สายตาที่คาดเดาไม่ได้

กลิ่นไอน้ำอุ่นจัดผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุง สร้างบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างระหงของพารินทร์ยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากระจกบานใหญ่ เงาสะท้อนในนั้นฟ้องชัดถึงร่องรอยการคุกคามเมื่อครู่ รอยแดงจางๆ ที่ต้นคอขาวผ่องตัดกับผิวเนื้อเนียนละเอียดราวกับเครื่องประดับชิ้นใหม่ที่ดามพ์เป็นคนจงใจตีตราจองเอาไว้ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงตอนนี้กลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความโกรธขึ้ง เธอหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของอาณาจักรมืดผู้ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าแววตานั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน ดามพ์" น้ำเสียงของพารินทร์สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม "เราทำข้อตกลงกันแค่เรื่องงาน ไม่ใช่การเอาศักดิ์ศรีของฉันมาเดิมพันในเกมสกปรกของคุณ!" ดามพ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นก้องกังวานในความเงียบ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นกายบุรุษเพศที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้เข้มข้นโชยเข้าปะทะนาสิกของเธอจนพารินทร์ต้องผถอยหลังโดยสัญชาตญาณ กระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับผนังห้องกระจก เย็นเยียบ แต่ความร้อนระอุจากร่างกายของคนที่ก้าวเข้ามาปิดกั้นทางหนีกลับแผดเผาจนเธ้าร้อนผ่าวไปหมด "ศักดิ์ศรีเหรอ?" ดามพ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบแตะเข้ากับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าของเธอ "พารินทร์... คนที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือตอนนี้คือฉัน ไม่ใช่เธอ จำใส่สมองเอาไว้ให้ดีว่าในอาณาจักรของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อรอง ถ้าฉันอยากจะได้อะไร ฉันก็ต้องได้... รวมถึงตัวเธอด้วย" นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นมาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา ดวงตาคู่นคมของดามพ์เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่ซ่อนเร้น มันเป็นสายตาที่คาดเดาไม่ได้ว่าเขาจะ ‘ขยี้’ เธอให้แหลกคราบคามือ หรือจะ ‘กลืนกิน’ เธอลงไปทั้งตัวด้วยไฟสวาท พารินทร์พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อหลีกเลี่ยงสัมผัสวาบหวามที่ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวอย่างไม่รักดี แต่มีหรือที่มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลจะยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ มือหนาเลื่อนลงมาโอบรอบเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางเข้ามาชิดแนบเนื้อจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ความแข็งแกร่งของแผงอกปะทะเข้ากับความนุ่มหยุ่นของเรือนร่างหญิงสาว แรงดึงดูดอันดิบเถื่อนระหว่างคนทั้งคู่ปะทุขึ้นราวกับเปลวไฟที่ถูกสาดน้ำมันลงไป พารินทร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวพยายามออกแรงผลักไสดำรงค์ออกห่าง แต่แรงของเธอกลับเบาหวิวราวกับลูกแมวในสายตาของเขา "ปล่อยนะ... อื้อ!" คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อดามพ์ก้มลงปิดเรียวปากนุ่มของเธอด้วยจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจ รสชาติของความเร่าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่สติสัมปชัญญะจะเริ่มพร่าเลือนลงทีละน้อย ภายใต้ความก้าวร้าวและดุดันนั้น กลับแฝงไปด้วยความชำนาญที่บดขยี้ความแข็งกร้าวทั้งหมดของเธอให้หลอมละลายลงอย่างน่าอัปยศ รสจูบที่ลึกซึ้งและเรียกร้องทำให้เรียวขาของพารินทร์แทบทรุดลงไปกองกับพื้น ดีที่วงแขนแข็งแรงของดามพ์ยังคงโอบรัดเอวเธอไว้แน่น ราวกับเสือที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อในกรงขัง เนิ่นนานกว่าที่ดามพ์จะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้พารินทร์หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อนและใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทที่เขาเป็นคนจุดชนวนขึ้นมา หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกความเข้มแข็งที่หลงเหลืออยู่กลับคืนมา "คุณมัน... ปีศาจ" พารินทร์กระซิบเสียงพร่า แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นผสมผสานกับความสับสน "หึ..." ดามพ์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ความหัวรั้นและศักดิ์ศรีที่ยังหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้น แทนที่จะทำให้เขานึกรำคาญ แต่มันกลับยิ่งจุดประกายความท้าทายในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นไปอีก ดามพ์ชอบความพยศนี้ ยิ่งเธอพยายามขัดขืนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากจะปราบให้เธอสยบแทบเท้าเขามากเท่านั้น "จำคำของฉันไว้ให้ดี พารินทร์..." ดามพ์กระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "เธอจะไม่มีวันหนีพ้นจากเงื้อมมือของฉันไปได้หรอก ต่อให้เธอวิ่งไปซุกตัวอยู่ใต้เตียงของรวิศ... มันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้" ชื่อของ ‘รวิศ’ ที่หลุดออกมาจากปากของดามพ์ ทำให้พารินทร์ชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ รวิศคือคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของดามพ์ และเธอกำลังใช้แผนเข้าหาอีกฝ่ายเพื่อสืบหาความลับบางอย่าง แต่ทำไม... ดามพ์ถึงรู้เรื่องนี้? หรือว่าทุกอย่างที่เธอทำอยู่ในสายตาของเขามาตลอดเวลา! ก่อนที่พารินทร์จะได้ทันเอ่ยปากถามอะไร เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียดภายในห้อง เลขาคนสนิทของดามพ์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะกระซิบรายงานบางอย่างที่ทำให้แววตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "นายครับ... ทางฝั่งของรวิศเคลื่อนไหวแล้วครับ และดูเหมือนว่าพวกมันกำลังเล่นตุกติกกับเอกสารสำคัญที่เราต้องการ" ดามพ์หันกลับมามองพารินทร์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและอันตรายถึงชีวิต ก่อนที่เขาจะหันไปออกคำสั่งกับเลขาเสียงเฉียบขาด "ปล่อยให้มันเล่นไป... แล้วเตรียมตัวต้อนรับแขกไม่เชิญให้ดี ฉันจะไปจัดการด้วยตัวเอง" ดามพ์หันกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงยืนช็อกกับสถานการณ์ตรงหน้า นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่เคลียแก้มเนียนออกให้อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พารินทร์ต้องขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เกมสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... พารินทร์ และเธอจะต้องเป็นคนดูว่าฉันจะบดขยี้คนที่เธอคิดจะพึ่งพิงให้แหลกคามืออย่างไร" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความเร่าร้อนและเกมรักอันตรายครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!