เมื่อกำไรคืออำนาจ

กลิ่นอายของชาดำเอิร์ลเกรย์เกรดพรีเมียมคละคลุ้งผสมผสานกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนังได้ในห้องรับรองชั้นบนสุดของหอการค้าประจำเมือง เสียงกระเบื้องถ้วยชาใบน้อยกระทบลงบนจานรองดัง ‘กริ๊ก’ ชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน “นายท่านอาชวิน... ข้อเสนอผูกขาดสิทธิ์การค้ารูบี้คริสตัลแปดสิบเปอร์เซ็นต์ แลกกับการที่ทางเราจะคุ้มครองความปลอดภัยให้ร้านค้าของท่านจาก ‘กลุ่มเงาท밀’ ถือเป็นข้อตกลงที่ยุติธรรมที่สุดแล้วนะครับ” บารอนโวน - ชายวัยกลางคนผู้มีพุงพลุ้ยและแหวนทองคำประดับเต็มทุกนิ้ว เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่แฝงไว้ด้วยการข่มขู่คุกคามอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาเล็กหยีมองตรงมายังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเหนือกว่า ในฐานะผู้มีอิทธิพลตัวจริงที่ควบคุมเศรษฐกิจครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง การบีบให้พ่อค้าหน้าใหม่คายผลประโยชน์ออกมา จึงเป็นเรื่องที่เขาทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่อาชวินกลับไม่แม้แต่จะชายตากองเอกสารสัญญาตรงหน้า เขากำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้เนื้อดีเป็นจังหวะช้าๆ สายตาคมกริบมองลอดผ่านควันชาจางๆ ไปยังร่างบางของเอลาร่าที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง เธอส่งยิ้มบางๆ ให้ เป็นรอยยิ้มที่บอกว่า *‘จัดการตามใจท่านได้เลยครับ นายท่านของฉัน’* “คุ้มครองงั้นหรือครับ บารอนโวน” อาชวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากลับทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบ “กลุ่มเงาทมิฬที่คุณอ้างว่าน่ากลัวนักหนา เมื่อวานเพิ่งส่งมือสังหารระดับสี่มาที่ร้านผม... และรู้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น?” บารอนโวนชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้ากระตุกเกร็ง “...เจ้าหมายความว่ายังไง?” “หมายความว่า... พวกมันกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้แปลงกุหลาบหลังร้านผมไปเรียบร้อยแล้วล่ะครับ” อาชวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อติดกับ “แล้วตอนนี้ คุณยังคิดว่าผม ‘จำเป็น’ ต้องพึ่งพาอำนาจกระจอกๆ ของคุณอีกหรือครับ?” “สามหาว!” เสียงทุบโต๊ะดังสนั่น ลูกน้องร่างยักษ์สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังบารอนโวนชักดาบออกจากฝักทันที ไอสังหารแผ่พุ่งกดดันหมายให้อาชวินคุกเข่าลงตรงนั้น ทว่า อาชวินหาได้สะทกสะท้านไม่ เขายังคงนั่งเอกเขนกอย่างสบายอารมณ์ ราวกับคมดาบจ่อคอหอยเหล่านั้นเป็นเพียงไม้จิ้มฟัน “ความอดทนของผมมีจำกัดนะครับ บารอนโวน” อาชวินเอ่ยเบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน “คุณเรียกผมมาที่นี่เพราะคิดว่าผมเป็นแค่พ่อค้าเร่ที่โชคดีได้ไอเทมหายากสินะครับ? คุณคิดว่าอำนาจเงินซื้อได้ทุกอย่าง... ซึ่งคุณคิดถูกครึ่งหนึ่ง” ชายหนุ่มหยิบบัตรสีดำขลิบทองคำแท้สลักลายระบบอัศจรรย์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างช้าๆ เสียง ‘คลิก’ ของโลหะสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ “เงินซื้อได้ทุกอย่าง... รวมถึงซื้อหัวของคุณด้วยเช่นกันครับ” ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอาชวิน— [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามข่มขู่คุกคามจากบุคคลระดับสูง ระบบได้ทำการเปิดโหมด 'ช้อปปิ้งล้างบาง' ตามคำสั่งของท่าน] [ท่านได้ทำการซื้อกิจการทั้งหมดของ 'ตระกูลโวน' ด้วยยอดเงิน 50,000,000 เหรียญทองเรียบร้อยแล้ว!] [กรรมสิทธิ์ที่ดิน คฤหาสน์ และหนี้สินทั้งหมดของบารอนโวน ได้โอนมาเป็นของ "อาชวิน" 100% ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!] สีหน้าของบารอนโวนแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา เมื่อจู่ๆ ประตูห้องรับรองก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างของเลขาประจำหอการค้าวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับกระดาษตราประทับสีแดงฉานในมือ “นา... นายท่านโวนครับ! แย่แล้วครับ! ทรัพย์สินทั้งหมดของเรา... ธนาคารกลางประกาศอายัด และมีคำสั่งขับไล่พวกเราออกจากเขตการค้าแล้วครับ! คนที่กว้านซื้อหนี้ทั้งหมดของเราคือ... คือ...” เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันไปมองหน้าอาชวินด้วยสายตาที่หวาดกลัวราวกับเห็นปีศาจ “คือคุณอาชวินครับ!” ดาบในมือของลูกน้องร่างยักษ์ร่วงหล่นกระแทกพื้น เสียงดังสนั่น บารอนโวนทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นห้อง ขาของเขาอ่อนแรงจนไม่อเคยคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้ภายในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ อาชวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสBัตรชายเสื้อสูทเบาๆ เดินเข้าไปยืนค้ำหัวอดีตผู้มีอิทธิพลผู้ยิ่งใหญ่ที่ตอนนี้กำลังสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ “ธุรกิจก็คือธุรกิจนะครับ บารอนโวน” อาชวินก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าขนลุก “เมื่อครู่คุณบอกว่าอยากได้รูบี้คริสตัลแปดสิบเปอร์เซ็นต์ใช่ไหมครับ? น่าเสียดายจัง... ตอนนี้ร้านค้าของผมเปลี่ยนนโยบายแล้ว” ชายหนุ่มหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองเศษสวะที่เคยผยองเดชด้วยความสมเพช “สำหรับคุณ... ต่อให้จ่ายเงินมาพันเท่า ผมก็ไม่ขายครับ ไสหัวออกไปจากอาณาเขตของผมได้แล้ว” เอลาร่าเดินเข้ามาเคียงข้างอาชวิน เธอส่งมือเรียวบางมาประสานเข้ากับฝ่ามืออุ่นของเขาอย่างรู้ใจ ความอบอุ่นจากเธอนี่เองที่เป็นเครื่องยืนยันว่า ทุกสิ่งที่เขาทำ ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้นอย่างไร้สาระ แต่เพื่อปกป้องโลกใบเล็กๆ ที่มีเธอยืนอยู่เคียงข้างต่างหาก ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลาย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากด้านนอกตึก แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงจนโคมระย้าคริสตัลบนเพดานสั่นไหว ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องรับรองแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงดันอากาศมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชราในชุดคลุมนักเวทย์โบราณสีครามเข้ม ดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า และที่สำคัญที่สุด... บนปกเสื้อของเขามีตราสัญลักษณ์ ‘สภาสูงแห่งจักรวรรดิ’ ประดับอยู่! “บังaniอาจนัก... เจ้าเด็กสามหาว บังอาจกว้านซื้อสินทรัพย์ของตระกูลขุนนางในปกครองของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต!” เสียงทรงพลังดังก้องจนแก้วหูแทบแตก อาชวินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เมื่อเขาเห็นเงาร่างของใครบางคนที่คุ้นเคย หลบอยู่เบื้องหลังนักเวทย์ชราผู้นั้น—เจ้าชายรัชทายาทผู้เคยเหยียบย่ำเขาในอดีตกำลังส่งยิ้มเยาะเย้ยกลับมา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!