สืบจากรอยเลือด

“อย่าขยับครับสารวัตร เลือดพวกนี้มันกำลังเล่าเรื่องที่น่าสนใจกว่าคำให้การของพยานที่คุณไปกดดันมาเสียอีก” ดร.ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง ผู้ชายร่างสูงในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาผู้นี้กำลังย่อตัวลงต่ำจนเกือบติดพื้น ขยายภาพหยดเลือดบนพื้นไม้เนื้อแข็งของคฤหาสน์ร้างด้วยแว่นขยายตัวจิ๋ว แสงจากไฟฉายคาดหัวของเขาตัดกับความมืดมิดในห้องโถงกว้าง ทำให้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้นดูราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก สารวัตรศิลาที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไปพ่นควันบุหรี่จางๆ ออกจากปาก ก่อนจะขยี้มันทิ้งกับพื้นอย่างไม่แยแส เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม เพราะรู้ดีว่าอาณาเขตของ ‘นิติเวชไร้เงา’ คือเขตหวงห้ามที่ห้ามใครก้าวก่ายหากเขายังไม่ได้อนุญาต “เลือดหยดเดียว คุณจะเอาอะไรกับมันนักหนาธันวา?” ศิลาถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ยหยัน “พยานของผมยืนยันว่าฆาตกรหนีออกทางหน้าต่างทิศตะวันออก เราตรวจพบรองเท้าเบอร์สี่สิบสองทิ้งไว้ในพุ่มไม้ นั่นชัดเจนพอไหมสำหรับวิทยาศาสตร์ไร้หัวใจของคุณ?” ธันวาชะงักมือที่กำลังใช้ไม้เขี่ยทดสอบความเหนียวของคราบเลือดเล็กน้อย เขาสูดลมหายใจเข้าช้าๆ พยายามระงับอารมณ์ที่มักจะถูกกวนใจจากความมักง่ายของชายตรงหน้า “รองเท้าเบอร์สี่สิบสองงั้นหรือครับ?” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่ศิลา “ความแม่นยำของคนร้ายไม่ได้วัดกันที่ขนาดรองเท้าที่ทิ้งไว้ให้พบง่ายๆ เหมือนขนมปังล่อหนู แต่วัดกันที่ ‘การกระเด็นของหยดเลือด’ (Bloodstain Pattern Analysis) คุณดูนี่… สารวัตร” เขากวักมือเรียก ศิลาขมวดคิ้วก่อนจะเดินเข้ามาหยุดข้างๆ ธันวาชี้ไปยังหยดเลือดสองสามจุดที่ดูเผินๆ เหมือนรอยเปื้อนไร้ค่า “ดูทิศทางของรอยเลือดที่เรียวแหลมเหมือนหยดน้ำตาเหล่านี้ครับ มันบ่งบอกถึงองศาการปะทะที่สี่สิบห้าองศาจากมุมซ้ายบน หากฆาตกรยืนอยู่ตรงที่พยานของคุณบอกจริง แรงเหวี่ยงของเลือดจะต้องกระจายไปทางผนังด้านขวา แต่ดูสิครับ...” ธันวาลากนิ้วผ่านอากาศเป็นเส้นสมมติ “มันพุ่งเข้าหามุมห้อง และที่สำคัญที่สุด... ปริมาณเลือดที่นี่มีน้อยเกินไปสำหรับแผลฉกรรจ์ที่ลำคอ” ศิลาเริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความไม่ใส่ใจเป็นความฉงน “หมายความว่าไง?” “หมายความว่า นี่ไม่ใช่จุดเกิดเหตุครับ” ธันวาพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น “นี่คือ ‘จุดวางท่า’ (Staging Area) คนร้ายพยายามจัดฉากให้เราเชื่อว่ามีการต่อสู้เกิดขึ้นที่นี่ แต่จริงๆ แล้วผู้ตายถูกสังหารในที่ที่เลือดไม่ควรจะกระเด็นออกมามากขนาดนี้ได้... อาจจะเป็นในรถ หรือในห้องเย็น” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีด้านนอกที่ดังเป็นจังหวะกดดัน ธันวาถอดถุงมือยางออกช้าๆ สายตาของเขาไม่ได้มองที่ศิลา แต่จ้องลึกเข้าไปในความมืดของห้องถัดไป “ถ้ามันจัดฉาก...” ศิลาเอ่ยทำลายความเงียบ “นั่นแปลว่าฆาตกรต้องอยู่ในบ้านหลังนี้ตอนที่เรากำลังเดินตรวจรอบแรก มันอาจจะกำลังมองดูเราอยู่จากซอกหลืบไหนสักแห่ง” “ผมถึงบอกไงครับว่าอย่าประมาท” ธันวาหยิบอุปกรณ์เก็บหลักฐานขึ้นมา “คนร้ายไม่ได้เป็นมือสมัครเล่น แต่มันมีความเข้าใจเรื่องนิติเวชศาสตร์ในระดับที่น่ากลัว... ราวกับว่ามันรู้จักทุกวิถีทางที่เราจะใช้แกะรอยมัน” ศิลาหยิบปืนพกกระบอกประจำกายออกมาจากซองข้างเอวอย่างเงียบเชียบ สัญชาตญาณนักสืบของเขากำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตราย “ถ้ามันรู้ว่าคุณกำลังจะเจออะไร... มันก็อาจจะไม่ปล่อยให้เราออกไปจากที่นี่ง่ายๆ” “สารวัตร...” ธันวาเรียกเบาๆ พร้อมกับยื่นเครื่องมือชิ้นเล็กๆ ให้ “ช่วยถือไฟฉายให้ผมหน่อย ตรงรอยแยกของไม้กระดานนั่น ผมเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจกว่าเลือด” ศิลาขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น แสงจากไฟฉายส่องผ่านรอยแยกของไม้กระดาน ธันวาใช้คีมปากจระเข้ค่อยๆ คีบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา มันเป็นเส้นผมสีขาวเส้นยาวที่พันติดอยู่กับเศษโลหะแหลมคม “เส้นผมมนุษย์ และคราบน้ำมันเครื่อง” ธันวาพึมพำ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “นี่ไม่ใช่ของฆาตกรสารวัตร... แต่นี่คือชิ้นส่วนจาก ‘คนใน’ ของกองพิสูจน์หลักฐานเราเอง” ศิลาชะงัก มือที่ถือไฟฉายสั่นไปเพียงเสี้ยววินาที “คุณพูดว่าอะไรนะ?” ทันใดนั้น เสียง ‘คลิก’ เบาๆ ของกลอนประตูที่ถูกล็อกจากด้านนอกก็ดังขึ้น ตามมาด้วยความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องเมื่อไฟฉายในมือศิลาดับลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคย... กลิ่นเดียวกับที่หัวหน้ากองพิสูจน์หลักฐานของพวกเขาใช้เป็นประจำทุกวัน “ดูเหมือนว่า ‘ความจริง’ ที่คุณตามหา จะไม่ได้อยู่ในศพแล้วล่ะครับธันวา...” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากมุมมืดที่ไม่มีใครคาดคิด “แต่มันกำลังจะกลายเป็นศพให้คุณผ่า... ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้” ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบแตะลงที่ท้ายทอยของธันวาพอดี! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับร่องรอยแห่งความจริงในตอนนี้นะครับ ดร.นิติเวช