กับข้าวเย็นวันฝนตก

สายฝนกระหน่ำซัดลงมาใส่หลังคาสังกะสีของบ้านพักในไร่ส้มจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว รากับฟ้ากำลังรั่ว น้ำฝนสาดซัดส่ายผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ ที่ปิดไม่สนิท กลิ่นออชาร์ดดินเปียกชื้นและกลิ่นส้มตีวนอบอวลอยู่ในอากาศเย็นยะเยือก พริมาขยับมือหั่นข่า ตะไคร้ และใบมะกรูดด้วยความคล่องแคล่ว เสียงคมมีดกระทบเขียงไม้ดัง *ปึกๆๆ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แข่งกับเสียงสายฝนภายนอก ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น วันนี้ปัญหาเรื่องการจัดส่งผลผลิตส้มล็อตใหญ่เกือบมีอุปสรรคเพราะถนนดินลูกรังเกิดพังทลายจากพายุโคลนถล่ม แม้ศิลาจะออกไปลุยฝนแก้ปัญหาจนสำเร็จลุล่วงด้วยดี แต่สภาพของชายหนุ่มที่กลับเข้ามาในบ้านตอนนี้ เปียกป้อมราวกับลูกสุนัขตกน้ำ ใบหน้าคมคายฉายแววเหนื่อยล้าและเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "ยืนทำหน้าเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวความเครียดก็กระโดดมาเกาะหน้าหรอกค่ะคุณร้อยเอก" พริมาเอ่ยแซحขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากหม้อดินเผาที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน ศิลายืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง คร่อมร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดเปียกแนบเนื้อ เขาถอนหายใจยาวเหยียด มือหนายกขึ้นเสยผมลู่ฝนที่ปรกหน้าผาก ดวงตาคมกริบมองแผ่นหลังบางของภรรยาที่กำลังงละมونอยู่หน้าเตา ความหงุดหงิดจากปัญหาหน้างานและความกดดันมหาศาลค่อยๆ มลายหายไปทีละน้อย เพียงแค่ได้ยินเสียงใสๆ และกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยเตะจมูก "ผมไม่ได้ทำหน้าเป็นยักษ์เสียหน่อย... แค่คิดว่าพรุ่งนี้เช้าพวกพ่อค้าคนกลางหน้าเลือดคงจะหาเรื่องกดราคารับซื้อส้มล็อตนี้อีกแน่ๆ ถนนพังแบบนี้ พวกมันคงคิดว่าเราไม่มีทางเลือก" ศิลาเดินเข้ามาใกล้ สอดมือโอบกอดเอวบางจากด้านหลังโดยไม่สนใจว่าเสื้อผ้าของตนจะเปียกชื้นเพียงใด คางสากระคายเคืองเกยลงบนลาดไหล่ของเธออย่างออดอ้อน "เหนื่อยจังเลยครับพริมา... เอ่อ... พริมาจ๋า" พริมายิ้มมุมปาก เธอยังไม่รีบหันไปดุเรื่องสรรพนามที่เปลี่ยนไปเมื่อเขาอ้อน เธอแกล้งเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยก่อนจะตักน้ำแกงร้อนๆ จากหม้อขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วยื่นช้อนจ่อริมฝีปากหยักนั้น "ชิมดูค่ะ แล้วจะรู้ว่าความเหนื่อยมันหายไปทางไหน" ศิลาอ้าปากรับน้ำแกงเข้า It รสชาติจัดจ้าน เปรี้ยว เค็ม เผ็ดร้อนของสมุนไพรไทยพวยพุ่งขึ้นจมูกทันที ความเผ็ดร้อนซ่านไปทั่วลิ้นตัดกับความเปรี้ยวมะขามเปียกแท้ๆ และความหวานกลมกล่อมจากกระดูกหมูตุ๋นเปื่อยนุ่มที่เธอแอบดึงออกมาจาก 'ครัวมิติ' สดๆ ร้อนๆ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตึงเครียดที่ขมับคลายตัวลงทันที "ต้มแซ่บกระดูกหมูอ่อน... รสชาตินี้... มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านจริงๆ" "บ้านของคุณก็คือฉันนี่แหละค่ะ" พริมาหันกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูแห้งสะอาดที่เตรียมไว้ออกมาซับหยดน้ำที่เกาะตามกรอบหน้าคมคายและเส้นผมของสามีอย่างเบามือ สายตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ความอบอุ่นแผ่ซ่านท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บข้างนอก "จำไว้นะคะคุณศิลา ต่อให้พายุข้างนอกจะโหมกระหน่ำแค่ไหน หรือพวกพ่อค้าหน้าเลือดจะรวมหัวกันตุกติกยังไง ฉันคนนี้ไม่มีวันยอมให้ใครมาเอาเปรียบครอบครัวเราเด็ดขาด เรื่องส้มล็อตนั้น ฉันมีแผนสำรองไว้แล้ว... รับรองว่าพวกมันต่างหากที่จะต้องวิ่งมาง้อเรา" ศิลามองรอยยิ้มมั่นใจของภรรยา หัวใจเต้นแรงด้วยความหลงใหลและศรัทธา ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้มีพลังบางอย่างที่ซ่อนอยู่เสมอ ไม่เพียงแต่ทำอาหารอร่อยจนวิญญาณแทบหลุดลอย เธอยังมีความเฉียบแหลมในการทำมาค้าขายชนิดที่นักธุรกิจเขี้ยวลากดินยังต้องยอมสยบ ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นรัวๆ อย่างไรมารยาท ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของป้าสำเนียง แม่สามีใจร้ายที่คอยแต่จะหาเรื่องมาสูบเงินจากพวกเขาไม่เว้นแต่ละวัน "ไอ้ศิลา! นังพริมา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฝนตกถนนพังรถฉันติดหล่มอยู่หน้าไร่พวกแก รีบออกไปช่วยเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" ศิลาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้ากลับมาเคร่งเครียดขึ้นอีกครั้ง ทว่าพริมากลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นเยียบ ดวงตาฉายแวววาววับราวกับนางพญาแมงมุมที่รอเหยื่อเดินเข้าใสรัง "ไม่ต้องรีบร้อนไปเปิดหรอกค่ะคุณศิลา..." พริมาดึงแขนสามีไว้ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ให้คุณป้าสุดที่รักเปียกปอนยืนตากฝนเล่นสักสาที... อ้อ ตักต้มแซ่บใส่ปิ่นโตเตรียมไว้ด้วยนะคะ เพราะวันนี้ เราจะเปิดบ้านต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ... พร้อมกับ 'ของขวัญ' ชิ้นใหญ่ที่จะทำให้พวกเขาร้องไม่ออกบอกไม่ถูกเลยล่ะค่ะ" พริมาหมุนตัวเดินไปหยิบปิ่นโตเคลือบสีหวาน ขณะที่เสียงทุบประตูด้านนอกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของต้มแซ่บกระดูกหมูที่ลอยฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วทั้งห้องรับแขก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสุขไปพร้อมกับสูตรลับของครัวคุณยายนะคะ