กับดักความปรารถนา

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราแทบจะหลอมละลายลงด้วยอุณหภูมิความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากแว่นแคว้นแห่งความรู้สึกของคนทั้งสอง ปฐพียังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือหนาที่เคยใช้เซ็นสัญญาธุรกิจมูลค่ามหาศาลสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ขณะที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของรินรดาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นปรี่ เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า โลกทั้งใบที่เขาเคยคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของ แท้จริงแล้วเป็นเพียงความว่างเปล่า หากไม่มีเงาของหญิงสาวผู้นี้และเลือดเนื้อเชื้อไขที่ซ่อนเร้นอยู่ "ริน... นี่ลูกของเราจริงๆ ใช่ไหม" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเยือกเย็น บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือเต็มไปด้วยความเวทนา รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันและเย็นชาที่กรีดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคนฟัง หญิงสาวค่อยๆ ดึงเอกสารในมือของอดีตสามีกลับมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ราวกับสิ่งที่เพิ่งเปิดเผยไม่ได้มีน้ำหนักมากไปกว่าเศษกระดาษไร้ค่า เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทเข้ารูปให้เข้าที่ ก่อนจะก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี "คุณปฐพีคะ กรุณามีสติด้วยค่ะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคม "เด็กคนนี้เป็นลูกของดิฉัน และตระกูลของดิฉัน... มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับผู้ชายใจร้ายที่เคยไล่ตะเพิดดิฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสองปีก่อนเลยแม้แต่น้อย" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม ปฐพีรู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วอก เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยสัญชาตญาณของการครอบครอง ทว่ารินรดากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนหยัดด้วยความมั่นคง แววตาดุดันและท้าทายสะท้อนความแข็งแกร่งที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากหยาดน้ำตาในอديต "รินโกรธฉันได้เกลียดฉันได้..." ปฐพีขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นกายหอมกรุ่นประจำตัวของอดีตสามีโชยเข้าแตะจมูก กลิ่นไม้หอมผสมความเย็นสดชื่นที่เคยทำให้เธอหลงใหลในอดีต บัดนี้กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณการป้องกันตัวของเธอให้ตื่นตัว "แต่คุณจะกีดกันไม่ให้ฉันทำหน้าที่พ่อไม่ได้ ลูกชายของฉัน... ฉันมีสิทธิ์ในตัวเขาเหมือนกัน" "สิทธิ์เหรอคะ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงระเรื่อแยยยิ้มหยัน "วันที่คุณเซ็นใบหย่าโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง วันที่คุณบอกว่าดิฉันเป็นแค่ภาระน่ารำคาญ คุณเคยคิดถึงคำว่า 'สิทธิ์' หรือ 'หน้าที่' ของความเป็นพ่อบ้างไหมคะ? ตอนนี้สายเกินไปแล้วค่ะคุณปฐพี" ความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งที่สะท้อนผ่านแววตาคู่สวยนั้น แทนที่จะทำให้ปฐพีถอยห่าง กลับยิ่งจุดไฟปรารถนาในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่ยอมก้มหน้าให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว เธอดูล้ำค่า เร่าร้อน และน่าค้นหายิ่งกว่าครั้งไหนๆ ความท้าทายนี้กำลังกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ต้องการเอาชนะ... ไม่ใช่แค่เพียงทางธุรกิจ แต่หมายถึงหัวใจและร่างกายของเธอด้วย ปฐพีขยับก้าวเข้าประชิดตัวจนหลังของรินรดาชนเข้ากับผนังห้องกระจกใสเบื้องหลัง แผ่นอกกว้างแนบชิดกับความนุ่มหยุ่นของร่างบางอย่างจงใจ มือหนาเอื้อมไปทาบลงบนกระจกทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ถอยไปนะคะปฐพี คุณกำลังล้ำเส้น" รินรดาเตือนเสียงเข้ม หัวใจในอกเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดอันตรายที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด "ถ้าฉันล้ำเส้นแล้วคุณจะทำไมล่ะริน..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มเนียนและเรียวปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น "คุณบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์... แต่ร่างกายของคุณที่กำลังสั่นน้อยๆ นี่กำลังบอกฉันว่าคุณยังจำสัมผัสของฉันได้ดี" "คุณมัน... อื้อ!" คำพูดต่อมาถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อปฐพีฉวยโอกาสที่เธอเผลอโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักลึกเข้ากับริมฝีปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นทุบลงบนแผ่นอกกว้างเพื่อผลักไส แต่วินาทีนั้นแรงต้านทานทั้งหมดกลับเริ่มพ่ายแพ้ให้กับความคุ้นเคยและสัมผัสอันช่ำชองที่เข้าจู่โจมอย่างรวดเร็ว รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ ปฐพีขบเม้มริมฝีปากเธอบางเบาก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งที่เคยทาบกระจกเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิท ไม่มีช่องว่างระหว่างกันอีกต่อไป ร่างกายของรินรดาอ่อนยวบลงอย่างน่าละอาย กลิ่นกายและสัมผัสที่เธอพยายามลบเลือนตลอดสองปีที่ผ่านมา กลับปลุกเร้าไฟสวาทที่เคยหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาแผดเผาทุกเหตุผล ปฐพีผริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบหายใจโกيอากาศเข้าปอด ขณะที่ดวงตาของเขายังคงพราวระยับด้วยประกายความปรารถนาอันดิบเถื่อน "ปากบอกว่าเกลียดฉัน..." เสียงกระซิบพร่าดังชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากหนาที่ไล้ซอกซอนลงมาตามลำคอระหง "แต่ร่างกายของคุณซื่อตรงกว่าปากเยอะเลยนะรินรดา" "ปฐพี... หยุดนะ..." รินรดาพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา มือเรียวจิกเข้าที่ไหล่กว้างของเขาแน่นเพื่อระบายความสั่นสะท้าน "เรา... เราจบกันไปแล้ว" "เราไม่มีวันจบจนกว่าฉันจะอนุญาต" ปฐพีประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดุดันและมั่นใจ เขายกมือขึ้นประคองใบหน้าหวานให้เงยขึ้นสบตา ดวงตาคู่สีเข้มเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแรงปรารถนาที่ยากจะต้านทาน "จำใส่ใจไว้รินรดา ไม่ว่าลูกของเราจะเป็นยังไง หรืออดีตจะเลวร้ายแค่ไหน แต่เธอต้องกลับมาเป็นของฉัน... ทั้งตัวและหัวใจ" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้กล่าวปฏิเสธ ประตูห้องทำงานหรูหราก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงสมาร์ทของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ... พอดีผมมีเรื่องด่วนจะคุยกับคุณรินรดาเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่" เสียงทุ้มของ 'ชลธี' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจดังขึ้น พร้อมกับสายตาคมกริบที่กวาดมองท่าทีแนบชิดของคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ปฐพีตวัดสายตาขוขวางใส่ผู้มาใหม่ทันทีด้วยความไม่พอใจ ขณะที่รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ผลักอดีตสามีออกห่างอย่างรวดเร็ว ทว่า... ในวินาทีที่ชลธีเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่คว่ำอยู่บนโต๊ะ ซึ่งหลุดออกมาจากแฟ้มเอกสารลับที่ปฐพีเพิ่งหยิบขึ้นมาดูเมื่อครู่ ชลธีเอื้อมมือหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยความถือวิสาสะ ก่อนจะก้มลงอ่านข้อความและผลตรวจที่ปรากฏเด่นชัดอยู่บนนั้น ดวงตาคมของคู่แข่งหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนความเจ้าเล่ห์ "อุบัติเหตุจริงๆ..." ชลธีเงยหน้าขึ้นสบตากับปฐพีและรินรดา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "ไม่นึกเลยว่า... เด็กในข่าวลือ จะเป็นทายาทสายตรงของตระกูลปฐพีแบบนี้... เรื่องนี้คงสนุกน่าดูนะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันเข้มข้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ