สัมผัสที่คุ้นเคย

รอยยิ้มพราวระยับของชลธีที่ประดับอยู่บนริมฝีปากนั้น เปรียบเสมือนคมมีดอาบยาพิษที่กรีดลงบนบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องรับรองส่วนตัวให้ขาดวิ่นลงในพริบตา รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสความเย็นเยียบที่แล่นพล่านขึ้นมาจากปลายนิ้ว เธอนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณนักบริหารที่เตือนภัยว่า หมากกระดานนี้กำลังจะพลิกผันไปในทิศทางที่อันตรายเกินกว่าจะควบคุม "คุณชลธีคงเข้าใจอะไรผิดแล้วกระมังคะ" เสียงหวานทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnออกไป รินรดากวาดสายตามองคู่แข่งทางธุรกิจของอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่น "เด็กคนนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลปฐพี และต่อให้มี... มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวที่อยู่นอกเหนือขอบเขตการลงทุนของคุณ" ปฐพีไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำในวินาทีนั้น ทว่ากรามหนาที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน และดวงตาคมกริบที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ กลับบ่งบอกชัดเจนว่าความอดทนของเขาได้เดินทางมาถึงขีดจำกัดแล้ว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาขวาง1ก้าว ร่างกายกำยำแผ่ซ่านไอสังหารและแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศรอบกายแทบจะหลอมละลาย "ถอยปากสกปรกของคุณไปซะ ชลธี" ปฐพีเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนน่าขนลุก "อย่าแม้แต่จะคิดเอาเด็กคนนั้นมาเป็นเครื่องมือเล่นเกมตื้นๆ ของคุณ ไม่อย่างนั้น... ต่อให้ตระกูลของคุณมีอิทธิพลแค่ไหน ฉันก็จะทำให้มันพังพินาศไม่เหลือแม้แต่เศษซาก" ชลธีหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระกับคำขู่ ทว่าก่อนที่สงครามประสาทระหว่างสองสิงห์แห่งวงการธุรกิจจะปะทุขึ้นไปมากกว่านั้น รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกแต่กลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้ชายทั้งสองคนต้องชะงัก "ฉันหมดธุระที่จะคุยกับพวกคุณแล้วค่ะ" รินรดากล่าวตัดบทอย่างเด็ดขาด หมุนตัวเตรียมก้าวเดินออกไปจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้ทันที แต่ทว่า... ปฐพีเร็วกว่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบิดรั้งไม่ได้รุนแรงจนถึงกับเจ็บ แต่ก็มากพอที่จะทำให้เธอก้าวต่อไปไม่ได้ รินรดาตวัดสายตากลับมามองด้วยความไม่พอใจ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "ปล่อยค่ะ ปฐพี" เธอออกคำสั่งเสียงเข้ม "เรายังคุยกันไม่จบ รินรดา" ปฐพีเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคู่คมที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเว้าวอน เจ็บปวด และรุ่มร้อนจนน่ากลัว "เรื่องเด็กคนนั้น... และเรื่องของเรา" "พวกเรา 'ไม่มี' เรื่องอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว ปล่อยมือฉัน!" "ถ้าไม่ปล่อยล่ะ?" เขาขยับเข้ามาประชิดตัวเธอมากขึ้น กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยกรุ่นเข้าแตะนาสิก ปลุกเร้าความทรงจำอันเลือนรางแต่ยังคงฝังรากลึกในโสตประสาท รินรดาใจกระตุกวูบเมื่อแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกำแพงเอาไว้ ชลธีที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมห้อง ยอมถอยฉากออกไปเงียบๆ พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ทิ้งให้คนทั้งสองเผชิญหน้ากับเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก "คุณมันบ้าไปแล้วหรือไง ปฐพี!" รินรดาเค้นเสียงดุ เธอพยายามผลักไสแผงอกกว้างที่แนบชิดเข้ามาจนแทบไร้ช่องว่าง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดเสือร้ายที่กำลังหิวกระหาย "ใช่... ฉันมันบ้า" ปฐพีพึมพำชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสสีเข้มลุ่มลึกจับจ้องริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น "บ้าจนแทบคลั่งตั้งแต่วันที่คุณเดินออกไปจากชีวิต... รินรดา คุณรู้ไหมว่าหลายปีที่ผ่านมา นรกบนดินมันหน้าตาเป็นอย่างไร" "นั่นมันเรื่องของคุณ! คุณเป็นคนผลักฉันลงไปในนรกขุมนั้นเองไม่ใช่หรือไงคะ!" เธอสวนกลับทันควัน น้ำตารื้นขึ้นมาคลอหน่วยด้วยความอัดอั้นตันใจ ภาพจำในอดีตที่เคยถูกเขาละเลย หมางเมิน และเหยียบย่ามศักดิ์ศรีไหลบ่าเข้ามาซ้ำเติมแผลเก่าในใจ แต่แทนที่ความอ่อนแอจะทำให้เธอยอมจำนน มันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงที่เติมเต็มความแข็งแกร่งให้เธอยืนหยัดเผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว ปฐพีเจ็บแปลบในอกราวกับถูกของมีคมกรีดซ้ำ ทว่าความรู้สึกผิดบาปและการไถ่บาปเหล่านั้น กลับถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนและเร่าร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาเมื่อได้กลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาโหยหามาแรมปี มือหนาเลื่อนจากข้อแขนขึ้นมาประคองกรอบหน้าเรียวเล็ก บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไล้ริมฝีปากนุ่มที่สั่นระริกเบาๆ อย่างทะนุถนอม ทว่าแววตากลับดุดันและร้อนแรงราวกับสัตว์ป่า "ใช่... ฉันเคยโง่เง่า และฉันก็กำลังชดใช้มันอยู่..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพรวนลงจนแทบกระซิบ "แต่คืนนี้... ฉันจะไม่ยอมปล่อยคุณไปอีกเด็ดขาด รินรดา" สิ้นคำประกาศิตนั้น ปฐพีก็ก้มลงประกบเรียวปากลงบนกลีบปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว การจู่โจมที่เปี่ยมไปด้วยความคิดถึงและความเร่าร้อนทำให้รินรดาสะ้านเฮือก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอพยายามทุบตีแผงอกเขา ขัดขืน และเบือนหน้าหนี แต่สติสัมปชัญญะกลับเริ่มพร่าเลือนลงทุกทีภายใต้รสจูบที่ทั้งดุดันและเอาแต่ใจ ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเรียกร้อง ลิ้นร้อนแทรกซึมกอบกวาดความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความโหยหาที่สะสมมานานนับปีระเบิดออกเป็นการจูบที่ลึกซึ้งและร้อนแรงจนแทบหลอมละลาย รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เคมีอันร้อนแรงและแรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่ทำงานอย่างรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน จากแรงขัดขืน... เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนยวบ ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มด้วยความวาบหวามที่คุ้นเคย สัมผัสที่เคยเกลียดชัง บัดนี้กลับปลุกเร้าไฟสวาทที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ก้นบึ้งของหัวใจให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มือเรียวที่เคยทุบตีเขา ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ปฐพีรับรู้ได้ถึงการยอมจำนนทีละน้อย เขากระชับวงแขนโอบกอดเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแนบแน่นยิ่งขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงขณะที่ริมฝีปากรุกไล่ขบเม้มซอกคอหอมกรุ่นอย่างย่ามใจ มือใหญ่อีกข้างสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวย บังคับองศาให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสที่ลึกซึ้งและวาบหวามยิ่งกว่าเดิม รสชาติของความปรารถนาและหยาดน้ำตาที่ปะปนอยู่บนพวงแก้ม ทำให้ความเร่าร้อนครั้งนี้เต็มไปด้วยความบีบคั้นและลุ่มลึกเกินกว่าจะห้ามใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยไฟสวาทและความเจ็บปวดในอดีตที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ปฐพีถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาอย่างดิบเถื่อนขณะจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและหอบสะท้าน "คุณยังเป็นของฉัน... รินรดา" เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู "และเราจะต้องสะสางทุกอย่างให้จบ... ในคืนนี้" ทว่า... ก่อนที่ปฐพีจะได้ประทับริมฝีปากลงมาอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงของเลขาคนสนิทที่เปิดประตูพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้อذنญาต "คุณปฐพีครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... เอ่อ ขอประทานอภัยครับที่ขัดจังหวะ แต่ว่า..." เลขาหนุ่มหน้าซีดเผือด ถือแฟ้มเอกสารบางอย่างสั่นเทา "ผลตรวจ DNA ด่วนพิเศษ... ที่คุณสั่งให้ผมไปตามเรื่องจากโรงพยาบาล... ออกมาแล้วครับ!" ปฐพีชะงักกึก ร่างสูงผละออกจากรินรดาทีละน้อย ดวงตาคมเข้มตวัดมองหน้าเลขาหนุ่มสลับกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือที่สั่นระริกด้วยความตกใจ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ