ประสาทสัมผัสที่หกของเชฟ

แฟ้มกระดาษสีน้ำตาลบนพื้นไม้เนื้อแข็งส่งเสียงเสียادเบา ๆ ตอนที่มันร่วงหล่นลงมา แต่เสียงนั้นดังสะท้อนก้องกวาดเอาความเงียบงันทั้งหมดในห้องครัวสไตล์อินดัสเทรียลของร้าน "The Iron Chef-House" ให้หายวับไปกับตา อาคเนย์ไม่แม้แต่จะชายตากลับไปมองเอกสารฉบับนั้น เขายังคงยืนค้ำโต๊ะเตรียมอาหารด้วยสองมือ แววตาคมกริบดرดิ่งมองตรงไปยังมินตรา หุ้นส่วนสาวผู้ส่งรอยยิ้มเยือกเย็นกลับมาให้ราวกับว่าเธอกำลังถือไพ่เหนือกว่าในมือทุกใบ "คุณเล่นเกมอะไรอยู่ มินตรา" เสียงทุ้มต่ำของอาคเนย์ลอดผ่านไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวไม่ได้ทำให้เขาโวยวาย ตรงกันข้าม เชฟหนุ่มกลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว ร่างกายสูงโปร่งในชุดเชฟสีขาวสะอาดสะอ้านเต็มไปด้วยแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว "ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ อาคเนย์ ฉันแค่ทำหน้าที่ของหุ้นส่วนผู้หวังดี" มินตราก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กวาดสายตามองไปรอบห้องครัวที่สะอาดสะอ้านอย่างไร้ที่ติ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ร่างของ "รณกร" ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำเรียบง่ายที่ยืนนิ่งอยู่มุมห้อง รณกรไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์สแตนเลสด้วยท่าทีสุขุม ราวกับเรื่องตำรวจกำลังจะบุกร้านเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศปกติ "เด็กฝึกงานคนใหม่ของคุณดู... น่าสนใจเกินกว่าจะเป็นเด็กฝึกงานทั่วไปนะคะ" มินตราหันไปเลิกคิ้วใส่รณกร แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้หน้ากากความมั่นใจ "มือสะอาด ไม่มีประวัติในระบบสมัครงาน แถมยังเข้ามาทำงานในครัวระดับท็อปได้โดยไม่ต้องผ่านการสัมภาษณ์... แปลกดีแท้" อาคเนย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ความสงสัยที่เคยก่อตัวขึ้นในใจของเขาก่อนหน้านี้ถูกสะกิดให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง ความเนี้ยบเกินเหตุของรณกรตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาร้านเมื่อวานนี้ การเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วราauกับผ่านการฝึกฝนทางยุทธวิธี การสังเกตการณ์รอบทิศทางอย่างเงียบเชียบ และที่สำคัญที่สุด... สายตาคู่คมนิ่งสนิทที่มองสถานการณ์วิกฤตตรงหน้าด้วยความตายด้าน ไร้ซึ่งความกลัวของคนธรรมดา รณกรเหลือบตามองอาคเนย์แวบหนึ่ง ก่อนจะทอดถอนหายใจออกมาเบา ๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่อาคเนย์หันขวับกลับมามองเขา "คุณเป็นใครกันแน่" อาคเนย์ถามเสียงต่ำ กดดันด้วยส่วนสูงและรัศมีอำนาจของเชฟใหญ่ที่ใครต่อใครต่างเกรงกลัว รณกรไม่ตอบคำถามนั้นในทันที เขายืดตัวตรง ก้าวเดินเข้าไปหยิบแฟ้มเอกสารบนพื้นขึ้นมาพลิกดูผ่าน ๆ ด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาอาคเนย์ตรง ๆ ประสาทสัมผัสของเชฟที่เฉียบคมทำให้อาคเนย์สังเกตเห็นบางอย่าง... รอยแผลเป็นจาง ๆ บริเวณสันข้อมือด้านในของรณกร รอยแผลที่เกิดจากการกระแทกของกุญแจมือหรือแรงเสียดสีจากการฝึกภาคสนามอย่างหนักหน่วง ไม่ใช่เด็กฝึกงาน... ไม่มีทาง "ก่อนที่คุณจะสงสัยว่าผมเป็นใคร เชฟอาคเนย์..." รณกรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนิ่งเรียบแต่ทรงพลังจนสะดุดหู "ผมว่าคุณควรห่วงเรื่องที่ประตูร้านกำลังจะถูกพังเข้ามาโดยชุดปฏิบัติการพิเศษของกองปราบดีกว่านะครับ" *ปัง!* เสียงทุบประตูกระจกหน้าร้านดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงตะโกนก้องกังวานของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ประกาศตัวอย่างเป็นทางการ มินตราแย้มยิ้มอย่างผู้ชนะ เธอถอยหลังออกไปสองก้าว เปิดทางให้ความวุ่นวายด้านนอกทะลักเข้ามาข้างใน แต่อาคเนย์กลับไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนจ้องหน้ารณกรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและอารมณ์คุกกรุ่น "นี่ฝีมือคุณหรือไง" "ถ้าเป็นฝีมือผม ร้านคุณคงโดนรื้อตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ" รณกรตอบสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความกวนประสาทเล็กน้อยที่ทำเอาอาคเนย์คิ้วกระตุก "แต่ในเมื่อพวกมันมาเร็วกว่ากำหนด... เราก็คงต้องหาที่ปลอดภัยหลบภัยกันชั่วคราวแล้วล่ะครับ ท่านเชฟ" "ผมไม่หนี!" อาคเนย์เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ทิฐิในฐานะเชฟอัจฉริยะไม่ยอมให้เขาตกเป็นผู้ต้องหาหนีคดีในร้านของตัวเอง "ถ้ามินตรากล้าแจ้งความใส่ร้าย ผมก็จะยืนรอให้พวกมันค้นร้านให้ดูจะ ๆ ไปเลยว่าไม่มีอะไร—" "ไม่มีอะไร? งั้นเหรอ" รณกรตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงจังจนอาคเนย์ชะงัก ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวอาคเนย์ด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของอาคเนย์แล้วดึงให้หลบเข้าหลังเคาน์เตอร์เตรียมอาหารทันที "นี่คุณ! ทำบ้าอะไรวะ!" อาคเนย์สะიดข้อมือออกด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจที่ถูกแตะเนื้อต้องตัวโดยพลการ แต่รณกรกลับใช้มืออีกข้างปิดปากเขาไว้แน่น แนบชิดจนแผ่นหลังของอาคเนย์ชนเข้ากับชั้นวางเครื่องปรุง กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นเหล็กกล้าเฉพาะตัวของรณกรลอยเข้าจมูก อาคเนย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัวตำรวจ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินงาม และแววตาจริงจังที่มองลงมาจากนัยน์ตาคมกริบของอีกฝ่าย *แกร๊ก! เสียงลูกบิดประตูด้านหลังครัวถูกบิดเปิดออก* รณกรโน้มใบหน้าลงมา กระซิบเบา ๆ ข้างใบหูของอาคเนย์จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้ม สัมผัสที่ทำให้เชฟปากร้ายตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง "ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องห้องใต้ดินของคุณถูกเปิดเผย... เงียบปาก แล้วตามผมมาทางนี้ครับ" แบล็กสมิธในตำนานขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ