ความเห็นใจในเงามืด

เศษกระดาษแผ่นบางที่ถูกโยนลงบนพื้นผิวโต๊ะทำงานราคาแพง ส่งเสียงเฉียบคมบาดลึกราวกับคมมีด พารินทร์ก้มมองเอกสารแผ่นนั้นด้วยดวงตาที่ไหวระริก มันไม่ใช่ชื่อของคนทรยศอย่างที่ดามพ์เคยคำรามขู่ไว้ แต่มันคือรายชื่อบัญชีธนาคารลับในต่างประเทศ... และที่เจ็บปวดที่สุดคือ ลายเซ็นบรรจงบนมุมขวาล่างนั้น เป็นลายมือของเธอเอง "แปลกใจมากหรือคะคนเก่ง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำอันตรายดังขึ้นเหนือศีรษะ ดามพ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างเงียบเชียบจนแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า ไออุ่นจากร่างกายแกร่งกำยำแผ่ซ่านเข้ามาห่อหุ้มแผ่นหลังบางที่แข็งเกร็ง ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันมีความเย้ยหยันเจือปนอยู่... แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความระอุอุ่นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกจนน่ากลัว พารินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเย่อหยิ่งที่เคยค้ำจุนศักดิ์ศรีของเธอมาตลอดพังทลายลงในพริบตา เธอย่อมรู้ดีว่านี่คือเกมการเมืองสกปรกของรวิศที่จงใจจัดฉากใส่ร้ายเพื่อทำลายเธอและดามพ์ไปพร้อมกัน แต่หลักฐานมันมัดตัวแน่นหนาเสียจนแม้แต่เธอก็ยังรู้สึกหมดทางสู้ "ฉัน... ไม่เคยทำ" เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่เธอเองก็เกลียดชังตัวเอง "แต่หลักฐานฟ้องคาตา พารินทร์" ดามพ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกชัน ฝ่ามือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาบีบปลายคางมนของเธอให้เงยขึ้นบังคับให้สบตา "เธอคิดว่าฉันโง่พอที่จะปล่อยให้คนทรยศมาหายใจรดต้นคออย่างนั้นหรือ... หм?" น้ำเสียงของเขาไม่ได้เกรี้ยวกราดดุดันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่มันกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแหลกสลาย ดามพ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่คลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตา ความแข็งกระด้างในแววตาของมาเฟียหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะ เมื่อเห็นความเปราะบางที่พารินทร์พยายามปกปิดมาตลอดกำลังปริแตกออก นิ้วมือแกร่งที่เคยใช้ถืออาวุธและบดขยี้ศัตรู เปลี่ยนมาเกลี่ยไล้คราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างเบามืออย่างน่าประหลาด ความอ่อนโยนที่ถูกหยิบยื่นออกมาอย่างไร้การปรุงแต่งนี้ ทำให้พารินทร์ถึงกับสะท้านเฮือก เธอเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจและโหดเหี้ยมที่สุดในวงการสีเทา กลับกำลังใช้ปลายนิ้วเช็ดหยาดน้ำตาให้เธอด้วยความทะนุถนอมราวกับเธอบอบบางนัก "อย่าร้องไห้..." เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและนุ่มนวลอย่างประหลาด "ฉันเกลียดน้ำตาของเธอ... มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้สารเลวที่รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้ ทั้งที่จริงแล้ว... ฉันแค่อยากขยี้เธอให้แหลقคามือ" คำพูดนั้นแม้จะเจือด้วยความดิบเถื่อน แต่มือของเขากลับโอบประคองร่างบางเข้าหาตัวอย่างแน่นหนา ดึงเธอเข้าไปซบกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง พารินทร์พยายามจะขัดขืนตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงบด อ้อมแขนของดามพ์โอบล้อมรอบเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขา กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายเฉพาะตัวพัดเข้าปะทะนาสิก ทำให้สมองของพารินทร์มึนงงจนคิดอะไรไม่ออก ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยคลื่นเสน่หาอันเร่าร้อนที่ตีรวนขึ้นมาในช่องท้อง "คุณดามพ์..." เธอครางชื่อเขาแผ่วเบา เมื่อริมฝีปากหยักลึกก้มลงมาแตะซับหยาดน้ำตาที่พวงแก้ม ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาประทับจูบหนักหน่วงที่มุมปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบในครานี้ไม่ได้ดิบเถื่อนรุนแรงเหมือนดั่งทัณฑ์สวาทที่ผ่านมา แต่มันเต็มไปด้วยความเว้าวอน ร้อนรุ่ม และลึกซึ้งจนลมหายใจสะดุด ดามพ์ขบเม้มริมฝีปากนุ่มของเธออย่างหลงใหล ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ พารินทร์ครางแผ่วในลำคอ เรียวแขนเนียนที่เคยผลักไส ค่อยๆ ยกขึ้นคล้องลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาตอบรับที่ยอมจำนนแต่มس์สมัครใจนี้ ทำให้ไฟสวาทในกายของมาเฟียหนุ่มโหมกระพือขึ้นอย่างรุนแรง ร่างสูงใหญ่พลิกตัวพาพารินทร์ถอยร่นไปจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ แต่ความอบอุ่นจากร่างกายของเขากลับแผดเผาผิวเนื้อจนร้อนผ่าว ฝ่ามือใหญ่สอดทะลุชายเสื้อเนื้อบางลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดอย่างอ้อยอิ่ง ปลุกปั่นความเสียวซ่านให้แล่นริ้วไปทั่วร่างจนเธอยืนแทบไม่อยู่ "มองหน้าฉัน พารินทร์..." ดามพ์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนระอุรดรินกันและกัน แววตาดำมืดคู่นั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกควบคุมไว้อย่างยากลำบาก "ต่อให้หลักฐานมันจะฟ้องว่าเธอหักหลังฉัน... แต่หัวใจของเธอกำลังบอกอะไรฉันอยู่... หм? ตอบความจริงมา" พารินทร์หอบหายใจถี่กระชั้น อกอิ่มสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา หัวใจดวงที่ด้านชามานานแสนนานกำลังถูกความอ่อนโยนในแบบฉบับของซาตานหลอมละลายจนไม่เหลือชิ้นดี "ฉัน... ไม่เคยทรยศคุณ..." เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า ร ิมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบเผยอขึ้นน้อยๆ อย่างน่าหลงใหล "แต่ฉันเกลียดที่คุณทำให้ฉันรู้สึก... พ่ายแพ้ให้กับคุณ" มุมปากของดามพ์กระตุกยิ้มร้ายกาจ ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด "ความพ่ายแพ้ของเธอ... มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น คนสวย" เขาก้มลงประกบจูบเรียวปากเธอลึกล้ำและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม มือหนาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างชำนาญ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและอบอวลไปด้วยแรงปรารถนาอันไร้ขอบเขต ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้รอยต่อ เปลวเพลิงแห่งเสน่หาแผดเผาทุกสติสัมปชัญญะให้มอดไหม้ใต้เงื้อมมือของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอำนาจ ทว่า ในขณะที่บทเพลงรักอันเร่าร้อนกำลังบรรเลงถึงท่วงทำนองอันลึกซึ้งที่สุด เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ผ่ากลางความเงียบขึ้นมา พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้องทำงาน "นายครับ! แย่แล้วครับ! ตอนนี้ตำรวจบุกเข้ามาตรวจค้นคฤหาสน์ตามหมายศาล และคนที่นำทางตำรวจมา... คือคุณรวิศครับ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จูบแรกยามสายัณห์" เสมอมานะคะ!