กำแพงที่สูงชัน

“กระดาษแผ่นนี้... คงไม่ต้องให้ดิฉันอธิบายซ้ำนะคะคุณปฐพี ว่ามันหมายความว่าอย่างไร” รินรดาโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหรู เสียงนั้นดังกระทบพื้นผิวโต๊ะเบาๆ ทว่าสำหรับปฐพีแล้ว มันกลับดังกึกก้องประหนึ่งเสียงสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เขานิ่งงัน ดวงตาคมเข้มดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องที่ผลตรวจ DNA ฉบับสำเนาที่พิมพ์ออกมาอย่างชัดเจน ยิ่งอ่านซ้ำเท่าไหร่ หัวใจที่เคยแข็งกระด้างราวกับก้อนหินก็ยิ่งร้าวฉาน “ริน... นี่มันเรื่องจริงงั้นเหรอ” เสียงของเขาแหบพร่า สั่นระริกเกินกว่าที่ชายผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จอย่างเขาจะควบคุมได้ “เด็กคนนั้น... ลูกของฉัน?” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนหวานในอดีต บัดนี้กลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ต่างจากชายตรงหน้าที่กำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ “อย่าเรียกชื่อเล่นของดิฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลยค่ะ มันฟังดูน่ารังเกียจสำหรับผู้หญิงที่ถูกคุณเขี่ยทิ้งเหมือนขยะในวันที่เธอต้องการคุณมากที่สุด” เธอโน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือเข้าหากัน “ส่วนคำตอบว่าใช่หรือไม่... คุณก็เห็นอยู่กับตา แล้วจะมาถามเพื่อหาความยืนยันอะไรอีกคะ? หรือต้องการให้ดิฉันอุ้มเจ้าตัวเล็กมาวางตรงหน้า เพื่อให้คุณพิสูจน์ด้วยตัวเองว่ารอยยิ้มถอดแบบคุณมาจนน่าสะอิดสะเอียนแค่ไหน” ปฐพีขบกรามแน่น สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นมาด้วยแรงอารมณ์ เขาไม่ใช่คนโง่ เขาจำได้แม่นยำว่ารินรดาไม่ได้มีใครอื่นในช่วงเวลานั้น ความโกรธแค้นในอดีตที่เขาเคยมีต่อเธอถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดมหาศาลที่จุกอกจนหายใจแทบไม่ออก “ฉันทำพลาดไป... ริน ฉันรู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปมันลบล้างไม่ได้ แต่ให้โอกาสฉันได้ชดใช้...” “ชดใช้?” รินรดาแทรกขึ้นทันที มุมปากของเธอหยักยิ้มเย้ยหยัน “คนอย่างคุณรู้จักคำนี้ด้วยหรือคะ? ในเมื่อคุณอยากชดใช้นัก ดิฉันก็มีเงื่อนไขค่ะ... เงื่อนไขที่จะทำให้คุณได้รู้ว่า การเป็นของเล่นที่ถูกทิ้งขว้างมันรู้สึกอย่างไร” เธอลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไปหาเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ปฐพีโหยหามาตลอดสามปีลอยมาปะทะจมูก รินรดาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา มือเรียวบางเชยคางชายหนุ่มขึ้นมา สายตาของเธอไม่ได้มีความเสน่หาหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “เงื่อนไขของดิฉันง่ายมากค่ะ... ปฐพี” เธอจงใจกระซิบข้างใบหูของเขา เสียงนั้นสั่นประสาทและเต็มไปด้วยแรงดึงดูด “เซ็นโอนหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทคุณให้ดิฉัน และในทุกคืนวันศุกร์ คุณต้องมาที่นี่ มาเป็น 'คู่ขา' ให้ดิฉัน... โดยไม่มีสิทธิ์เรียกร้องสถานะหรือความรักใดๆ ทั้งสิ้น จนกว่าดิฉันจะพอใจ” ปฐพีมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและโทสะ เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนหยามเกียรติถึงเพียงนี้ แต่ในขณะเดียวกัน สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอที่ลากไล้ผ่านแก้มสาก กลับทำให้เลือดในกายเขาร้อนฉ่า “เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ รินรดา? การแก้แค้นด้วยวิธีนี้... เธอคิดว่าร่างกายฉันจะทำให้เธอมีความสุขได้งั้นเหรอ?” “ความสุขหรือคะ?” รินรดากระตุกยิ้ม ก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากที่สั่นไหวของเขาอย่างดุดัน รสสัมผัสที่ห่างหายไปนานปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของทั้งคู่ให้ตื่นขึ้นทันที เธอไม่ได้จูบเขาด้วยความรัก แต่จูบด้วยความต้องการจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาให้จมดิน เธอผลักร่างหนาให้เซถอยหลังไปชนกับผนังห้อง ก่อนจะประชิดตัวจนอกอวบอิ่มเบียดชิดกับแผงอกแกร่ง “ดิฉันแค่ต้องการเห็นว่า... อดีตสามีผู้เย็นชาที่เคยเมินเฉยต่อคราบน้ำตาของดิฉัน จะมีท่าทีอย่างไร เมื่อเขาต้องกลายเป็นเพียง 'เครื่องมือ' ระบายอารมณ์ของดิฉันในยามค่ำคืน” รินรดากระซิบพลางเลื่อนมือลงไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างชำนาญ ปฐพีสูดลมหายใจเข้าลึก มือหนาคว้าเอวคอดของเธอเข้าหาตัวด้วยความโหยหาที่ยากจะสะกดกั้น เขารู้ดีว่ากำลังเดินเข้าสู่กับดักที่เธอวางไว้ แต่ในเมื่อเหยื่อตัวนี้เต็มใจจะตกหลุมพรางอย่างโง่หัวไม่ขึ้น เขาก็พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองเธออีกครั้ง “ฉันจะยอมทำตามเงื่อนไขของเธอทุกอย่าง... ริน” เขากระซิบเสียงพร่า พร้อมกับพลิกตัวให้เธอไปแนบชิดกับผนังแทน “แต่จำไว้เถอะว่าการเล่นกับไฟแบบนี้... มันไม่ใช่แค่ฉันที่จะไหม้เกรียม แต่มันจะเผาผลาญเธอจนไม่เหลือซากไปพร้อมกับฉันด้วย” ขณะที่มือของปฐพีกำลังจะสัมผัสเข้ากับความอ่อนนุ่มภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมของเธอ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยการผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต “คุณปฐพีคะ! แย่แล้วค่ะ! ทางฝั่งชลธีเพิ่งปล่อยข่าวเรื่องที่คุณมีทายาทลับ และตอนนี้สื่อกำลังล้อมหน้าบริษัทเราอยู่!” เลขาสาวหน้าตาตื่นตะโกนบอกก่อนจะชะงักค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า รินรดาผละออกจากปฐพีด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม ในขณะที่ปฐพีหันไปมองเลขาสลับกับรินรดาด้วยความตระหนกที่แฝงไปด้วยความแค้นเคือง ชลธี... คู่แข่งตัวฉกาจของเขาที่เขาหวาดระแวงมาตลอด กำลังเปิดฉากเล่นงานเขาด้วยอาวุธที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าถืออยู่ในมือ “ดูเหมือนว่าเกมนี้จะเริ่มสนุกขึ้นแล้วนะคะคุณปฐพี” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับสั่นไหวด้วยความไม่คาดฝัน “เพราะนอกจากชลธีจะรู้ความลับของคุณแล้ว... เขาดูเหมือนจะรู้ด้วยว่าใครคือ 'แม่' ของเด็กคนนั้น” ปฐพีหันกลับมามองรินรดาด้วยความตกตะลึง ในขณะที่เสียงอื้ออึงจากด้านนอกห้องทำงานเริ่มดังชัดขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงพังประตูของกลุ่มนักข่าวที่คุมไม่อยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางแห่งไฟแค้นของรินรดานะคะ รสรินกลิ่นกำมะหยี่สัญญาว่าจะถ่ายทอดความรุ่มร้อนในบทต่อไปให้ถึงใจที่สุดค่ะ