ความเข้าใจผิดที่ร้าวลึก

“เธอเลือกแล้วใช่ไหม... พารินทร์” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวแกร่งดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงและเหล้าวิสกี้ชั้นเลิศ ดามพ์ยืนพิงขอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหว แต่ทว่ามันกลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกอย่างที่ขวางหน้า พารินทร์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงาน มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด เธอเพิ่งจะวางเอกสารลับทางการเงินที่เธอแอบดึงมาจากตู้เซฟของเขาลงบนโต๊ะ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่ด้วยความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะสายตาที่จ้องมองมานั้น มันไม่ใช่แววตาของผู้ชายที่เคยโอบกอดเธอด้วยความหลงใหล แต่มันคือแววตาของเจ้าชีวิตที่กำลังถูกหักหลังโดย 'ของเล่น' ที่เขาเฝ้าทะนุถนอม “ฉันไม่ได้มีทางเลือกมากนัก” พารินทร์ตอบเสียงสั่น แต่พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อรักษาศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่ “รวิศให้สิ่งที่ฉันต้องการ... สิ่งที่มันจะช่วยให้ครอบครัวของฉันไม่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างของคุณอีกต่อไป” “หึ!” ดามพ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังขนลุกชัน เขาผละออกจากโต๊ะ ก้าวช้าๆ เข้าหาเธอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดดูน่าเกรงขามจนพารินทร์ต้องถอยหลังไปชนกับบานประตู “เธอมันโง่ หรือว่าโง่เขลาเสียจนลืมไปว่า ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังความพินาศของคนในครอบครัวเธอจริงๆ” เขากระชากข้อมือบางของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างกายของพารินทร์ปะทะเข้ากับแผงอกแกร่ง กลิ่นกายดิบเถื่อนของเขามันทำให้สมองของเธอพร่ามือนอย่างห้ามไม่ได้ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวเคลิบเคลิ้มกับรสสัมผัสที่คุ้นเคย “ปล่อยนะดามพ์!” พารินทร์แผดเสียง พยายามดิ้นรน “ปล่อยงั้นเหรอ?” เขาขบกรามแน่น แรงบีบที่ข้อมือเพิ่มขึ้นจนเธอต้องนิ่วหน้า “ในเมื่อเธอกล้าที่จะเล่นเกมสกปรกกับฉัน เธอก็ต้องรับผลของมันให้ดี พารินทร์... รวิศน่ะหรือ? มันก็แค่หมาข้างถนนที่เห่าหอนไปวันๆ แต่มันกล้ามาแตะต้อง ‘ของ’ ของฉัน งั้นฉันก็คงต้องสั่งสอนให้มันรู้ว่า อะไรคือสิ่งที่มันไม่ควรริอาจจะเด็ดมาเชยชม” ดามพ์ช้อนตัวเธอขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ถูกกลืนหายไปในลำคอ เขาพาเธอเดินดุ่มไปยังโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงไปบนนั้นแล้วตามลงไปทาบทับอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบข้างดูเหมือนจะหนักอึ้ง เขากระชากเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างไร้ความปรานี กระดุมเม็ดเล็กกระเด็นหายไปในความมืด ผิวพรรณเนียนละเอียดที่เคยได้รับการสัมผัสอย่างทะนุถนอม บัดนี้กลับถูกมือหยาบกร้านปัดป่ายอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน พารินทร์หลับตาลงแน่น น้ำตาเอ่อคลอเบ้า ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่มันคือความพ่ายแพ้ที่เธอยอมรับไม่ได้ “มองหน้าฉัน!” ดามพ์คำรามสั่ง บีบคางมนของเธอให้เงยขึ้นรับสายตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท “ความร้าวลึกครั้งนี้... ฉันจะจารึกไว้บนร่างของเธอให้จำไปจนวันตายว่า ใครคือคนเดียวที่มีสิทธิ์ในตัวเธอ!” เขาก้มลงบดจูบที่เร่าร้อนและดิบเถื่อน เรียวลิ้นร้อนผ่าวแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย ลมหายใจที่หอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะที่ปั่นป่วน ร่างกายของพารินทร์บิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่เขาส่งผ่าน ความแค้นของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการที่ถาโถมเข้าใส่ เธอรู้สึกเหมือนถูกแผดเผาด้วยไฟราคะที่ไม่มีวันดับมอด มือของเขาเลื่อนไปตามสรีระเย้ายวน สัมผัสทุกตารางนิ้วด้วยความรู้สึกที่เป็นเจ้าของอย่างรุนแรง การสอดประสานที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่ได้อ่อนหวาน แต่มันคือการประกาศอำนาจ เขาตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเขาคือ ‘ทัณฑ์’ ที่เธอไม่มีวันหนีพ้น ทุกจังหวะที่ขยับเขยื้อนคือการบดขยี้ความเย่อหยิ่งของเธอให้แหลกสลายใต้เงื้อมมือของเขา พารินทร์ครางออกมาด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านแทรกซึมไปทั่วร่าง ความเกลียดชังในยามแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่ไม่อาจต้านทาน เธอโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือ เธอจะแตกสลายไปเสียเดี๋ยวนี้ “เธอเป็นของฉัน... พารินทร์... แค่ของฉันคนเดียว” เขากระซิบชิดใบหู ขณะที่ห้วงอารมณ์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ทว่าในขณะที่ความเร่าร้อนยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน ดามพ์ชะงักกึก เขารีบคว้าเสื้อคลุมมาคลุมร่างที่สั่นสะท้านของพารินทร์ไว้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะเมื่อเห็นเงาของใครบางคนทาบผ่านช่องว่างใต้ประตู “นายครับ... รวิศมันมาพร้อมกับหมายค้น และมันอ้างว่ามีหลักฐานเรื่องที่นายเก็บตัวผู้หญิงคนนี้ไว้ในฐานะตัวประกันครับ” ลูกน้องคนสนิทของเขาเอ่ยเสียงสั่น ดามพ์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่พารินทร์เคยเห็นมา เขาหันกลับมามองเธอที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนโซฟา ก่อนจะก้มลงกระซิบแผ่วเบาจนเธอต้องสะดุ้งสุดตัว “ดูเหมือน ‘ชู้รัก’ ของเธอจะใจร้อนไปหน่อยนะ... แต่เสียใจด้วย เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เธอก็จะไม่ได้เจอใครหน้าไหนอีกเลย นอกจากห้องใต้ดินในคฤหาสน์หลังนี้ที่ฉันจะขังเธอไว้จนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง!” จูบแรกยามสายัณห์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่เข้มข้นที่สุดนี้ และหวังว่าตอนถัดไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไม่แพ้กันนะคะ