โต๊ะเจรจาที่ร้อนระอุ

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าชั้นดีในห้องประชุมเพנטเฮาส์ชั้นสูงสุดของอาคารระฟ้า ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ปลายปากกาParkerสีดำสนิทถูกหมุนเล่นในเรียวนิ้วของรินรดาอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง สายตาคู่คมที่เคยไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังเสียจนผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทบไม่กล้าสบตาตรงๆ "ดิฉันคิดว่าเงื่อนไขในสัญญาข้อที่สี่ของการร่วมทุนโปรเจกต์เมกะโปรเซฟวี่น่าจะชัดเจนพอแล้วนะคะ คุณปฐพี" เสียงหวานที่ราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งคมมีดกรีดลงกลางใจของปฐพี ชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ด้านเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้เขากลับกลายเป็นเพียงผู้ชายที่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็ง รอฟังคำพิพากษาจากอดีตภรรยาที่เขาเคยผลไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี ปฐพีกลืนก้อนความขื่นขมลงคอ มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะประชุมกระจกใสเงาวับเผลอกำเข้าหากันแน่น ภาพหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งดับลงยังคงติดตรึงอยู่ในมโนสำนึก... ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยแก้มป่องดวงตากลมโตคู่นั้น หน้าตาที่ถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ยิ่งตอกย้ำความโง่เขลาเบาปัญญาของตัวเองในอดีตอย่างสาสม "ริน... เรื่องสัญญาข้อนั้น ผมยอมรับเงื่อนไขทุกอย่างที่คุณเสนอครับ... เอ่อ, ค่ะ" ปฐพีเกือบหลุดคำพูดคุ้นชินออกไป แต่เมื่อเห็นมุมปากที่ยกยิ้มเยาะอย่างสมเพชของรินรดา เขาก็รีบกลืนน้ำลายแล้วเปลี่ยนสรรพนามทันที "รินต้องการให้ผมโอนหุ้นในส่วนของผมเพิ่มอีกสิบเปอร์เซ็นต์ใช่ไหม ผมพร้อมเซ็นทันทีโดยไม่มีข้อแม้" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข ทว่าเต็มไปด้วยความสะใจลึกๆ ที่ได้เห็นอดีตสามีผู้หยิ่งผยองต้องมานั่งกุมขมับอยู่ตรงหน้า "หุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ของคุณเหรอคะ? คุณปฐพีคิดว่าดิฉันสนใจเศษกระดาษพวกนั้นจริงๆ งั้นหรือคะ ในเมื่อตอนนี้อำนาจการตัดสินใจทั้งหมดในโปรเจกต์นี้ อยู่ในกำมือของดิฉัน... รินรดาคนเดิมที่เคยนั่งร้องไห้รอคุณกลับบ้านอย่างไร้ค่าเมื่อก่อน ไม่มีอยู่อีกแล้วค่ะ" คำพูดนั้นบาดลึกยิ่งกว่าของมีคม ปฐพีรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยความจริงที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง มือหนายันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความอัดอั้น ก่อนจะโน้มตัวลงค้ำโต๊ะประชุมเข้าหารินรดา ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นอายบุรุษเพศอันคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาปะทะจมูก รินรดายังคงนั่งนิ่ง ไม่ไหวติง ดวงตากลมโตมองสบเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจดวงน้อยจะเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความทรงจำวาบหวามที่เคยผูกพัน "แล้วรินต้องการอะไรจากผมกันแน่... หื้ม?" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเอ่ยกระซิบ ชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี "อยากให้ผมกราบขอขมา หรืออยากให้ผมเอาชีวิตของผมมาแลกกับการให้อภัยจากคุณ... บอกผมมาสิ รินรดา ทำไมคุณถึงใจร้ายกับผมนัก" "ใจร้ายเหรอคะ?" รินรดาย้อนถาม เสียงทุ้มหวานแต่เยียบเย็น ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว "คนที่ใจร้ายและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนอื่นก่อน... คือคุณต่างหากล่ะคะคุณปฐพี! อย่ามาทำเป็นพูดคำว่าให้อภัยในเมื่อคุณเองยังไม่รู้เลยว่า ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งในวันที่มืดมนที่สุดมันเป็นอย่างไร!" ความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาที่ถูกกดทับมานานนับปีปะทุขึ้นในแววตาคมกริบของปฐพี สัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าตื่นตัวขึ้นเมื่อได้กลิ่นอายความดื้อรั้นจากหญิงสาวตรงหน้า มือหนาพุ่งไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว รินรดาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่ง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง "ปล่อยฉันนะคะ! คุณทำบ้าอะไร..." "ใช่... ผมมันบ้า!" ปฐพีคำรามเสียงต่ำในลำคอ ดวงตาแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินกว่าจะควบคุม "บ้าเพราะคิดถึงคุณ จนแทบจะบ้าตายอยู่แล้วทุกวัน! บ้าเพราะภาพเด็กผู้หญิงคนนั้น... เด็กที่หน้าตาเหมือนผมไม่มีผิดเพี้ยน... ริน บอกผมมาเดี๋ยวนี้ เด็กคนนั้นคือใคร! ลูกของเราใช่ไหม!" หัวใจของรินรดากระตุกวูบไปถึงตาตุ่ม ความลับที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิตถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา เธอกลับซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็นได้อย่างแนบเนียน เรียวปากอิ่มเหยียดยิ้มเยาะใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ลูกของคุณงั้นหรือคะ? ฝันไปเถอะค่ะ... เด็กคนนั้นไม่มีทางเป็นลูกของคนใจดำอย่างคุณหรอก!" ปฐพีขบกรามแน่นจนสันนูน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน ความหึงหวงและความโหยหาตีรวนจนเขาแทบคลุ้มคลั่ง ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะเป็นลูกใคร แต่หัวใจของเขาร่ำร้องว่าต้องเป็นสายเลือดของตัวเอง มือหนาเลื่อนขึ้นประคองท้ายทอยทزให้เธอแหงนเงยขึ้นรับสัมผัส บังคับให้ดวงตาทั้งคู่ประสานกันก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโหยหาพรั่งพรูออกมาอย่างไร้ความปรานี รินรดาทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง ทว่าเรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายผิวสากของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ปลุกเร้าไฟสวาทที่เคยแผดเผาให้กลับโชติช่วงขึ้นมาอีกครั้งในห้องประชุมส่วนตัวที่เงียบงัด ร่างบางเริ่มอ่อนระทวยลงในอ้อมแขน กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยิ่งกระตุ้นให้ปฐพีสูญเสียสติสัมปชัญญะ เขารวบร่างอ่างอรชรขึ้นอุ้มแนบอกโดยไม่สนคำททททททประท้วงใดๆ ทั้งสิ้น เตรียมจะพาเธอออกไปจากที่นี่เพื่อชำระสะสางบัญชีรักที่ค้างคา ทว่า... ก่อนที่ประตูกระจกบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของ "ชลธี" คู่ปรับตัวฉกาจที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน และเอกสารซองสีน้ำตาลในมือ "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะความสวีท... แต่ดูเหมือนว่าผลตรวจ DNA ฉบับจริง จะอยู่ในมือผมแล้วนะครับ คุณปฐพี" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเข้มข้นของเกมรักและเกมแค้นครั้งนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ