เมื่อความจริงถูกปิดตาย

"คุณกำลังโกหกผม... หรือคุณแค่โง่เขลาพอที่จะเชื่อรายงานฉบับนั้นกันแน่ ศิลา" น้ำเสียงของดร.ธันวาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้อเยื่อที่บอบบางที่สุด เขาไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนา ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสจดจ้องเพียงแค่แผ่นฟิล์มเอกซ์เรย์ที่ติดอยู่บนบอร์ดไฟ แสงสีขาวนวลสะท้อนเงาที่เย็นเยียบในดวงตาของเขา สารวัตรศิลาที่ยืนพิงกรอบประตูห้องชันสูตรหรี่ตาลง เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ทว่าภายในใจกลับเต้นรัวด้วยจังหวะที่ไม่ปกติ "ในโลกที่ความยุติธรรมต้องแลกด้วยวิธีการบางอย่าง ธันวา... บางครั้งความจริงที่สะอาดบริสุทธิ์ก็เป็นเพียงแค่ของฟุ่มเฟือยที่คนตายไม่มีวันได้ใช้ประโยชน์" "ศพคนนี้ตายเพราะภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันตามรายงานของตำรวจ?" ธันวาหันกลับมา มือสวมถุงมือยางสีฟ้าที่เปื้อนคราบเลือดจางๆ เขาชี้ไปที่รอยช้ำจ้ำเลือดบริเวณกระดูกไฮออยด์ (Hyoid bone) ในลำคอของร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลส "แล้วนี่คืออะไร? รอยกดทับที่มุมองศาบ่งบอกถึงการรัดด้วยสายเคเบิลไนลอนขนาดสามมิลลิเมตร... หรือผมควรจะเรียกมันว่า 'โรคหัวใจชนิดใหม่' ที่สารวัตรเพิ่งค้นพบ" ศิลาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยอบอวลอยู่รอบตัวพวกเขา เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูชายผู้เย่อหยิ่งคนนี้ "รายงานนั้นถูกเขียนขึ้นเพื่อ 'ปิดคดี' ให้เร็วที่สุด เพราะถ้ามันคือการฆาตกรรม... คนที่จะซวยไม่ใช่แค่คนตาย แต่รวมถึงเครือข่ายที่พาดผ่านไปถึงห้องทำงานชั้นบนสุดของกรมตำรวจด้วย" ธันวาสะบัดตัวออกห่าง สายตาของเขามีความหงุดหงิดระคนดูแคลน "นั่นไม่ใช่ธุระของผม หน้าที่ของผมคือความจริง และถ้าความจริงนี้ทำลายใครไม่ได้ ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องถือถุงมือใบนี้ไว้" "อย่าทำตัวเป็นนักบุญในสุสานหน่อยเลย ธันวา" ศิลาคว้าข้อมือธันวาไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านนั้นเต็มไปด้วยความกดดัน "คุณมีเหตุผลส่วนตัวที่ยอมทำงานในห้องเก็บศพที่มืดมิดนี่มาตลอดสามปี ไม่ใช่เพราะคุณรักความยุติธรรมหรอก... คุณแค่กำลังตามหาใครบางคนที่เคยทำลายชีวิตคุณไปพร้อมกับคดีที่ปิดไม่ลงนั่น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชันสูตรทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ครางหึ่งๆ อยู่เหนือศีรษะ ธันวาจ้องมองศิลาด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าลึกๆ ในดวงตานั้น ศิลาเห็นรอยร้าวบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "คุณล้ำเส้นไปไกลแล้ว สารวัตร" ธันวากล่าวเสียงต่ำ ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินไปยังตู้เก็บเอกสารส่วนตัวที่ล็อกไว้อย่างหนาแน่น เขากดรหัสผ่านด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่ให้ศิลาเห็น บันทึกลับที่เขาเก็บรวบรวมไว้ตลอดระยะเวลาที่ทำหน้าที่นิติเวช—หลักฐานที่เชื่อมโยงถึง 'เงา' ที่อยู่เบื้องหลังความตายปริศนามากมาย—กำลังรอให้เขาตัดสินใจว่าจะมอบมันให้สารวัตรผู้กระหายความยุติธรรมแบบสีเทาคนนี้หรือไม่ ศิลามองตามแผ่นหลังของธันวา เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับก้าวเข้าไปอีกก้าวราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "ผมรู้ว่าคุณมี 'บันทึก' นั่น... ผมเห็นสายตาคุณเวลาตรวจสอบศพคดีพิเศษเหล่านั้น ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อขัดขวางคุณ แต่ผมมาเพื่อเป็นคนเดียวในเมืองนี้ที่จะช่วยให้คุณลากพวกมันออกมาประจานได้" "ด้วยการปลอมแปลงรายงานน่ะหรือ?" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ด้วยการใช้ทุกอย่างที่เรามี... แม้แต่ความสกปรก" ธันวาดึงแฟ้มสีดำสนิทออกมาจากชั้นวาง เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นบางอย่างในแฟ้มนั้นที่เขาไม่เคยจดบันทึกไว้ รูปถ่ายใบหนึ่งที่ถูกเสียบไว้แทรกในเอกสาร—รูปถ่ายของเขากับครอบครัวในวัยเด็กที่ถูกฉีกครึ่ง และเบื้องหลังของรูปนั้นมีรอยหมึกสีแดงสดเขียนด้วยลายมือที่คุ้นตาอย่างประหลาด เขาค่อยๆ พลิกรูปถ่ายดู แล้วมือของเขาก็หยุดสนิท ใบหน้าของธันวาเปลี่ยนเป็นสีซีดขาวดุจศพที่เขากำลังชันสูตร "ศิลา..." เสียงของธันวาสั่นพร่า "รูปนี้... ใครเป็นคนเอามาใส่ไว้ในแฟ้มที่ผมล็อกรหัสไว้ได้ยังไง?" ศิลาขมวดคิ้ว เขาเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มนั้น แต่จังหวะเดียวกันนั้นเอง ไฟภายในห้องชันสูตรก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวจากไฟฉายฉุกเฉินที่ส่องกระทบกับเงาตะคุ่มที่ยืนอยู่หลังม่านพลาสติกกั้นโซนผ่าศพ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาย่ำลงบนคราบเลือดบนพื้นดัง *ฉับ... ฉับ...* และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่หยุดชะงัก คือเสียงกลอนประตูห้องชันสูตรที่ถูกล็อกตายจากด้านนอก ตามด้วยเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกผ่านลำโพงสื่อสารภายในห้อง "ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่าย... ดร.ธันวา สารวัตรศิลา... และดูเหมือนว่าพวกคุณเพิ่งจะวางมัดจำส่วนแรกไว้แล้ว" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย ดร.นิติเวช