ความรักที่เริ่มผลิบาน

เสียงกัมปนาทจากการทุบโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดีดังสนั่นห้องโถงรับรองแขกชั้นบนสุดของโรงแรมดารานิล เอกสารราชการตราประทับโลหะสีทองปลิวว่อนกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงแทบเท้าของอาชวินราวกับเศษกระดาษไร้ค่า บารอนวาลเทอร์ ผู้มีอิทธิพลและผูกขาดการค้าแร่เวทมนตร์ในอาณาจักรนี้ กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความโลภและโทสะ "นึกไม่เคยฝันเลยว่า เจ้าหนูสราบสิ้นตระกูลคนนี้ จะกล้าเหยียบย่ำกฎเหล็กการค้าของราชสำนัก..." บารอนวาลเทอร์เค้นเสียงลอดไรฟัน สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกชายหนุ่มผู้ไร้หัวนอนปลายเท้าหักหน้ากลางงานประมูลเมื่อวานนี้ "ส่งตัวระบบไอเทมนั้นมาให้ข้าซะ ไม่งั้นหัวของเจ้าจะได้ประดับอยู่บนกำแพงเมืองก่อนตะวันลับขอบฟ้า!" ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก อาชวินกลับไม่มีแม้แต่รอยย่นบนหน้าผาก เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีดำสนิทคู่นั้นเยียบเย็นและว่างเปล่าเสียจนบารอนผู้ทรงอิทธิพลเผลอชะงักไปชั่วขณะ มือเรียวยาวของอาชวินเอื้อมไปหยิบแก้วชาเซรามิกขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น ราวกับเสียงขู่ฆ่าเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันรำคาญใจ "กฎเหล็กเหรอครับท่านบารอน..." อาชวินวางแก้วกระทบจานรองเสียงดังคลิก รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ยหยัน "น่าเสียดายจังนะครับ ที่กฎของผมในดินแดนแห่งนี้ มันมีราคาแพงกว่าที่คนแก่ๆ อย่างท่านจะเอาเงินในคลังเน่าๆ มาซื้อได้" เอลาร่าที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาของอาชวิน ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายหอมละมุนจางๆ จากตัวเธอลอยวนอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียด มือเรียวบางของอดีต NPC ระดับสูงเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ชายเสื้อสูทด้านหลังของอาชวิน เป็นสัมผัสที่ไร้คำพูด แต่มันหนักแน่นและทรงพลังมากพอที่จะทำให้อาชวินรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่ไร้เงื่อนไข เธอมองแผ่นหลังกว้างนี้ด้วยสายตาที่ลึกล้ำ เกินกว่าความสัมพันธ์เจ้านายและผู้ใต้บังคับบัญชาทั่วไปจะนิยามได้ ในโลกที่เคยขับไล่และเหยียบย่ำพวกเขาให้จมดิน มีเพียงคนตรงหน้านี้เท่านั้นที่ยืนหยัดปกป้องเธอด้วยความทุ่มเททั้งหมดที่มี "เจ้า... เจ้าเด็กสามหาว!" บารอนวาลเทอร์คำรามลั่น ชักดาบประจำตัวออกจากฝักคมกริบ แสงสะท้อนจากใบดาบพาดผ่านใบหน้าเหี่ยวย่นที่บิดเบี้ยว "องครักษ์! เข้ามาฆ่ามันซะ!" ประตูห้องโถงถูกกระชากเปิดออกพร้อมกัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของทหารรับจ้างระดับสูงนับสิบชีวิตกรูเข้ามาในห้อง อาวุธครบมือพร้อมปลิดชีพเป้าหมายทุกเมื่อ แต่ทว่า... อาชวินไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างกาย เขาเพียงแค่ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงที่เพิ่งกดซื้อมาจากระบบเมื่อวินาทีที่แล้ว "ช้าไปสามวินาทีนะครับ สำหรับความพยายามจะขู่ผม" [ติ๊ง! ตรวจพบความประสงค์ร้ายระดับวิกฤต เปิดใช้งานระบบซัพพอร์ตทางการเงิน: 'โหมดกวาดล้างตลาดทุน'] [ยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน: 999,999,999 Gold Coins] [ท่านต้องการใช้จ่ายเพื่อ 'ซื้อขาด' กิจการทั้งหมดของตระกูลวาลเทอร์หรือไม่?] [ยืนยัน / ยกเลิก] ปลายนิ้วเรียวของอาชวินกดปุ่ม 'ยืนยัน' บนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ความลังเล ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือหรูหราของบารอนวาลเทอร์ก็แผדเสียงแหลมสูงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ใบหน้าที่เคยโกรธเกรี้ยวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดเมื่อเขาหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู สายเรียกเข้าจากธนาคารกลางและผู้จัดการส่วนตัวรัวกระหน่ำเข้ามาไม่ขาดสาย "ฮ... ฮัลโหล? ว่าไงนะ! หุ้นร่วงทั้งหมดเหรอ? หมายความว่ายังไงที่เหมืองแร่ถูกยึดกรรมสิทธิ์หมดแล้ว! ใครเป็นคนซื้อ?!" บารอนวาลเทอร์ตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สีหน้าของเขาไร้สีเลือดในพริบตา ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงอันโหดร้าย อาชวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สมส่วนภายใต้ชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้าไปประชิดตัวชายแก่ที่กำลังเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น เขาก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าแฝงด้วยความเฉียบขาด "ผมเองครับ... คนที่เพิ่งซื้อหนี้ทั้งหมดของตระกูลท่าน และกำลังจะไล่ครอบครัวของท่านออกจากคฤหาสน์หลังงามก่อนพระอาทิตย์ตกดินวันนี้" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถง องครักษ์ที่เคยถืออาวุธเตรียมสังหารต่างลดดาบลงด้วยความตื่นตระหนก ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่คนเดียว อำนาจเงินตรามหาศาลที่ถูกเนรมิตขึ้นด้วยระบบไอเทมได้บดขยี้ศักดิ์ศรีและอำนาจของขุนนางเก่าแก่ให้แหลقสลายลงไปกับตา เอลาร่ามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาของเธอฉายประกายความชื่นชมและความอบอุ่นที่เอ่อล้นอยู่ในอก ความใกล้ชิดที่ร่วมเผชิญความเป็นความตายมาด้วยกัน ทำให้หัวใจของอดีต NPC สาวผู้ไร้ความรู้สึกในอดีต เริ่มสั่นไหวและผลิบานด้วยความรักอย่างช้าๆ เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนไหล่แนบชิดกัน สัมผัสอุ่นๆ จากกายของเธอดึงสติให้อาชวินหันกลับมามอง อาชวินเหลือบมองหญิงสาวข้างกาย แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อครู่ กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขายกมือขึ้นปัดเส้นผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนของเอลาร่าแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงความทะนุถนอมราวกับเธอคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาล "เหนื่อยไหมครับเอลาร่า" อาชวินเอ่ยถามเสียงนุ่ม ท่ามกลางความโกลาหลเบื้องหน้า เอลาร่ายิ้มรับ ส่ายหัวช้าๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน "ตราบใดที่มีคุณอยู่ข้างๆ... ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับทั้งโลก ฉันก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ" (หมายเหตุ: คำพูดของเอลาร่าเป็นธรรมชาติของตัวละคร) บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ตัดกับความตึงเครียดรอบข้างอย่างสิ้นเชิง โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนเหลือเพียงแค่คนสองคน ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเชื่อมเข้าหากันอย่างลึกซึ้งนั้นเอง... เสียงปรบมือดังขึ้นสามครั้งจากความมืดตรงมุมห้องโถงชั้นบน ประตูบานลับที่ถูกซ่อนไว้หลังชั้นหนังสือค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า "ช่างเป็นภาพความรักที่น่าประทับใจเสียจริง..." น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "แต่ingน่าเสียดายนะคุณอาชวิน... ที่เงินของคุณ อาจจะซื้อได้ทุกอย่างในโลกนี้ ยกเว้น 'ชีวิต' ของผู้หญิงคนนั้นที่กำลังจะดับสูญในอีกสามนาทีข้างหน้า!" ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ