เผชิญหน้าในที่ลับ

เสียงกระจกนิรภัยด้านหลังแตกละเอียดพร้อมกับแรงกระแทกมหาศาลที่เหวี่ยงร่างของพารินทร์ให้เซถลาเข้าไปในความมืดทึบของห้องเก็บเอกสารเก่า กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและฝุ่นละอองที่คละคลุ้งในอากาศถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกายอันคุ้นเคย—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเร่าร้อนดิบเถื่อนของผู้ชายที่เธอพยายามหนีมาตลอดค่ำคืน ความชุลมุนจากเหตุการณ์ระเบิดลูกย่อยที่โถงจัดงานด้านนอกยังคงส่งเสียงอื้ออึงสะท้อนเข้ามา แต่วินาทีนี้ โลกทั้งใบของพารินทร์ราวกับถูกบีบให้แคบลงเหลือเพียงพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าอันคับแคบหลังชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่ ร่างสูงใหญ่ของดามพ์ทาบทับลงมาอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งกระแทกเข้ากับผนังไม้เพื่อตรึงกั้นทางหนี ขณะที่มืออีกข้างคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอ บีบเคล้นผ่านเนื้อผ้าซาตานบางเบาจนผิวเนื้อแหลกสลาญด้วยความเจ็บปวดปนเสียวซ่านที่เธอเกลียดนัก "คิดจะหนีไปซบอกไอ้รวิศมันหรือไง... หืม พารินทร์" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง ความเย่อหยิ่งที่เธอพยายามสวมใส่ไว้เป็นเกราะป้องกันพังทลายลงในพริบตา เมื่อปลายนิ้วแข็งกระด้างของเขาไล้จากเอวสอบขึ้นมาตามแนวสันหลัง สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยการคุกคามและการครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด พารินทร์กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด เธอยืดตัวขึ้นสู้ พยายามซ่อนความสั่นเทาในน้ำเสียงให้มากที่สุด "ปล่อยฉัน... ดามพ์! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน งานเลี้ยงข้างนอกนั่น..." "งานเลี้ยงปลอมๆ กับพวกหน้าไหว้หลังหลอกนั่นเหรอ?" ดามพ์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบราวกับเสือร้ายในความมืดจ้องมองริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ "สนใจมันทำไม ในเมื่อตอนนี้... เธอกำลังอยู่กับฉัน ในที่ลับที่ไม่มีใครหน้าไหนช่วยเธอได้ทั้งนั้น" สิ้นคำพูด ดามพ์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้งอีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความหึงหวงบ้าคลั่งทำให้พารินทร์แทบขาดอากาศหายใจ เธอกำหมัดแน่นทุบลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นกลับยิ่งทำให้มาเฟียหนุ่มฮึกเหิม เขาขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มจนเธอต้องยอมเผยอปากออกด้วยความเจ็บแปลบ เปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนทำให้สติสัมปชัญญะของพารินทร์พร่าเลือน มือที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนระละลายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจปลุกเร้า ความโกรธเกลียดในอดีตและความดึงดูดทางเพศที่รุนแรงปะทะกันในอกจนเกิดเป็นเพลิงอารมณ์ที่แผดเผาทั้งคู่จากภายใน ดามพ์ผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตายังคงจดจ้องใบหน้าแดงก่ำและแววตาสับสนเว้าวอนของเธอ นิ้วเรียวแกร่งเกลี่ยไล้แก้มเนียนอย่างหลงใหลแต่แฝงไว้ด้วยความดุดัน "เธอเก่งแต่ปาก... พารินทร์" เสียงกระซิบพร่าต่ำพาดผ่านริมฝีปากเธอ "แต่ร่างกายของเธอมันกำลังบอกความจริงยิ่งกว่าคำพูด... ว่าเธอโหยหาฉันแค่ไหน" "คนทราม..." เธอเค้นเสียงด่าลอดไรฟัน ทั้งโกรธทั้งเกลียดที่ร่างกายตัวเองทรยศ "ใช่... ฉันมันคนทรามสำหรับเธอคนเดียว" ดามพ์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะเลื่อนต่ำลงปลดกระดุมเสื้อสูทและดันร่างบางให้แนบชิดติดผนังห้องยิ่งขึ้น ความรู้สึกของเนื้อแนบเนื้อผ่านร่มผ้าทำให้บรรยากาศในพื้นที่แคบๆ ร้อนระอุขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ในความเงียบงันของห้องลับ ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม ทั้งสองต่างพัวพันกันด้วยแรงเสน่หาอันดิบเถื่อน ดามพ์ไม่รอช้าที่จะมอบบทเรียนแสนหวานปนทรมานให้หญิงสาวได้จดจำ ปลายลิ้นร้อนลากไล้จากซอกคอขาวผ่องขึ้นมาถึงติ่งหู เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดจากลำคอของพารินทร์เมื่อฟันคมขบเม้มเบาๆ บนผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยกุหลาบสีจาง มือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มที่สั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา ความซาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขนจนเธอน้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอายและเคลิบเคลิ้มในเวลาเดียวกัน ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งอารมณ์กำลังโหมกระหน่ำจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณดามพ์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางฝั่งของคุณรวิศกำลังส่งคนบุกเข้ามาตรวจค้นโซนด้านในนี้ครับ!" ดามพ์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมดุหรี่ลงด้วยความไม่พอใจระคนเหี้ยมเกรียม เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของพารินทร์ด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นที่ทำให้เธอต้องสะấuท้านไปถึงกระดูกดำ "เกมยังไม่จบแค่นี้แน่... ตัวแสบ" ทว่า ก่อนที่ดามพ์จะทันได้ผละตัวออกจากร่างของเธอเพื่อรับมือกับสถานการณ์ด้านนอก ประตูห้องเก็บเอกสารที่ควรจะล็อกสนิทกลับถูกกระชากเปิดผางด้วยแรงมหาศาลจากด้านนอก แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู—บุคคลที่ถือไพ่เหนือกว่าและรู้ความลับดำมืดที่สุดของทั้งคู่! ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันมืดมนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — จูบแรกยามสายัณห์