พื้นที่ส่วนตัว

"ถ้าคิดจะเล่นเกมซ่อนหา ก็ควรเลือกที่หลบให้มันมิดชิดกว่านี้... พารินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนของอำนาจดังขึ้นจากความมืดมิดในมุมห้องทำงานส่วนตัวของเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่คุ้นเคยปลุกสัญชาตญาณระวังภัยของพารินทร์ให้พุ่งสูงขึ้น เธอชะงักมือที่กำลังจะวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก พารินทร์หมุนตัวกลับช้าๆ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสลัวๆ เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของดามพ์ที่นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรดของเธอ เขานั่งไขว่ห้าง ท่วงท่าดูผ่อนคลายแต่ดวงตาสีเข้มดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรกลับจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา ราวกับเสือที่กำลังมองเหยื่อในกรง "คุณเข้ามาได้ยังไง" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ หากแต่ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบได้หักล้างความมั่นคงนั้นจนหมดสิ้น ดามพ์แค่นยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่ยิ้มที่แสดงถึงความเป็นมิตร แต่มันคือยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกตารางนิ้ว "คำถามควรจะเป็น... มีที่ไหนในชีวิตคุณบ้างที่ฉัน 'เข้าไม่ถึง' มากกว่ามั้ง?" เขาลุกขึ้นยืน ร่างกำยำสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหาอย่างมั่นคง ลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มรุกคืบจนพารินทร์ต้องถอยหลังไปพิงขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังชนเข้ากับขอบไม้แข็งจนไม่มีทางหนี "รวิศเพิ่งโทรหาคุณเมื่อชั่วโมงที่แล้ว เรื่องข้อตกลงที่เขาสัญญาว่าจะให้ผลประโยชน์มหาศาลกับบริษัทของคุณ... หึ น่าขำนะ ที่คุณยังกล้าเอาตัวเข้าไปพัวพันกับหมาลอบกัดแบบนั้น" ดามพ์ก้าวเข้ามาประชิดจนร่างของเขาแทบจะทาบทับร่างบาง กลิ่นกายผู้ชายที่แผ่รังสีคุกคามทำให้เธอรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด "มันเป็นเรื่องงาน" เธอเถิดคางขึ้นสู้ แม้ขาจะสั่นแต่แววตายังคงแข็งกร้าว "งานงั้นเหรอ?" ดามพ์ก้มลงมาจนจมูกโด่งคมสันแตะเข้าที่พวงแก้มเนียนใส เขาไม่ได้สูดดม แต่มันเป็นการประกาศอาณาเขต ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดผิวหน้าจนพารินทร์ขนลุกซู่ "งั้นงานของฉันก็คือการ 'จัดการ' สิ่งที่สกปรกในพื้นที่ของฉันให้สะอาดหมดจด" มือหนาเลื่อนขึ้นมาเชยคางมนให้เงยขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาที่เต็มไปด้วยเพลิงตัณหาและโทสะในเวลาเดียวกัน ดามพ์ไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ เขาบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เป็นการจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยน แต่เป็นการรุกล้ำเพื่อตอกย้ำว่าเขาคือเจ้าของ เขารุกเร้าลิ้นร้อนเข้าตักตวงความหวานจากโพรงปากเล็กอย่างหิวกระหาย พารินทร์พยายามขัดขืนด้วยการดันแผ่นอกแกร่งออก แต่กลับกลายเป็นว่ามือของเธอกลับสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่แน่นตึงภายใต้เชิ้ตราคาแพง มันเป็นสัมผัสที่น่าหลงใหลและน่ากลัวไปพร้อมๆ กัน "อื้อ..." เสียงประท้วงในลำคอดังขึ้นเมื่อดามพ์ยกตัวเธอขึ้นให้นั่งบนขอบโต๊ะทำงาน จัดการรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะ เขากดจูบลงมาหนักขึ้น ราวกับต้องการบดขยี้ความพยศนั้นให้หลอมละลายใต้สัมผัสของเขา มืออีกข้างหนึ่งของดามพ์เลื่อนจากเอวบางไล้ขึ้นมาตามส่วนโค้งเว้าของหน้าอก สัมผัสที่ปลุกเร้าให้ความปรารถนาลึกๆ ที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง "พารินทร์... บอกฉันสิ ว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรเลย" เขาผละริมฝีปากออกเพียงนิด เอ่ยกระซิบเสียงพร่าที่ข้างใบหู มือที่เค้นคลึงเริ่มเลื่อนต่ำลงไปตามสรีระที่สั่นสะท้านภายใต้ชุดผ้าไหมเนื้อดี เธอหอบหายใจถี่รัว พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "คุณมัน... คนสารเลว" "สารเลวที่ทำให้คุณลืมคนอื่นได้จนหมดใจไม่ใช่เหรอ?" ดามพ์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกแต่กลับสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด เขาเริ่มรุกล้ำเข้าไปใต้สาบเสื้ออย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือที่หยาบกร้านลากผ่านผิวเนื้อจนเกิดรอยแดงจางๆ ทุกสัมผัสของเขาเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่พันธนาการเธอไว้ เขาไม่ได้เพียงแค่รุกรานร่างกาย แต่เขากำลังแทรกซึมเข้าไปในทุกมิติของชีวิตเธอ ทั้งเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว และแม้กระทั่งในห้วงความคิดที่ลึกที่สุด พารินทร์รู้สึกพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง ยิ่งดิ้นรน เธอก็ยิ่งเหมือนจมลงไปในห้วงเหวแห่งเสน่หาที่เขาสร้างขึ้น ดามพ์เชยคางเธอขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเข้มคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำใสแห่งความอัดอั้น "รวิศกำลังจะเดินมาที่ห้องนี้ในอีกห้านาที" พารินทร์ชะงักกึก ความตื่นตระหนกแล่นพล่านในใจ นี่เขาหมายความว่ายังไง? "เขาคิดว่าเขาจะมาปิดดีลกับคุณ... แต่เขากำลังจะมาเห็นอะไรบางอย่าง ที่จะทำให้เขาไม่มีวันได้เหยียบย่างเข้ามาในชีวิตคุณอีกเลย" ดามพ์ก้มลงกระซิบแผ่วเบาที่ต้นคอ ก่อนจะจูบย้ำลงไปอย่างหนักแน่นราวกับประทับตราความเป็นเจ้าของ "เตรียมตัวให้พร้อมนะพารินทร์... เพราะต่อจากนี้ พื้นที่ส่วนตัวของคุณ จะมีแค่ 'ฉัน' คนเดียวเท่านั้นที่ได้สิทธิ์ครอบครอง" เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้หน้าประตูห้องทำงานดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่นที่ทำให้พารินทร์หัวใจหล่นวูบ ดามพ์ผละออกไปเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือเธอ เขาหันไปมองประตูที่กำลังจะเปิดออกพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนครั้งนี้กับจูบแรกยามสายัณห์นะคะ