ทลายทิฐิ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของดามพ์ดังขึ้น ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม ปลายนิ้วเรียวแกร่งที่ลากไล้ตามกรอบหน้าคมคายของพารินทร์ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเยียบเย็นอันตรายและแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายราวกับจะเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก "ดูเหมือนว่า ‘กรง’ ของผม... จะมีหนอนบ่อนไส้ที่เก่งกว่าที่คิดนะ พารินทร์... เพราะดูท่าว่าคืนนี้ เราคงไม่ได้จบแค่บทรักธรรมดาๆ เสียแล้วล่ะ" คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักลงบนความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดตาย แสงไฟสีส้มสลัวสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ขับเน้นให้ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นดูราวกับหลุมพรางมรณะ พารินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ความเย่อหยิ่งและทิฐิในตัวถูกปลุกเร้าขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระส่ำด้วยความหวาดหวั่นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งกระ้าว "คุณกำลังหมายถึงอะไร ดามพ์... อย่ามาใช้ข้ออ้างสกปรกเพื่อควบคุมฉันให้มากนักเลย" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท แม้จะสั่นน้อยๆ ที่ปลายเสียง "ข้ออ้างงั้นหรือ?" ดามพ์แค่นหัวเราะ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดจนแผ่นหลังของเ biểnวบาศชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างจัง เขากักขังเธอไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้าง กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวโอบล้อมร่างบางไว้จนมิด "เอกสารลับชุดนั้นหลุดออกไปถึงมือรวิศได้อย่างไร ถ้าไม่ใช่เพราะมีใครสักคนเปิดทางให้... และคนๆ นั้น ก็ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่ไง พารินทร์" "ฉันไม่เคยหักหลังใครทั้งนั้น!" พารินทร์สวนกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ศักดิ์ศรีที่เธอรักษามาตลอดถูกเหยียบย่ำด้วยข้อกล่าวหาที่ไร้หลักฐาน "ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนขายข้อมูลให้ไอ้ผู้ชายสารเลวนั่น ก็ฆ่าฉันเสียสียสิ! ดีกว่ามากล่าวหาฉันด้วยสายตาดูถูกแบบนี้!" "คิดว่าฉันไม่กล้าหรือไง?" เสียงของดามพ์ต่ำพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียนจนเธอต้องเบือนหน้าหนี ทว่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่คางอมนวล บังคับให้เธอกลับมาสบตาเขาตรงๆ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและทรงอำนาจจนเธอไม่อาจขขัดขืน "แต่การฆ่าเธอให้ตายมันง่ายเกินไป... ฉันอยากเห็นว่าคนอวดดีอย่างเธอ จะทนทานได้สักแค่ไหน เมื่อความลับและศักดิ์ศรีทั้งหมดของเธอถูกบดขยี้อยู่ใต้ร่างของฉัน" การโต้เถียงที่ดำเนินมาถึงจุดแตกหักสิ้นสุดลงด้วยการกระทำอันดิบเถื่อน ดามพ์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้แก้ตัวอีกต่อไป ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และแรงขับทางเพศที่ระอุอุ่น รสชาติของความดุดันและกลิ่นอายแห่งอำนาจมืดแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก พารินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามทุบตีแผงอกกว้างและสะบัดหน้าหนี แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงมหาศาลของมาเฟียหนุ่มได้ มือแกร่งเลื่อนลงมาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มืออีกข้างจะลากไล้ต่ำลงผ่านลำคอระหง ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบาจนร่างบางสะท้านเฮือก ความเร่าร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเนื้อทุกตารางนิ้วที่สัมผัส แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนเริ่มเข้าครอบงำบรรยากาศในห้อง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องให้ขัดขืน แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการอ่อนระทวยลงทุกครั้งที่ริมฝีปากของเขาผละมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีสดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ "ปล่อย... อื้อ..." เสียงทท้วงของพารินทร์ขาดหายไปเมื่อดามพ์ประทับจูบลงมาอีกครั้ง หนนี้มันลึกซึ้งและร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดด้วยความชำนาญ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว อารมณ์ที่พุ่งพล่านถึงขีดสุดทำให้เส้นกั้นระหว่างความเกลียดชังและความเสน่หาเลือนรางลงจนแทบมองไม่เห็น ดามพ์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ดวงตาคมกريบพินิจมองเรือนร่างอรชรที่หอบสะท้านอยู่ตรงหน้าด้วยความหลงใหลและดุดันในเวลาเดียวกัน สัมผัสอันวาบหวามและลุ่มลึกถูกถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วที่ลากวนอยู่บนยอดอกสีระเรื่อ จนพารินทร์ต้องแอ่นกายเข้าหาด้วยความทรมานจากพิษสวาทที่เขาจงใจจุดไฟเผา ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนและดุดัน ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่รุนแรง บดขยี้ทิฐิและศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวของนางเอกให้แตกสลายคามือ เสียงหอบหายใจและเสียงครางกระเส่าดังประสานไปกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดในความเงียบยามค่ำคืน ทว่า... ในขณะที่ห้วงอารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและการเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คุณรวิศ... กำลังพาคนบุกเข้ามาที่คฤหาสน์ครับ!" ดามพ์ชะงักฝ่ามือที่กำลังลูบไล้เรือนร่างสั่นเทาของพารินทร์ ดวงตาดำมืดวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะอันน่ากลัว พารินทร์สะดุ้งเฮือก รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ผลักอกแกร่งออกเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววตกใจระคนโล่งอก ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกถีบพังเปิดออกด้วยฝีเท้าของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ รวิศก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นและปืนในมือที่เล็งตรงมายังร่างของมาเฟียหนุ่มทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับเกมรักอันดุเดือดนี้นะคะ