อำนาจต่อรอง

กลิ่นบุหรี่คิวบาชั้นดีและกลิ่นอายความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศราคาแพง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของดามพ์เจือจางความกดดันลงไปได้เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานทำตัวราวกับพญามารผู้กุมอำนาจชะตากรรมของคนทั้งห้อง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างบางของพารินทร์ที่ยืนหลังตรงเป็นไม้กระดานอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่นไหว แม้ว่าร่องรอยความระอุจากรสจูบเมื่อครู่จะยังคงแผดเผาริมฝีปากของเธออยู่ก็ตาม "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ พารินทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มันไม่ใช่การเยาะเย้ย แต่เป็นความเยือกเย็นที่ทรงพลังพอกระชากวิญญาณคนฟังให้หลุดลอย ดามพ์ขยับตัวเล็กน้อย ข้อนิ้วแกร่งเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับเสือดาวที่กำลังรอเวลาตะครุบเหยื่อผู้โชคร้าย "ฉันไม่ได้ฉลาด แต่ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่" พารินทร์เชิดหน้าขึ้น เปล่งเสียงตอบโต้ด้วยความพยายามรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย แม้ภายในใจจะตระหนักดีว่าเธอกำลังยืนอยู่ปากเหว "และฉันก็รู้ด้วยว่า เอกสารในมือคุณไม่ได้มีค่าพอที่จะแลกกับอิสรภาพของฉัน" "อิสรภาพเหรอ?" มาเฟียหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าตอนนี้ตัวเองมีสิ่งนั้นอยู่... ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรของฉัน คุณก็เป็นแค่ลูกนกปีกหักที่รอวันให้ฉันเด็ดปีกทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้แล้ว" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงเคลื่อนไหวกดดันเข้ามาใกล้ทีละก้าว พารินทร์ถอยหลังตามสัญชาตญาณจนแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็ง ปิดตายทุกเส้นทางหนี ดามพ์ก้าวเข้ามาประชิดจนกลิ่นกายบุรุษผสมกับความดุดันแผ่ซ่านโอบล้อมเธอไว้ทั้งหมด มือใหญ่เอื้อมขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านกดคลึงริมฝีปากอิ่มที่ยังบวมเจ่อจากบทลงทัณฑ์ก่อนหน้า "ปล่อยนะ..." เธอเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่ทำเอาสติกระเจิดกระเจิง แต่แรงบีบที่ปลายคางกลับบังคับให้เธอกลับมาสบตากับเขาตรงๆ "ข้อเสนอของผมไม่ได้ฟังยากนักหรอก พารินทร์" ด้ามพ์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อ "รวิศมันคิดจะใช้คุณเป็นสะพานข้ามมาเหยียบคอผม มันเห็นคุณเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง... แต่ถ้าคุณมาอยู่ฝั่งผม ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณอยากได้ เอกสารล้างมลทินของพ่อคุณ บริษัทที่กำลังจะล้มละลาย หรือแม้แต่..." เขาเว้นจังหวะ ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่แถวพวงแก้มใส สูดดมความหอมหวานที่เธอพยายามซ่อนเร้น "...ความเร่าร้อนที่คุณปฏิเสธไม่ได้" หัวใจของพารินทร์กระตุกวูบ ความโกรธเกลียดพุ่งพล่านตีคู่มากับความสั่นไหวทางอารมณ์ที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินว่ามันกำลังตอบสนองเขา รวิศจอมปลอมคนนั้นหักหลังเธออย่างเลือดเย็นจริง ๆ หรือ? หรือนี่เป็นเพียงเกมจิตวิทยาของมาเฟียเจ้าเล่ห์ตรงหน้าที่ต้องการต้อนเธอให้จนมุมกันแน่? แต่เอกสารชุดนั้น... มันคือเกียรติยศและลมหายใจสุดท้ายของครอบครัวเธอ "คุณมันปีศาจ ดามพ์..." เสียงของเธอสั่นพร่า ดวงตากลมโตคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ แต่กลับยิ่งขับเน้นความงดงามเย้ายวนในสายตาของชายหนุ่ม "ใช่... ผมเป็นปีศาจ" ดามพ์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนเปลือกตาที่ปิดลงอย่างยอมจำนนของเธอแผ่วเบา ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันจนแยกไม่ออก มือแกร่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "และปีศาจตนนี้ก็กำลังเสนอสัญญากับคุณ... เซ็นมันซะ แล้วคุณจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ แลกกับการที่ร่างนี้และหัวใจดื้อด้านดวงนี้... ต้องตกเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวดรัมเมอร์ พารินทร์รู้ดีว่านี่คือการเดินลงสู่ขุมนรกโดยสมัครใจ แต่ในสถานการณ์ที่ไร้ซึ่งทางเลือก อำนาจต่อรองในมือของเธอกลับมีค่าเพียงแค่การยอมจำนนต่อสิเน่หาอันป่าเถื่อนนี้เท่านั้น นิ้วเรียวสั่นเทาเอื้อมไปหยิบปากกาบนโต๊ะ ขณะที่ดวงตาคมปลาบของดามพ์มองตามทุกการเคลื่อนไหวด้วยความพึงพอใจราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู ...แต่ก่อนที่ปลายปากกาจะจรดลงบนกระดาษแผ่นนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของลูกน้องคนสนิทที่ทำให้บรรยากาศอันเร่าร้อนหยุดชะงักลงทันที "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ รวิศมันส่งคนบุกเข้าไปที่คลังสินค้าทางเหนือของเราแล้ว และ..." ลูกน้องหนุ่มชะงักไปนิดเมื่อเห็นสภาพเจ้านายกับหญิงสาว "คุณรวิศพาตำรวจบุกค้นพร้อมหมายศาลครับ!" ดามพ์ผละออกจากร่างบางทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที รอยยิ้มเยдяน่ากลัวผุดขึ้นที่มุมปาก ขณะที่พารินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ—เกมนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับเขาเสียแล้ว รวิศกำลังเปิดฉากเล่นงานทั้งคู่ในเวลาเดียวกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับเกมรักอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — จูบแรกยามสายัณห์