ค่ำคืนในห้องทำงาน

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของชลธีที่ดังลอดผ่านเครื่องบันทึกเสียงขนาดจิ๋วในมือปฐพี ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนเส้นประสาทความอดทนจนขาดผึ่ง บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวยามค่ำคืนคุกรุ่นไปด้วยไอความโกรธที่แทบจะหลอมละลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกกระจกใสบานใหญ่ทาบทับร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่ง จนเงาทอดยาวราวกับปีศาจร้ายที่กำลังถูกต้อนจนมุม รินรดายืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่สวยที่ครั้งหนึ่งเคยมีแต่ความอ่อนแอและหยาดน้ำตา บัดนี้กลับเรียบนิ่งราวกับผืนน้ำในฤดูหนาว ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อแววตาดุดันที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณเก็บซ่อนมันเก่งมากนะริน... ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่คุณกล and to กล้าเอาเรื่องส่วนตัวของเราไปยุ่งเกี่ยวกับเกมธุรกิจของชลธี" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ บัดนี้สั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ ปฐพีสาวเท้าเข้าหาอดีตภรรยาอย่างคุกคาม ร่างกายสูงใหญ่บีบอัดพื้นที่หายใจจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "เลิกเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแสดงความเป็นเจ้าของแบบนั้นเสียทีค่ะ คุณปฐพี" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่คมไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยง "ระหว่างเรามันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหยิบลาก่อนแล้ว... หรือว่าสมองคุณมันเสื่อมจนจำไม่ได้ ว่าคุณเป็นคนผลักไสฉันเอง?" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าที่ขั้วหัวใจของชายหนุ่ม ปฐพีรู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมามือ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่วินาทีนี้ ความหึงหวงและความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอนั้นรุนแรงยิ่งกว่าสำนึกผิดใดๆ มือหนาเอื้อมคว้าต้นแขนเรียวของเธอไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้ตั้งใจจะทำร้าย แต่เพราะความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกทำให้เขาควบคุมน้ำหนักมือไม่ได้ รินรดานิหน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บ แต่ริมฝีปากอิ่มกลับเม้มเข้าหากันแน่น ปฏิเสธที่จะเปล่งเสียงร้องขอความปรานีออกจากปาก "ปล่อยฉันนะคะ!" เธอสะบัดแขนออกอย่างแรงจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม พร้อมกับถอยหลังไปชนเข้ากับชั้นหนังสือหรูหรา เสียงกระดาษและสันหนังสือกระทบกันเบาๆ แต่ทว่าความใกล้ชิดที่ถูกบีบให้แคบลงเรื่อยๆ กลับทำให้ลมหายใจของคนทั้งคู่เริ่มติดขัด ปฐพีไม่ยอมถอย เขาก้าวตามมาประชิด ใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งค้ำยันชั้นหนังสือไว้ กักขังร่างบอบบางของเธอไว้ในอาณาเขตของตน กลิ่นกายหอมหวานละมุนละไมที่คุ้นเคยในอดีตโชยแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามกดมันไว้ใต้ความเยือกเย็นมานานนับเดือน "คุณโกรธผมเรื่องชลธี... หรือคุณแค่อยากแก้แค้นผมด้วยการไปซุกหัวนอนกับมัน?" น้ำเสียงของเขาพร่าเลือนและเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ระเบิดออก ปฐโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "คิดว่าทุกคนต่ำทรามเหมือนคุณหรือไงคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาววับด้วยความหยิ่งทะนง "ฉันไม่ใช่ของตายที่คุณจะโยนทิ้งแล้วอยากเก็บกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้... ถอยไปนะคะ ฉันจะกลับ" "ไม่... จนกว่าเราจะเคลียร์กันให้รู้เรื่อง" ปฐพีหมดความอดทน เขาไม่อาจทนมองแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาคู่นี้ได้อีกต่อไป ความโหยหาที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนานผสมผสานกับแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม ริมฝีปากหยักลึกทาบทับกลีบปากอิ่มที่กำลังต่อต้านทันทีโดยไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำหมัดแน่นทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่น้อยนิดนั้นกลับไม่ต่างอะไรกับการลูบไล้สำหรับเขา ปฐพีรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสอันเร่าร้อนและดุดันนี้อย่างเต็มใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อความหอมหวานที่โหยหาละลายพาลสติของชายหนุ่มให้กระเจิง ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่ความช่ำชองและแรงปรารถนาอันล้นปรี่ของชายหนุ่มทำให้เกราะป้องกันของเธอพังทลายลงในไม่ช้า เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปกับรสจูบที่ลึกซึ้งและวาบหวามจนร่างบางเริ่มอ่อนระทวย สติที่เคยแข็งแกร่งของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือนสัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดทำงานเข้ารูป ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด ปฐพีผริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อสูบฉีดอากาศเข้าปอด ก่อนจะซุกไซร้ใบหน้าคมคายลงที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมกรุ่นที่เขาโหยหามาตลอดค่ำคืน รอยจุมพิตหนักหน่วงถูกประทับลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม สร้างความซ่านสยิวจนรินรดาต้องแอ่นอกรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดและแรงแค้นกำลังหลอมรวมกันในห้องทำงานส่วนตัว ความเงียบยามค่ำคืนถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครางแผ่วเบาที่สะท้อนถึงความโหยหาที่ยากจะปฏิเสธ ทว่า... ในวินาทีที่ปฐพีพยายามจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกเพื่อดื่มด่ำกับความหวานล้ำให้สมใจ เสียงเคาะประตูก็จบลงด้วยความเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "คุณปฐพีคะ! แย่แล้วค่ะ... คุณชลธีส่งเอกสารด่วนที่สุดมาถึงคุณ... และ..." เลขาหน้าห้องชะงักงันด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มกำลังกึ่งคร่อมร่างของอดีตภรรยาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ปฐพีคำรามอย่างหัวเสียในลำคอ เขารีบดึงตัวผละออกจากร่างบาง จัดเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่ด้วยใบหน้าบึ้งตึง รินรดารemดึงสาบเสื้อที่ยับยู่ยี่ของตัวเองกลับเข้าที่ด้วยความรวดเร็ว สองแก้มแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว เธอกำหมัดแน่นพร้อมที่จะระเบิดอารมณ์ใส่เขา แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของเลขาฯ ซึ่งประทับตราลับเฉพาะตัว และชื่อบนหน้าซองนั้น... ทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึกทันที มันคือผลตรวจ DNA ฉบับจริง... ที่ระบุชื่อเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบ ผู้มีรอยยิ้มถอดแบบมาจากประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งราวกับพิมพ์เดียวกัน! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและซับซ้อนนี้ด้วยกันนะคะ)