับอำนาจเงินตราที่ไร้ขีดจำกัด ทำให้ไม่มีอุปสรรคใดในโลกใบนี้ที่จะขวางAกพวกเขาได้อีกต่อไป ทว่า... ในขณะที่ก้าวเดินผ่านมุมลับสายตาของชั้นจัดแสดงอัญมณีโบราณ เสียงปรบมือเบาๆ แต่อัดแน่นด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากความมืด *แปะ... แปะ... แปะ...* “ช่างเป็นภาพที่น่าอิจฉาสะเหลือเกินนะ... อาชวิน” เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิท ใบครึ่งซีกถูกซ่อนไว้ภายใต้เงาฮู้ด แต่ดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาที่อาชวินนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและรอยยิ้มหยัน อาชวินหยุดเดินทันที แววตาที่เคยอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งในชั่วพริบตา เขาดึงเอลาร่ามาไว้100% ด้านหลังเพื่อปกป้องทันที “แกเป็นใคร?” อาชวินเอ่ยเสียงเรียบ ร่างในเงาดึงฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่มีแผลเป็นลากยาวจากขมับลงมาถึงคอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง “แกอาจจะซื้อได้ทั้งเมืองนี้ อาชวิน... แต่แกไม่มีวันซื้อ ‘สิ่งนั้น’ คืนมาจากฉันได้หรอก” ชายแปลกหน้าชูวัตถุสีดำสนิทชิ้นหนึ่งขึ้นมาในมือ มันคือชิ้นส่วนฮาร์ดแวร์ระบบหลักที่หายสาบสูญไป ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการลบตัวตนของเอลาร่าออกจากโลกใบนี้! *คลิก!* เสียงปลดสลักระเบิดเวทมนตร์ดังขึ้นจากมือของชายปริศนา พร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่กระพริบเตือนภัยวิกฤتระดับโกลาหลขึ้นตรงหน้าอาชวินทันที! *[คำเตือนวิกฤต: ตรวจพบรหัสทำลายล้างระบบเซิร์ฟเวอร์หลัก ระยะเวลาการนับถอยหลัง: 10... 9...]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!