กระดานที่ถูกเซ็ตใหม่

"ใบหย่าฉบับนี้... คงไม่มีความจำเป็นต้องเก็บรักษาไว้อีกแล้วกระมังครับ คุณศิลา" น้ำเสียงของทนายความวัยกลางคนราบเรียบเสียจนน่าใจหาย แต่สำหรับศิลา มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทราวกับเสียงระฆังแห่งความพินาศ บนโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อดี เอกสารทางกฎหมายถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้าเขา รินลดานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะท้อนความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความอาลัยอาวรณ์ หญิงสาวผู้เคยยอมจำนนต่อเงาเบื้องหลังของสามีผู้ทรงอิทธิพล บัดนี้ได้ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามบนซากปรักหักพังที่เขาเป็นคนจุดไฟเผา ศิลาจ้องมองเอกสารแผ่นนั้น มือหนาที่เคยถือครองความสำเร็จนับไม่ถ้วนกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ริน... เธอคิดจริงๆ หรือว่าการเดินออกจากชีวิตฉัน จะทำให้เธอชนะเกมนี้ได้?" ศิลาเค้นเสียงถาม นัยน์ตาคมกริบฉายแววคุกคามตามวิสัยของนักธุรกิจผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใคร รินลดาไม่สะทกสะท้าน เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันกลับเฉียบคมเสียยิ่งกว่าใบมีดโกน "ชัยชนะหรือครับ? คุณศิลา... คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือว่า สำหรับฉัน เกมมันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเลือกเหยียบย่ำความไว้วางใจของฉันแล้ว สิ่งที่คุณกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่เกมของฉัน... แต่มันคือผลกรรมที่คุณเป็นคนลงมือปลูกต่างหากล่ะครับ" คำพูดของเธอราดรดลงบนกองไฟแห่งความทระนงตนของศิลาจนมอดไหม้เป็นจุล บทบาทสามีผู้ทรงอำนาจและภรรยาผู้ถูกลืมเลือนได้ถูกประกาศจุดจบอย่างเป็นทางการในห้องประชุมเงียบเชียบแห่งนี้ รินลดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตสามีที่กำลังสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างทีละน้อย เธอกำลังก้าวเดินออกไปเพื่อเริ่มต้นหมากตาแรก—หมากที่จะส่งผลให้อาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของศิลาล้มละลายลงอย่างถาวร ย่างก้าวของรินลดาเต็มไปด้วยความมั่นคง ทุกจังหวะที่ส้นสูงกระทบพื้นห้องทำงานหรูหราเปรียบเสมือนเสียงนับถอยหลังสู่จุดจบของศิลา โครงการใหญ่ที่เขาเพิ่งลงทุนไปหลายพันล้านกำลังจะกลายเป็นอากาศธาตุ เอกสารสิทธิ์ที่ถูกสับเปลี่ยน และบัญชีลับที่ถูกเปิดเผยโดยฝีมือของมัณฑนากรไร้เงาผู้กุมความลับทุกซอกทุกมุมของบริษัท คือกรงเล็บที่กำลังตะปบลงบนลำคอของเสือร้ายอย่างเงียบเชียบ ในขณะเดียวกัน ศิลายังคงนั่งนิ่งค้างอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างใหญ่ช่างเสียดแทงหัวใจ ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาหลอกหลอน วันที่เขาเคยเมินเฉยต่อความใส่ใจของเธอ วันที่เธอถือแฟ้มแบบร่างด้วยแววตาคาดหวังแต่ถูกเขาปัดตกอย่างไร้เยื่อใย เขามัวแต่วิ่งไล่ตามความสำเร็จจอมปลอม โดยไม่เคยรู้เลยว่า สิ่งล้ำค่าที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งพึงมี ได้ถูกเขาผลไสไลส่งให้กลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในยามนี้ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้นทำลายความเงียบ ศิลากดรับด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ... บัญชีสำรองของบริษัทถูกอายัดโดย ปปง. แล้วครับ และนักลงทุนรายใหญ่กำลังถอนทุนพร้อมกันทั้งหมด โครงการเดอะไพรม์... ล่มแล้วครับ!" เสียงปลายสายละล่ำละลักด้วยความตื่นตระหนก ศิลาถึงกับหน้าถอดสี โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังทึบ โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงในพริบตาเดียว การแก้แค้นของรินลดานั้นรวดเร็ว เด็ดขาด และไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย ทว่า... ในขณะที่ศิลากำลังจมดิ่งอยู่กับความสิ้นหวังและความพ่ายแพ้ที่ถาโถมเข้ามา ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างเล็กจ้อยของเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบวิ่งเตาะแตะเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงหัวคิกคักสดใสที่ตัดกับบรรยากาศอันหดหู่โดยสิ้นเชิง เด็กน้อยหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองศิลาด้วยดวงตากลมโตคู่สวยที่ถอดแบบมาจากใครบางคนพิมพ์เดียวกัน "คุณอาครับ... แม่ให้เอาเอกสารนี้มาวางให้อีกรอบครับ แม่บอกว่าลืมเซ็นใบรับรองอันนี้ครับ" ศิลาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อสายตาของเขาเลื่อนลงไปอ่านเอกสารในมือเล็กๆ นั้น มันคือสำเนาสูจิบัตรที่ระบุชื่อมารดาอย่างชัดเจน... และบรรทัดชื่อบิดาที่เว้นว่างไว้ ถูกเติมเต็มด้วยลายมือคุ้นตาของใครบางคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและการแก้แค้นครั้งนี้ไปด้วยกันนะครับ