ตลาดนัดชุมชน

"ถอยไปก่อนค่ะผู้กอง ถ้าไม่อยากเห็นน้ำตาใครร่วงลงบนพื้นครัวที่ฉันเพิ่งขัดจนเงา" เสียงของพริมาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในช่องฟรีซ ดวงตาเรียวสวยจ้องเขม็งไปยังร่างหนาของชายแปลกหน้าที่บุกเข้ามาในครัวพร้อมกลิ่นสุราจางๆ ศิลาที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังจะชักสีหน้าและขยับตัวเข้าขวาง แต่พริมายกมือห้ามไว้เบาๆ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่แขกไม่ได้รับเชิญที่ทำท่าจะอาละวาด "จะชิมไม่ใช่เหรอคะ?" พริมาเลิกคิ้วท้าทาย มุมปากกระตุกยิ้มที่ดูอย่างไรก็น่าขนลุก "หมูผัดพริกขิงจานนี้ปรุงด้วยสูตรลับตระกูลพริมา ถ้าใจถึงก็เชิญนั่งลง แล้วหุบปากกินเงียบๆ ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องใช้ตะหลิวเคาะกะโหลกแทนช้อน" ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ แล้วทรุดตัวลงนั่ง พริมาหมุนตัวกลับเข้าสู่แดนสนธยาในจินตนาการ ครัวมิติของเธอทำงานอย่างเงียบเชียบ เธอหยิบพริกขี้หนูสวนสีเขียวสดและใบมะกรูดจากมิติออกมาขยี้จนกลิ่นหอมฟุ้งคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมเผ็ดร้อนที่ซ่อนความหวานลึกๆ กระแทกเข้าจมูกของทุกคนในห้องจนต้องกลืนน้ำลาย เมื่อพริมาวางจานลงตรงหน้า ชายคนนั้นตักเข้าปากคำใหญ่เพียงคำเดียว... ก่อนจะหน้าแดงก่ำ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ปากสั่นระริกด้วยความเผ็ดร้อนจนพูดไม่ออก พริมายืนกอดอกมองด้วยสายตาสมเพช "เผ็ดไหมคะ? พอดีฉันหนักมือไปหน่อยน่ะค่ะ... พอดีมือมันสั่นเพราะความรำคาญ" หลังจัดการกับผู้บุกรุกจนเผ่นป่าราบไปได้ ศิลาได้แต่ยืนมองภรรยาสาวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่นิ่งสงบและฟาดฟันได้คมคายขนาดนี้มาก่อน พริมาไม่ได้สนใจเขา เธอแค่ถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วหันไปหยิบตะกร้าสาน "ผู้กองคะ เลิกทำหน้าเหมือนคนหลงทางได้แล้ว วันนี้เราต้องไปตลาดนัดชุมชนกัน ถ้าอยากให้ไร่ส้มฟื้นตัวเร็วๆ ก็ช่วยขับรถพาไปหน่อยนะคะ" --- ตลาดนัดชุมชนในช่วงสายคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าแข่งกับเสียงดนตรีพุ่มพวงที่เปิดคลอเบาๆ พริมาเดินเลือกดูแผงวัตถุดิบด้วยดวงตาเป็นประกาย เธอไม่ได้มองหาแค่ผักทั่วไป แต่มองหา 'อัญมณี' ที่จะมาเปลี่ยนสินค้าในไร่ส้มให้กลายเป็นทองคำ "นั่นอะไรคะ?" พริมาหยุดยืนหน้าแผงผักพื้นบ้านที่ดูรกรุงรังของยายแก่คนหนึ่ง บนแผงมีหัวเผือกหัวมันรูปร่างประหลาด และกล่องเล็กๆ ที่ดูเหมือนถูกลืมวางอยู่ "อ๋อ... นี่น่ะรึแม่สาว มันคือหัวปลีป่ากับเมล็ดพันธุ์เก่าแก่ที่พ่อฉันเก็บไว้ก่อนตาย ใครเห็นก็ว่ามันไร้ค่า พ่อค้าคนกลางกดราคากันจนฉันไม่อยากเอามาขายแล้ว" ยายแก่ถอนหายใจ พริมาหยิบกล่องนั้นขึ้นมาพินิจดู หัวใจในอกเต้นรัว นี่ไม่ใช่เมล็ดพันธุ์ธรรมดา แต่มันคือสายพันธุ์หายากที่เธอเคยเห็นในตำราสมุนไพรโบราณในมิติ! เธอซ่อนความตื่นเต้นไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ฉันเหมาหมดนี่ค่ะ รวมทั้งหัวเผือกพวกนี้ด้วย คิดราคามาเลยค่ะยาย" ศิลาที่เดินตามอยู่ห่างๆ มองพริมาด้วยความแปลกใจ เขาเห็นภรรยาของเขากำลังเจรจาต่อรองราคากับยายแก่ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว แววตาของเธอเวลาที่พูดถึงวัตถุดิบช่างดูเปล่งประกายและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างประหลาด เขาไม่เคยคิดว่าการเดินตลาดนัดจะทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังดูการแสดงที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิต ระหว่างทางกลับ พริมามัวแต่จดจ่ออยู่กับการจัดเรียงสมุนไพรในหัว จนไม่ได้สังเกตว่ารถจี๊ปคันเก่าของศิลาเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางลัดที่เงียบเชียบ "เดี๋ยวค่ะผู้กอง! ทางนี้ไม่ใช่ทางกลับไร่ นี่เราจะไปไหนกัน?" ศิลาไม่ตอบ เขากระตุกยิ้มที่มุมปากช้าๆ ก่อนจะเบรกกะทันหันจนรถจอดนิ่งสนิทท่ามกลางป่าละเมาะ เขาหันมามองพริมา สายตาคมกริบของอดีตนายทหารจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมไม่ได้จะไปที่อื่น... ผมแค่จะถามว่า สิ่งที่เธอซ่อนไว้ในมือนั่น คืออะไรกันแน่ พริมา?" ลมหายใจของพริมาสะดุดกึก เมื่อเงาของศิลาโน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น และที่สำคัญ... มือของเขาไม่ได้จับพวงมาลัย แต่เขากำลังจับที่รอยสักจางๆ บริเวณข้อมือของเธอ ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับที่ 'มิติ' ของเธอกำลังสั่นไหวอยู่พอดี "รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่คะ..." เธอถามเสียงแผ่ว แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความกังวล ศิลาคลี่ยิ้มที่ดูอันตรายและนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน "ตั้งแต่จานแรกที่เธอปรุง... กลิ่นของมัน ไม่ใช่กลิ่นของโลกใบนี้หรอกนะแม่ยอดขยัน" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ครัวคุณยาย" ในบทนี้นะคะ บทต่อไปความลับของพวกเขาทั้งคู่จะถูกเปิดเผยบนโต๊ะอาหารที่ไม่มีใครคาดคิดค่ะ!