ร่องรอยในอดีต

เสียงพังประตูทลายลงพร้อมกับแสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวที่สาดส่องเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวราวกับฝูงแมลงเม่าที่ได้กลิ่นแสงไฟ กลิ่นอายของความอลหม่านและเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบดังระงมไปทั่วบริเวณ ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น รินรดากลับยืนนิ่งสงสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความเย็นชา ชุดเดรสสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นรูปร่างระหงให้ดูทรงอำนาจและยากจะเข้าถึง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองกลุ่มนักข่าวและบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับเธอกำลังชมละครฉากหนึ่งที่เธอเป็นผู้กำกับบทด้วยตนเอง "คุณรินรดาครับ! มีข่าวลือว่าการร่วมทุนครั้งนี้เป็นเพียงฉากหน้าเพื่อปกปิดความสัมพันธ์เก่าระหว่างคุณกับคุณปฐพีจริงไหมครับ!" "คุณปฐพีคะ! ทางเราได้รับรายงานว่าคุณพยายามตามง้ออดีตภรรยาที่เคยถูกทอดทิ้งเมื่อสามปีก่อน ข่าวนี้มีมูลความจริงแค่ไหนคะ!" คำถามนับร้อยพรั่งพรูเข้ามาพร้อมกับไมโครโฟนที่ยื่นจ่อใกล้ใบหน้า ทว่าไม่มีวี่แววของความตื่นตระหนกหรือความหวาดกลัวใดๆ ฉายชัดบนดวงหน้าสวยหวานนั้นเลยแม้แต่น้อย รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่ทั้งเย้ายวนและบาดลึกในคราเดียวกัน ปฐพีในยามนี้ยืนนิ่งค้าง สติสัมปชัญญะของเขาราวกับถูกกระชากหายไปเมื่อเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ที่ซ้อนทับกับอดีตอันโหดร้าย เมื่อสามปีก่อน... ในวันที่เขาเคยผลักไสเธอออกจากชีวิตอย่างไม่ใยดี ในวันที่เธอเคยยืนร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจจากเขาในห้องทำงานแห่งนี้ แต่วันนี้ สถานะกลับตาลปัตร รินรดาไม่ใช่ผู้หญิงที่รอคอยเศษเสี้ยวความรักจากเขาอีกต่อไปแล้ว เธอกลับมาในฐานะ 'เจ้าหนี้' ทางธุรกิจและผู้กุมชะตากรรมของอาณาจักรที่เขารัก "เชิญพวกคุณออกไปจากห้องของดิฉันด้วยค่ะ" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้เสียงอื้ออึงทั้งหมดเงียบลงทันที รินรดาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เธอกลับก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างปฐพีอย่างจงใจ มือเรียวบางภายใต้ถุงมือผ้าลูกไม้สีดำแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทของอดีตสามี ปัดฝุ่นละอองที่ไม่มีอยู่จริงออกช้าๆ สายตาสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิดของอีกฝ่ายอย่างท้าทาย "ตกใจอะไรหรือคะ คุณปฐพี... หรือว่าคุณไม่คุ้นเคยกับการตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นเสียแล้ว?" เธอโน้มใบกระซิบชิดริมฝีปากหยักลึก น้ำเสียงหวานหยดแต่เชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนหยดสุดท้าย "จำได้ไหมคะ... เมื่อสามปีก่อน วันที่คุณยืนมองดิฉันเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง... วันนี้ ความรู้สึกเดียวกันนี้ มันรู้สึกอย่างไรบ้างคะ?" ลมหายใจอุ่นร้อนของปฐพีสะดุดกึก หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เขายื่นมือสั่นเทาออกหมายจะคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้ แต่มือของเขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า เมื่อรินรดาก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวอย่างรักษาระยะห่าง พร้อมกับส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดส่วนตัวเข้ามาเคลียร์พื้นที่และกันพวกนักข่าวออกไปอย่างเด็ดขาด ชลธีที่ยืนแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมหนึ่งของห้องทำงานกว้าง ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ แผนการที่เขาตระเตรียมไว้เพื่อทำลายภาพลักษณ์ของปฐพีและดึงรินรดาเข้ามาเป็นเครื่องมือดูเหมือนจะเริ่มต้นได้อย่างงดงาม แม้ว่าในใจลึกๆ เขาจะนึกหวั่นเกรงความเด็ดเดี่ยวของผู้หญิงคนนี้ไม่น้อยก็ตามที เมื่อความวุ่นวายภายนอกถูกจัดการจนสงบลง ประตูห้องทำงานถูกปิดสนิทลงอีกครั้ง เหลือเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่โอบล้อมคนทั้งสองไว้ ปฐพีมองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาและโหยหา ความเย่อหยิ่งทระนงตนในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มผู้พังทลายที่ตระหนักรู้แล้วว่า สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตได้หลุดลอยจากมือไปเพราะความโง่เขลาของตนเอง "ริน..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอמהออกมาอย่างยากเย็น ราวกับลำคอถูกบีบรัดด้วยก้อนสะอื้น "เธอ... เกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยหรือ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข เธอย่างสามขุมเข้าไปหาเขา ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยทรงอำนาจแต่บัดนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ของชายผู้ที่ไม่เคยแม้แต่จะหลั่งน้ำตาให้ใคร "เกลียดเหรอคะ?" เธอย้อนถาม เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับสายลมแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คำว่า 'เกลียด' มันยังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับผู้ชายอย่างคุณ ปฐพี... คุณไม่ได้แค่ทำลายหัวใจของดิฉัน แต่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของดิฉันจนไม่เหลือชิ้นดี จำได้ไหมว่าวันนั้น ดิฉันต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง?" ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาในห้วงคำนึง วันที่ฝนตกหนัก น้ำตาเคล้าปะปนกับหยาดฝน วันที่เธอต้องอุ้มท้องลูกน้อยที่ไร้เดียงสาเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่โดยไม่มีแม้แต่เงินติดตัวสักบาทเดียว ความหนาวเหน็บและความโดดเดี่ยวในคืนนั้น หล่อหลอมให้รินรดาในวันนี้กลายเป็นปีศาจสาวที่ไร้ซึ่งความเมตตา ปฐพีขยับเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้สติ อ้อมแขนแกร่งพยายามจะรวบเอวบางเข้าหาตัวด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี กลิ่นกายหอมหวานคุ้นเคยที่เขาโหยหามาตลอดสามปีปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวให้ลุกโชน "ฉันขอโทษ... รินรดา ได้โปรด... ลงโทษฉันอย่างไรก็ได้ แต่อย่าทำเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้าแบบนี้เลย" "ปล่อยนะ!" รินรดาตวัดสายตาคมกริบใส่ พร้อมกับใช้ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มแรง เสียง "เพี๊ยะ!" ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงาน รอยแดงปรากฏเด่นชัดบนแก้วสาก ทว่าปฐพีกลับไม่หลบเลี่ยง เขากลับยิ่งก้มหน้าลงรับความเจ็บปวดนั้นราวกับมันคלอเคลียความผิดบาปในใจได้บ้าง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปฐพีพยายามจะรั้งร่างบางเข้าหาเพื่อเรียกร้องสิทธิ์ที่เคยสูญเสีย มือใหญ่ปัดปรายไปโดนเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ใต้แฟ้มคดีบนโต๊ะทำงานของเธอร่วงหล่นลงสู่พื้นกระเบื้อง กระดาษแผ่นหนึ่งปลิวคว่ำลงเผยให้เห็นข้อความและรูปถ่ายที่สะดุดตาเข้าอย่างจัง ปฐพีชะงักกึก สายตาคมก้มมองภาพถ่ายใบนั้นด้วยหัวใจที่หยุดเต้น ภาพเด็กชายวัยประมาณสองขวบเศษ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต และริมฝีปากที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับหัวข้อเอกสารตัวหนาที่ระบุผลการตรวจความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม... **[DNA Test Result: Match 99.99%]** รินรดาสะارتหน้าตื่นเล็กน้อย สีหน้าเยือกเย็นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตระหนกเพียงชั่วพริบตาก่อนจะปรับกลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว เธอรีบก้มลงจะคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา แต่ปฐพีไวรัสกว่า เขาก้มลงคว้าแผ่นกระดาษนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือแน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มือหนาสั่นเทาขณะไล่สายตาอ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัด ลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อความจริงอันน่าตกตะลึงกระแทกเข้ากลางหน้าอก "นี่... นี่มัน..." ปฐพีเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ดวงตาแดงก่ำเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปีติและสับสนระคนกัน "ริน... นี่ลูกของเราอย่างนั้นเหรอ? ฉัน... ฉันมีลูกชายอย่างนั้นเหรอ?" ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้... (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุน "รสรินกลิ่นกำมะหยี่"เสมอนะคะ)