การปะทะครั้งแรก

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับไอเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องปิดตายแห่งนี้ ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม... มันคือภาษาเดียวที่ผมเข้าใจ "ถอยไปครับสารวัตร รองเท้าของคุณกำลังทำลายหลักฐานรอยเท้าที่สำคัญที่สุด" เสียงของผมราบเรียบ เย็นชา และชัดเจนพอที่จะแทรกผ่านเสียงวิทยุสื่อสารที่ดังหึ่งๆ อยู่ในที่เกิดเหตุ สารวัตรศิลาชะงักฝีเท้า เขาเป็นชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูดีเกินกว่าจะมาเดินในสถานที่ที่เต็มไปด้วยซากศพเน่าเปื่อย เขาลดกล้องในมือลง ก่อนจะหันมาสบตาผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรำคาญใจ "ถ้ามัวแต่ยืนกางอาณาเขตแบบนี้ คนร้ายก็หนีไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดร.ธันวา" ศิลาตอบกลับ เสียงของเขาแหบพร่าและแฝงไปด้วยความก้าวร้าว "ผมต้องการคำตอบว่ามันตายยังไง และใครเป็นคนทำ ไม่ใช่มานั่งฟังคุณบรรยายวิชาความปลอดภัยในห้องเรียนนิติเวช" ผมย่อตัวลงข้างศพที่บิดเบี้ยวบนพรมราคาแพง เลนส์แว่นตาของผมสะท้อนแสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ "ความจริงไม่มีทางหนีครับ แต่มันจะหายไปทันทีที่คุณข้ามเส้นสีเหลืองเข้ามาด้วยอีโก้ของตัวเอง หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ไม่ใช่เรื่องของความรวดเร็ว แต่มันคือเรื่องของความแม่นยำ" ผมหยิบถุงมือยางขึ้นมาสวมด้วยท่าทีสุขุม ขณะที่ศิลาขยับเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา เขาคุกเข่าลงข้างๆ ผมในระยะที่น่าอึดอัด กลิ่นบุหรี่ราคาแพงจางๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อบนถุงมือของผม "ความแม่นยำของหมอช่วยติดคุกคนร้ายไม่ได้หรอกครับ ถ้าเราไม่รีบปิดงาน" ศิลาพูดพลางชี้มือไปที่ลำคอของศพ "ดูรอยช้ำนั่นสิ ชัดเจนว่าถูกรัดด้วยลวดเปียโน... ผมเคยเจอคดีแบบนี้เมื่อสามปีก่อน รูปแบบเดียวกันเป๊ะ ผมจะไปจับตัวคนร้ายคนเดิมเดี๋ยวนี้" "อย่าเพิ่งสรุปด้วยอดีตที่หลอกหลอนคุณเลยครับสารวัตร" ผมหันไปมองเขา แววตาของผมแข็งกร้าว "รอยช้ำนี่มันลึกและทำมุมแปลกๆ ถ้าคุณดึงดันจะรีบสรุปคดีเพื่อสนองความต้องการส่วนตัว คุณก็แค่ฆ่าความยุติธรรมซ้ำสอง" ศิลาหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ความยุติธรรม? คุณพูดเหมือนนิติเวชอย่างคุณมองเห็นมันในเศษเนื้อพวกนี้งั้นสิ โลกความเป็นจริงมันสีเทา ดร.ธันวา และบางครั้งสีเทาก็ต้องย้อมด้วยสีแดงเพื่อให้คนเลวได้รับโทษ" เราจ้องหน้ากัน นิ่งงันราวกับเวลาหยุดเดิน บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนลูกน้องตำรวจที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต่างพากันถอยห่าง ผมหยิบปากคีบออกมาจากกระเป๋าอุปกรณ์ แล้วบรรจงคีบเศษวัสดุเล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงซอกเล็บของศพออกมา มันคือเส้นใยสีน้ำเงินเข้มที่ดูไม่เข้ากับชุดที่เหยื่อสวมใส่ ศิลาขยับเข้ามาดูใกล้ขึ้น ลมหายใจของเขาอุ่นจัดกระทบข้างแก้มผม "นั่นอะไร?" "ไม่ใช่ลวดเปียโนที่สารวัตรว่าครับ" ผมตอบสั้นๆ พลางวางมันลงในถุงเก็บหลักฐานอย่างระมัดระวัง "แต่มันคือใยสังเคราะห์จากเสื้อผ้าชุดพิเศษที่หาได้ยาก... ชัดเจนว่าผู้ตายไม่ได้ถูกฆ่าโดยมืออาชีพที่ไร้ร่องรอยอย่างที่คุณจินตนาการไว้ แต่ถูกฆ่าโดยคนที่เขารู้จักดี และอาจจะเป็นคนที่คุณเพิ่งจะพูดถึงในแฟ้มคดีของคุณนั่นแหละ" ศิลาเงียบไป สายตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความสับสนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา เขากำลังประมวลผลสิ่งที่ผมพูด และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ผมหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากฐานข้อมูลนิติเวชที่ผมตั้งระบบแจ้งเตือนไว้... รหัสคดีเก่าที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดห้าปีเพิ่งจะมีการเคลื่อนไหวในระบบ แต่มันดันมาจากเลขไอพีเดียวกับที่ส่งหลักฐานในคดีที่อยู่ตรงหน้าเรา "สารวัตร..." ผมเอ่ยขึ้น เสียงของผมสั่นเล็กน้อยจนแทบไม่ได้ยิน ศิลาเงยหน้าขึ้นมองผม เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของผม "เกิดอะไรขึ้น?" ผมเลื่อนหน้าจอให้เขาดู สิ่งที่ปรากฏอยู่บนนั้นไม่ใช่แค่ข้อมูลคดี แต่เป็นภาพถ่ายใบหน้าคนร้ายที่ถูกบันทึกได้จากกล้องวงจรปิดในจุดที่เกิดเหตุเมื่อห้านาทีก่อน ภาพของชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงินเข้ม... ใบหน้าของชายที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว "นั่นไงครับ... ความยุติธรรมที่คุณตามหา" ผมกระซิบ "แต่ดูเหมือนว่าคนที่จะต้องตายในคดีนี้ ไม่ได้มีแค่ศพบนพื้นนี่เพียงคนเดียวเสียแล้ว" ศิลาคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที "ทุกคน! ปิดตึก! อย่าให้ใครออกไปจากอาคารนี้เด็ดขาด!" ทว่า ทันใดนั้น ไฟทั้งอาคารก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเงาดำร่างหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงประตูทางออก... เขาไม่ได้กำลังหนี แต่เขากำลังรอเราอยู่ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย ดร.นิติเวช