รอยประทับ

กลิ่นไอน้ำอุ่นจัดผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องชุดเพนต์เฮาส์ส่วนตัวบนชั้นสูงสุด สะท้อนความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนังได้ พารินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แต่ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอไม่ใช่ทัศนียภาพภายนอก หากแต่เป็นเงาสะท้อนของชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาว "เกมที่เธอกำลังเล่นกับรวิศ... มันน่าสนุกจนเธอคิดว่าตัวเองจะรอดพ้นจากกรงเล็บของฉันได้จริงๆ หรือ พารินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานอยู่ข้างใบหู เต็มไปด้วยแรงกดดันอันดิบเถื่อนและเย้ายวนในคราเดียวกัน ดามพ์ไม่ได้แตะต้องตัวเธอบนทันที แต่ไออุ่นจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาห่อหุ้มแผ่นหลังบาง ทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะมั่นคงของหญิงสาวเกิดสะดุดลงอย่างกะทันหัน พารินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งที่เธอสวมใส่ไว้ราวกับเกราะป้องกันบังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าสะโพกอิ่มจะสัมผัสได้ถึงความกำยำของร่างสูงที่ยืนซ้อนหลังอยู่ก็ตาม "ฉันจะเล่นเกมกับใคร หรือทำอะไร มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ 'ผู้มีพระคุณ' อย่างคุณจะต้องมาใส่ใจนะคะ ดามพ์" เธอกล่าวสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นน้อยๆ ที่ปลายเสียง ฟ้องชัดถึงความหวาดหวั่นที่พยายามซ่อนไว้ ดามพ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย มือหนาเอื้อมออกไปจับปลายคางมนของเธอ บังคับให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันอย่างไม่ยินยอมให้หลบเลี่ยง ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างจงใจคุกคาม แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววต่อต้านอย่างดื้อรั้น "ปากเก่ง... แต่ตัวสั่น" ดามพ์กระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "เธอกำลังเอาตัวเองไปเสี่ยงกับเกมการเมืองสกปรกของรวิศ คิดเหรอว่าไอ้คุณชายเปลือกนอกนั่นจะปกป้องเธอได้เมื่อถึงเวลา... หึ มันก็แค่หมาป่าหิวโซที่รอเวลาขยี้เธอกินเหมือนกัน" "อย่างน้อย รวิศก็ให้เกียรติฉันในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่ 'ของเล่น' ที่คุณจะนึกอยากจะโยนทิ้งหรือกักขังไว้เมื่อไหร่ก็ได้!" พารินทร์ตวาดกลับอย่างเหลืออด ความคับแค้นใจที่สะสมมานานระเบิดออกมาผ่านนัยน์ตาที่วาวโรจน์ แต่ปฏิกิริยาของดามพ์กลับไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอคาดคิด รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาโน้มใบลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ "งั้นเหรอ... งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ ว่าเธอมันเป็นมนุษย์ที่มีค่าพอจะต่อรอง ไม่ใช่แค่ตุ๊กตาบนเตียงของฉัน" สิ้นคำพูดนั้น ดามพ์ก็รวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวด้วยแรงมหาศาล ร่างบางถูกเหวี่ยงจนแผ่นหลังแนบชิดกับบานกระจกเย็นเฉียบ ความเย็นของกระจกปะทะกับความร้อนระอุจากร่างกายของทั้งสองที่แนบสนิทกันอย่างไร้ช่องว่าง พารินทร์อ้าปากค้างด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงประท้วง ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกถ้อยคำ จูบในครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวลหรือการหยั่งเชิงเหมือนครั้งก่อน หากแต่มันคือการรุกรานอันดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความกระหายที่จะสยบพยศ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งล็อกท้ายทอยของเธอไว้มั่นไม่ให้หนีไปไหน ขณะที่มืออีกข้างเลื้อยลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงภายใต้เนื้อผ้าชุดทำงานอย่างจาบจ้วง พารินทร์ครางอือในลำคอ ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงอย่างน่าละอาย ความรู้สึกวابหวามแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว สมองที่เคยประมวลผลด้วยเหตุผลและตรรกะเริ่มพร่าเลือนเมื่อรสจูบอันช่ำชองและแรงดึงดูดดิบเถื่อนของชายหนุ่มเข้าครอบครองพื้นที่ทุกตารางนิ้ว เธอพยายามจะทุบอกกว้างเพื่อประท้วง แต่ปลายนิ้วที่เคยจิกทึ้งกลับเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดามพ์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หอบหายใจรดรินกันและกัน ดวงตาคมกริบมองผลงานของตัวเอง—ริมฝีปากบวมเจ่อ แดงก่ำ และดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสจากความปรารถนา นี่คือก้าวแรก... ก้าวที่เธอข้ามผ่านเส้นแบ่งศีลธรรมด้วยความเต็มใจอย่างน่าเจ็บใจ ก่อนที่ดามพ์จะทันได้กระซิบคำเย้าเยอรใดๆ เพิ่มเติม เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นอย่างรวดเร็วด้านนอกห้อง ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของผู้ช่วยส่วนตัวที่ทำให้บรรยากาศเร่าร้อนหยุดชะงักลงทันที "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ของบริษัทคุณพารินทร์ร่วงดิ่งลงสิบเปอร์เซ็นต์ในเวลาไม่ถึงสิบนาที และ... และทางตำรวจกำลังนำหมายศาลบุกเข้ามาตรวจค้นตึกนี้ครับ!" ดามพ์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันกลับมามองพารินทร์ที่หน้าซีดเผือดลงในพริบตา ความตกใจฉายชัดในแววตาของหญิงสาว "ดูเหมือนว่า 'เกม' ที่เธอคิดว่าควบคุมได้... กำลังจะเล่นงานเธอจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้วล่ะนะ พารินทร์" — จูบแรกยามสายัณห์ —