บทลงโทษของมาเฟีย

"เกมงี่เง่าของเธอกับไอ้รวิศ... มันเพิ่งเริ่มต้นความพินาศต่างหากล่ะ พารินทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของดามพ์ ไม่ได้เจือแววหยอกเย้าแม้แต่น้อย มันคือเสียงคำรามจากนักล่าที่พร้อมจะขยี้เหยื่อให้แหลกคามือ แววตาคมกริบดั่งพญาราชสีห์จดจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยประกายไฟแห่งโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างเงียบงัน ทว่าแผดเผารุนแรงจนอากาศรอบตัวแทบจะหลอมละลาย พารินทร์สะท้านเฮือก แม้ความเย่อหยิ่งและบาดแผลจากอดีตจะคอยผลักดันให้เธอเชิดหน้าสู้ ทว่ายามเมื่อร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มก้าวเข้าประชิด จนกลิ่นกายหอมกรุ่นปนกลิ่นบุหรี่ราคาแพงโชยเข้าปะทะนาสิก เธอกลับรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่บีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัดในคฤหาสน์หลังใหญ่ กลายเป็นกรงขังไร้ทางหนี เมื่อมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ลากดึงรั้งร่างเพรียวระหงให้ปลิวเข้าปะทะกับแผงอกแกร่งดั่งกำแพงหินโดยไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกลงทันที "ปล่อยฉันนะ ดามพ์! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" พารินทร์หวีดร้องพร้อมกับออกแรงยื้อยุดเต็มกำลัง มืออีกข้างเงื้อขึ้นหมายจะตบหน้าคนหยิ่งผยอง ทว่าดามพ์ไวกว่า เขาควσόข้อมือนั้นไว้ได้ทันราวกับจับคีมเหล็ก รวบมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปบีบคางเรียวได้รูปไว้แน่น บังคับให้เธอต้องแหงนเงยขึ้นรับสบสายตาดุดันที่จ้องมองลงมา "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ดามพ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ลืมไปแล้วหรือไงรินทร์... ว่าเธอนั่นแหละที่เป็นคนเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องบริษัทของพ่อเธอเอง แล้วตอนนี้กล้าดียังไงถึงไปแอบติดต่อกับรวิศ ลับหลังฉัน!" ชื่อของชายหนุ่มอีกคนทำให้กรามหนาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน รวิศ คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขา และคิดจะใช้พารินทร์เป็นสะพานเชื่อมอำนาจ ความคิดสกปรกนั่นทำให้ดามพ์แทบคลั่ง ยิ่งคิดว่าผู้หญิงอวดดีในอ้อมแขนนี้ยอมลดตัวไปร่วมมือกับมัน ความหึงหวงและโทสะก็พุ่งพล่านจนไร้ซึ่งความปรานี "ฉันไม่ได้..." พารินทร์พยายามจะเถียง แต่ความจริงที่ว่าเธอเคยพบรวิศตามคำสั่งของบิดาเพื่อเจรจาธุรกิจ กลับจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อเจอสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของเขา "ไม่ต้องแก้ตัว!" ดามพ์คำรามลั่น ก่อนจะประกบเรียวปากลงมาบดขยี้ริมฝีปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี จูบนั้นไม่ใช่การทักทายหรือเกี้ยวพาราสี แต่มันคือการลงทัณฑ์... การประกาศิตความเป็นเจ้าIข้าเจ้าของที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อน พารินทร์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ความพยศและทิฐิที่มีทั้งหมดถูกรสจูบอันดุดันนี้บดขยี้จนแหลกเหลว เธอดิ้นรนสุดกำลัง ทุบตีแผงอกแกร่ง ทว่าไร้ผล ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ อ้อมแขนที่โอบกอดรัดรึงก็ยิ่งตึงแน่นขึ้นเท่านั้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับเขา เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ไล่ต้อนความดื้อรั้นของเธอให้จำนน รสชาติของความหวาดกลัว ผสมผสานกับความวับวามแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นในอก ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด สัมผัสจากมือหนาที่เริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเข้ารูป ทำให้สติสัมปชัญญะของพารินทร์พร่าเลือนลงทีละน้อย เมื่อดามพ์ผละริมฝีปากออกหยาดหยด ร่างบางก็หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด "จำใส่สมองอันแสนฉลาดของเธอเอาไว้พารินทร์..." ดามพ์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงขับทางอารมณ์ที่ระอุอุ่น "ว่าเธอน่ะ เป็นของฉัน... ร่างกายนี้ หัวใจอวดดีดวงนี้ เป็นของดามพ์คนนี้คนเดียวเท่านั้น ไม่มีวันให้ไอ้หน้าตัวเมียหน้าไหนแตะต้องได้ทั้งนั้น!" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ร่างสูงก็อุ้มร่างของเธอขึ้นแนบอกด้วยพละกำลังอันมหาศาล พารินทร์กรีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ มือเรียวรีบคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อกันการตกหล่น ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงเสน่หาและอำนาจมืดอันน่าสะพรึงกลัว ก้าวขาอันมั่น 10 ก้าวพาเธอมาถึงเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องนอนส่วนตัว ร่างบางถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่เบามือนัก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างด้วยสรีระที่เหนือกว่าทุกประตู ความมืดสลัวภายในห้องขับเน้นให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดและเร่าร้อนถึงขีดสุด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ขณะที่มือหนาเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นงามออกอย่างช้าๆ ทว่าเด็ดขาด พารินทร์พยายามจะยกมือขึ้นขัดขืน แต่ดามพ์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะอีกครั้ง กดตรึงไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะ... ดามพ์ ได้โปรด..." น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า หันหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่เริ่มไล้เลียไปตามลำคอขาวผ่อง "คำขอร้องจากเธอมันใช้ไม่ได้ผลหรอกรินทร์ในเวลานี้..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่ขบเม้มลงบนลาดไหล่เนียนจนเกิดรอยสีกุหลาบเด่นชัด ความเจ็บแปลบปะปนกับความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทำให้พารินทร์แอ่นกายหนีโดยอัตโนมัติ ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยทิฐิ บัดนี้กลับอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟภายใต้เงื้อมมือของซาตานหนุ่ม การสั่งสอนที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อนดำเนินไปอย่างไร้ความปราณี ดามพ์ปรนเปรอความวาบหวามให้เธอได้สัมผัสกับห้วงเสน่หาอันลึกซึ้งและป่าเถื่อน ทุกสัมผัส ทุกจุมพิต และการสอดประสานที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันรุนแรง บดขยี้ศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวของหญิงสาวให้หลอมละลายจนหมดสิ้น พารินทร์หลับตาลงปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินข้างขมับ ขณะที่เสียงครางหวานหูหลุดลอดริมฝีปากออกมาท่ามกลางค่ำคืนอันเร่าร้อน เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามสะท้อนก้องในความเงียบงัน... เธอยอมรับความพ่ายแพ้ต่อซาตานร้ายตนนี้อย่างไม่รู้ตัว ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขสมทางอารมณ์กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูห้องนอนด้านนอกดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง ขัดจังหวะห้วงเวลาอันเร่าร้อนนั้นลงกะทันหัน "คุณดามพ์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... สายของเราแจ้งมาว่า รวิศแอบพาตำรวจบุกเข้ามาค้นคฤหาสน์ พร้อมหมายค้นคดีอากรเถื่อนแล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนัลหม่านอยู่หน้าประตู ทำให้ดามพ์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบวรรคประกายวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที เขามองหน้าพารินทร์ที่หอบหายใจสะท้านอยู่ใต้ร่าง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม ขณะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ดูเหมือนว่า... ชู้รักของเธอ จะรีบมาตายเร็วกว่าที่คิดนะ รินทร์" จูบแรกยามสายัณห์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่เข้มข้นที่สุดนี้ และหวังว่าตอนถัดไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไม่แพ้กันนะคะ