หลักฐานชิ้นใหม่

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฟีนอลผสมกับกลิ่นโลหะเย็นเฉียบในห้องปฏิบัติการนิติเวชยามวิกาล ให้ความรู้สึกสงบราวกับหลุดพ้นจากโลกภายนอก แต่สำหรับธันวาแล้ว ความเงียบงันนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงกระซิบของคนตายที่พยายามร้องขอความยุติธรรม แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบกับถาดสเตนเลสสตีลบนโต๊ะชันสูตร สะท้อนเงาร่างของนายแพทย์หนุ่มผู้สวมถุงมือยางสีขาว เขากำลังจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์ชิ้นเนื้อเยื่อใต้เล็บของเหยื่อรายล่าสุด ภายใต้กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนที่มีกำลังขยายสูงลิ่ว ประตูห้องตรวจเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย สารวัตรศิلاก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มของนายตำรวจหนุ่มมีรอยเปื้อนฝนจางๆ สะท้อนให้เห็นว่าเขาเพิ่งกลับจากการไล่ล่าเบาะแสที่ไหนสักแห่งในยามดึกดื่น "คุณยังไม่กลับอีกหรือครับ หมอธันวา" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเหนื่อยล้า แต่แววตาสีเข้มยังคงฉายความดุดันและกระตือรือร้นเช่นเคย "หรือว่าศพบนโต๊ะนั่นกำลังเล่าความลับอะไรที่คุณไม่อยากให้ผมรู้" ธันวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากเลนส์กล้อง เขายังคงหมุนปรับปุ่มโฟกัสช้าๆ อย่างใจเย็น "คนตายพูดความจริงเสมอครับสารวัตร... ต่างจากคนเป็นบางคนที่มักจะพยายามบิดเบือนมันเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง" ศิลาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะชันสูตร มือใหญ่เอื้อมไปหยิบแฟ้มคดีขึ้นมาเปิดดูผ่านๆ โดยไม่สนสายตาตำหนิจากแพทย์นิติเวชเจ้าระเบียบ "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ถ้าคุณเอาเวลามาเหน็บแนมผมไปใช้กับการพักผ่อนบ้าง หน้าตาคุณคงไม่ซีดเซียวเหมือนศพที่คุณกำลังผ่าอยู่หรอก" "ถ้าผมมัวแต่พักผ่อนเหมือนที่คุณปล่อยให้ช่องโหว่ในคดีนี้หลุดมือไป เราคงไม่ได้เข้าใกล้ตัวฆาตกรขึ้นมาหรอกครับ" ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด ทั้งสองสบตากันในระยะประชิด บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณและความคิดที่เห็นต่าง แต่มันกลับทรงพลังจนน่าหลงใหล ศิลายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนเกือบจะชิด "พูดแบบนี้แปลว่าคุณเจออะไรบางอย่างแล้วใช่ไหมครับ... หมอ" ธันวาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบสายตาคู่นั้น เขากดแป้นพิมพ์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อแสดงผลลัพธ์การวิเคราะห์ DNA ล่าสุดขึ้นบนจอภาพขนาดใหญ่ที่ติดอยู่กับผนังห้อง กราฟเส้นหยักและรหัสพันธุศาสตร์ปรากฏขึ้นเด่นชัดบนพื้นหลังสีดำ "เมื่อสามสิปนาทีที่แล้ว ผมทำการสกัด DNA ไมโตคอนเดรียจากคราบสาร secretions ที่ตกค้างอยู่บริเวณซอกเล็บของเหยื่อรายที่สี่" ธันวาเริ่มอธิบาย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นโหมดการทำงานมืออาชีพที่จริงจังและเฉียบคม "ตอนแรกเราคิดว่ามันอาจจะเป็นร่องรอยการต่อสู้ทั่วไปกับผู้ต้องสงสัยคนก่อนหน้านี้ที่เราเพิ่งปล่อยตัวไปเมื่อวาน" ศิลาหันไปมองหน้าจอ สัญชาตญาณนักสืบตื่นตัวทันที "แล้วผลลัพธ์บอกอะไรเรา?" "มันไม่ใช่ของคนคนนั้นครับ" ธันวาเลื่อนเมาส์คลิกไปยังไฟล์เปรียบเทียบฐานข้อมูลเชิงลึกที่เชื่อมต่อกับระบบลับของสถาบัน "อัลดอริทึมยืนยันความตรงกันของลำดับเบสพันธุกรรมร้อยเปอร์เซ็นต์... มันคือรูปแบบ DNA เดียวกันกับที่เราพบในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อห้าปีก่อน คดีที่ถูกปิดตายลงอย่างไร้ความรับผิดชอบในกระบวนการยุติธรรม" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที ศิลาชะงักค้าง รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและแววตาที่ไหววูบอย่างรุนแรง คดีเมื่อห้าปีก่อน... คดีที่พรากครอบครัวของธันวาไป และเป็นคดีที่ศิลาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องในฐานะนายตำรวจมือใหม่ที่พยายามทำทุกทางแต่กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า "เป็นไปไม่ได้" ศิลาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเคร่งเครียดขึ้นทันที "ฆาตกรคนนั้น... มันตายไปแล้วไม่ใช่หรือครับ? สำนวนคดีระบุชัดเจนว่าคนร้ายจมน้ำเสียชีวิตระหว่างการหลบหนีในคืนนั้น ศพถูกกู้ขึ้นมาและทำการชันสูตรโดยทีมแพทย์ชุดก่อนแล้วนี่!" "นั่นคือสิ่งที่สำนวนคดีพยายามบอกให้คุณเชื่อครับสารวัตร" ธันวาพูดลอดไรฟัน แววตาเย็นชาฉายประกายความโกรธแค้นที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดใจ "แต่ศาสตร์นิติเวชไม่เคยโกหก ศพในวันนั้น... อาจจะไม่ใช่ตัวจริง หรือไม่ก็... มันยังมีคนอื่นที่ใช้รหัสพันธุศาสตร์เดียวกันนี้ลอยนวลอยู่" ศิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของธันวา มือหนาวางทับลงบนเอกสารรายงานผลตรวจ DNA แผ่นนั้น ราวกับต้องการพิสูจน์ว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน "ถ้าหลักฐานชิ้นนี้เป็นความจริง... หมายความว่าเรากำลังไล่ล่าเงาของคนตาย หรือเรากำลังถูกชักใยโดยใครบางคนที่มีอำนาจเหนือกว่าระบบกฎหมายทั้งหมด?" ธันวาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของสารวัตรหนุ่ม ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นไปอีก "ไม่ใช่แค่เงาครับสารวัตร..." ธันวาหันไปหยิบซองพลาสติกใสบรรจุเส้นผมเส้นหนึ่งที่เพิ่งถูกค้นพบในชั้นความลับของหลักฐานเดิมขึ้นมา "แต่เขากำลังกลับมาทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของเขา... และเหยื่อรายต่อไป อาจจะเป็นพวกเราสองคน" เสียงกริ่งเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันนิติเวชจู่ๆ ก็ดังขึ้นก้องกังวาน ไฟฉุกเฉินสีแดงสลับขาวกะพริบวาบไปทั่วทางเดินมืดทึบ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังห้องชันสูตรนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต! ศิลาชักปืนพกออกจากซองคาดเอวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักสืบพุ่งพล่านถึงขีดสุด เขาหันไปสบตากันกับธันวาโดยไม่ต้องเอื้อံเอ่ยวาจาใดๆ เพิ่มเติม แล้วกันสาดประตูกระจกด้านนอกก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางเสียงกระสุนปืนนัดแรกที่พุ่งทะลุกรอบประตูเข้ามา! --- พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย ดร.นิติเวช