กลิ่นอายความลุ่มหลง

แก้วไวน์คริสตัลในมือของพารินทร์แทบจะแหลกคามือเรียว เมื่อเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง โดยไม่ต้องหันไปมองเธอก็รู้ดีว่าเป็นใคร—ดามพ์ เจ้าของอาณาจักรสีเทาผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลิ่นกายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นเยียบของค่ำคืนลอยมาปะทะนาสิก พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่เอื้อมมากุมรอบข้อมือของเธอไว้ด้วยแรงบีบที่หนักแน่นราวกับคีมเหล็ก ลากดึงร่างระหงให้ถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับอกแกร่งที่สะท้อนไหวตามจังหวะลมหายใจ "คิดจะเล่นตลกอะไรกับรวิศอีก พารินทร์" น้ำเสียงนั้นกระซิบชิดใบหู ร้อนผ่าวจนขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้สติที่พยายามประคับประคองมาตลอดทั้งคืนเริ่มสั่นคลอน เธอพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ดามพ์กลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของเธอให้เป็นเนื้อเดียวกับเขาในความสลัวของมุมห้องจัดเลี้ยง "ปล่อยค่ะ ฉันจะคุยกับใคร มันก็ไม่ใช่เรื่องที่นายจะต้องมาใส่ใจ" พารินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ตอบกลับด้วยความเย่อหยิ่งที่เหลืออยู่ แม้หัวใจจะเต้นรัวระคนหวาดหวั่นจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดามพ์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำ ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยอำนาจเหนือกว่า เป็นเสียงที่เธอเกลียดชังนัก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดในท้องน้อย ร่างสูงใหญ่พลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า บังคับให้แผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างหนาโถมเข้าปิดกั้นทุกทางหนี จนเธอกลายเป็นนกน้อยที่ติดอยู่ในกรงเล็บของพยัคฆ์ร้าย "จำใส่สมองอันชาญฉลาดของเธอเอาไว้ให้ดี... ผู้หญิงของดามพ์ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตากลบเกลื่อนให้ไอ้หน้าตัวเมียอย่างรวิศ" นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทาย "มันอยากได้เธอก็แค่เป็นเครื่องมือ... แต่ฉัน... จะบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคามือ ถ้าเธอยังกล้าเล่นเกมสกปรกนี่อีก" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้พารินทร์หวาดกลัว ตรงกันข้าม มันกลับจุดไฟโทสะในอกให้ลุกโชน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นแรงจนแทบระเบิด "หึงเหรอคะ... หรือแค่กลัวว่าของเล่นราคาแพงชิ้นนี้จะหลุดมือไปให้คนอื่น" สิ้นคำท้าทาย แววตาของดามพ์ก็เปลี่ยนเป็นดาร์กและดิบเถื่อนขึ้นในเสี้ยววินาที ฝ่ามือใหญ่เลื่อนขึ้นกอบกุมลำคอระหง บีบกระชับพอเหมาะเพื่อบังคับให้เงยหน้าขึ้นรับการลงทัณฑ์ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในคราแรกดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกเร้า แต่มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ลึกล้ำ และกวาดต้อนสติสัมปชัญญะของพารินทร์ให้หลุดลอยไปอย่างรวดเร็ว เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาในโพรงปาก กอบโกยลมหายใจของเธอจนสมองขาวโพลน มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างที่แทบจะหลอมละลายลงกับพื้น ความใกล้ชิดที่เคยมีเส้นกั้น บัดนี้กลับถูกแผดเผาด้วยไฟสิเน่หาที่ทั้งรุนแรงและเย้ายวนจนยากจะทานทน ดามพ์ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หอบหายใจรดกันในระยะกระชั้นชิด นัยน์ตาทั้งคู่ต่างสะท้อนภาพของกัน and กันในความมืดสลัว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงขับทางอารมณ์ที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ฝ่ามือของชายหนุ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของเอวคอดกิ่วอย่างถือสิทธิ์ บังคับให้เธอรับรู้ถึงความต้องการอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูทราคาแพง "คิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอรอดไปได้ง่ายๆ งั้นหรือ พารินทร์..." เขากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ ก่อนที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งจะเกลี่ยไล้แก้มเนียนอย่างหลงใหล ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลبเลือนเส้นแบ่งระหว่างความเกลียดชังและเสน่หา เสียงฝีเท้าและเสียงเรียกหาของรวิศที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากหน้าห้อง ก็ทำให้พารินทร์สะดุ้งสุดตัวและพยายามเบี่ยงตัวหนี ทว่า ดามพ์กลับไม่ยอมปล่อย เขากลับล็อกเอวเธอไว้แนบแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองตรงไปยังประตูที่กำลังจะถูกเปิดออก พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและท้าทาย ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคสุดท้ายข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ต้อนรับแขกไม่เชิญคนนี้ให้ดี... แล้วรอดูว่าคืนนี้ฉันจะลงทัณฑ์เธอälvแค่ไหน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนครั้งนี้กับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ