บาดแผลที่ปิดซ่อน

“วางปืนลงซะรวิศ... อย่าให้ฉันต้องย้ำเป็นครั้งที่สาม” เสียงของดามพ์ทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันกลับสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง ร่างหนาของมาเฟียหนุ่มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่ถูกแกะสลักขึ้นจากความเย็นชาและอำนาจดิบเถื่อน ในขณะที่พารินทร์ซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังเขารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังกว้างนั้น ความตึงเครียดในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนแทบจะหายใจไม่ออก รวิศแค่นหัวเราะ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไร้พิษภัย “สามครั้งงั้นหรือ? ดามพ์... นายมันก็แค่หมาป่าที่กำลังจนตรอก กฎเกณฑ์ที่นายสร้างขึ้นมาครอบงำคนอื่น มันใช้ไม่ได้กับคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอย่างฉัน” กระบอกปืนในมือของรวิศสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งพล่าน แต่ดามพ์กลับค่อยๆ ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ท่าทางนั้นคุกคามยิ่งกว่าการตะโกนด่าทอ พารินทร์กำชายเสื้อของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความกลัวในใจเธอกำลังสู้กับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่สั่งให้เธอต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่เลือดจะนองพื้นห้องทำงานแห่งนี้ “คุณหยุดเถอะรวิศ!” พารินทร์โพล่งออกมา น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “เรื่องระหว่างเรามันจบลงตั้งแต่วันที่นายหักหลังฉัน... อย่าให้ความผิดพลาดในอดีตต้องมาจบลงด้วยการฆ่าแกงกันเลย” “หักหลัง?” รวิศหันมามองเธอ ดวงตาที่เคยฉาบไปด้วยความหลงใหลกลับกลายเป็นความบ้าคลั่ง “เธอเรียกสิ่งที่ฉันทำว่าการหักหลังหรือพารินทร์? ฉันแค่กำจัดตัวถ่วงที่จะฉุดรั้งเธอลงนรก แต่เธอกลับเลือกที่จะคลานไปหาไอ้สารเลวนี่!” “คนที่ฉุดรั้งฉันลงนรกไม่ใช่ดามพ์... แต่เป็นนายที่พยายามจะควบคุมทุกอย่างในชีวิตฉัน!” พารินทร์ก้าวออกมาจากแผ่นหลังของดามพ์ เผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเจ็บปวด “นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมถูกดามพ์กักขัง? เพราะอย่างน้อยเขาก็โหดร้ายกับฉันอย่างตรงไปตรงมา ไม่เหมือนนายที่ใช้คำว่ารักมาเป็นโซ่ตรวนล่ามฉันไว้กับความเน่าเฟะของธุรกิจสกปรกพวกนั้น!” ดามพ์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความนิ่งลึกที่ยากจะคาดเดา รวิศกัดฟันกรอด นิ้วชี้เริ่มกดน้ำหนักลงบนไกปืน “งั้นฉันก็จะส่งพวกเธอทั้งคู่ไปนรกพร้อมกัน!” ทว่าในจังหวะที่นิ้วของรวิศกำลังจะเหนี่ยวไก ดามพ์ก็พุ่งตัวเข้าใส่ราวกับเสือชีตาห์ที่หิวโหย เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้อง ทว่ากระสุนกลับพลาดเป้าไปฝังอยู่ที่ชั้นวางหนังสือราคาแพง ดามพ์กระชากข้อมือของรวิศอย่างแรงจนปืนกระเด็นหลุดมือ ก่อนจะซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าของคู่แข่งจนร่างนั้นล้มลงไปกองกับพื้น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของดามพ์ที่ยืนค้ำร่างรวิศไว้ ก่อนที่เขาจะหันมามองพารินทร์ที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ไม่ไกล “ไปรอที่ห้องนอน” ดามพ์สั่งเสียงเข้ม แววตาของเขาที่มองมายังเธอมันช่างเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความกดดัน “เรื่องนี้ยังไม่จบ พารินทร์... และอย่าคิดจะหนีไปไหน เพราะถ้าเธอคิดจะก้าวเท้าออกจากห้องนี้ก่อนที่ฉันจะอนุญาต เธอรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น” พารินทร์กำหมัดแน่น เธอไม่พูดอะไรทำเพียงหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องนอนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง หลังจากผ่านไปเกือบชั่วโมง ดามพ์ก็เดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิท เขาล็อกประตูและถอดเสื้อสูทออกโยนลงบนโซฟา กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความรุนแรงที่ติดตัวเขามาทำให้พารินทร์รู้สึกใจสั่น “บอกฉันมา...” ดามพ์เดินเข้ามาใกล้ กักขังเธอไว้ระหว่างกำแพงกับร่างกายกำยำของเขา ฝ่ามือร้อนผ่าวเชยคางเธอขึ้นให้สบตากัน “สิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้... อะไรคือความเน่าเฟะที่รวิศมันทำ และบาดแผลในอดีตของเธอคืออะไรกันแน่?” พารินทร์หลับตาลง หยาดน้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่ตั้งใจ เธอรู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้นจากสายตาที่อ่านทะลุปรุโปร่งของชายคนนี้ได้อีกแล้ว “พ่อของฉัน... ถูกรวิศบีบให้ฆ่าตัวตายเพราะหนี้พนันที่มันเป็นคนสร้างขึ้น” เธอเริ่มเล่า เสียงสั่นเครือ “มันใช้ความอ่อนแอของพ่อมาขู่ฉัน เพื่อให้ฉันกลายเป็นเครื่องมือในการฟอกเงินและขโมยข้อมูลลับจากบริษัทคู่แข่ง... ดามพ์ ฉันไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณคิด ฉันเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนอื่นต้องพินาศ” ดามพ์นิ่งไป นัยน์ตาสีดำมืดวาวโรจน์ด้วยอารมณ์ที่เธออ่านไม่ออก เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดใบหน้าเธอจนรู้สึกวาบหวามท่ามกลางความตึงเครียด “เธอกำลังจะบอกว่า... ที่เธอสู้กับฉันมาตลอด เพราะเธอเกลียดตัวเองที่ต้องเป็นแบบนั้นหรือไง?” เขากระซิบถาม ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ อย่างยั่วยวน “คนอย่างฉันไม่สนใจหรอกว่าในอดีตเธอจะเป็นคนบาปแค่ไหน เพราะที่นี่... ในอ้อมกอดของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์เป็นอะไรทั้งนั้น นอกจาก ‘ของเล่น’ ที่ฉันจะขัดเกลาด้วยความเจ็บปวดและรสรักจนกว่าเธอจะลืมทุกอย่างไปให้หมด” มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกมนอย่างแรงจนเธอต้องร้องคราง พารินทร์รู้สึกได้ถึงแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านอยู่ในตัวของเขา มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความหลงใหลที่พร้อมจะกลืนกินเธอให้สลายไป “ถ้าจะทำลายฉัน ก็ทำเลยดามพ์... แต่ได้โปรด อย่าเอาความรักมาอ้าง” เธอท้าทายด้วยน้ำเสียงขาดห้วง เมื่อมือของเขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างใจเย็น ดามพ์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด “ความรัก? ใครบอกว่าฉันจะใช้ความรักทำลายเธอ... ฉันจะใช้ร่างกายของฉันนี่แหละ สอนให้เธอรู้ว่านรกที่แท้จริงมันหอมหวานแค่ไหน” เขากดจูบหนักหน่วงลงบนริมฝีปากของเธอ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาอย่างถือสิทธิ์ บดขยี้จนเธอแทบยืนไม่อยู่ พารินทร์ยอมจำนนต่อสัมผัสที่ทั้งรุนแรงและเร่าร้อนนั้น ความกลัวในอดีตค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยแรงอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ในขณะที่ดามพ์อุ้มร่างของเธอขึ้นแนบอกและโยนลงบนเตียงกว้าง ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยไฟพิศวาส ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะทาบทับลงมา เสียงโทรศัพท์ของดามพ์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขามองหน้าจอเพียงชั่วครู่ก่อนจะชะงักค้าง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยตัณหาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบจนน่าขนลุก “มีคนทรยศในองค์กรของฉัน...” เขาพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะคว้าเสื้อสูทขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเธอที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียง “คืนนี้ไม่ต้องรอ... ฉันจะไปจัดการศพที่กล้าหักหลังฉัน แล้วพอกลับมา... เธอจะถูกลงโทษมากกว่าเดิมเป็นสองเท่า พารินทร์” ดามพ์เดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความหวาดหวั่น พารินทร์มองตามแผ่นหลังที่หายลับไปในความมืด ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตใบเล็กที่ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อสูทของเขาบนพื้น เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา และทันทีที่เห็นชื่อในนั้น หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น มันไม่ใช่ชื่อคนทรยศอย่างที่เขาว่า... แต่มันคือรายชื่อบัญชีธนาคารลับที่มีลายเซ็นของเธอเป็นเจ้าของ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและเร่าร้อนไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ