หมากเกมแรก

"วางมือจากประมูลครั้งนี้เสียเถอะพารินทร์... อย่าให้ความทะเยอทะยานทำลายชีวิตที่กำลังไปได้สวยของเธอเลย" เสียงกระซิบแหบพร่าของรวิศที่ดังอยู่ข้างหูท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรูไม่ได้ทำให้พารินทร์หวั่นไหวแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดราตรีสีดำสนิทที่ขับผิวขาวผ่องดั่งกระเบื้องเคลือบราคาแพงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ความเย็นของแก้วคริสตัลไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิในร่างกายที่กำลังเดือดพล่านด้วยความมุ่งมั่น "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำแนะนำจากคนขี้แพ้อย่างคุณ รวิศ" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยัง 'ของเล่น' ชิ้นสำคัญที่จะถูกประมูลในค่ำคืนนี้—สัมปทานเหมืองแร่ที่ดามพ์เป็นเจ้าของอยู่ครึ่งหนึ่ง หากเธอได้มันมาครอง นั่นหมายถึงการถอนรากถอนโคนอิทธิพลของเขาอย่างที่ไม่มีวันหวนคืน "เธอไม่รู้หรอกว่ากำลังเล่นกับใคร..." รวิศพึมพำ ก่อนจะถอยฉากออกไปเมื่อร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังพารินทร์ กลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกผสมกลิ่นยาสูบจางๆ ที่คุ้นเคยทำให้ลมหายใจของพารินทร์สะดุดกึก ความกดอากาศรอบกายดูเหมือนจะต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก ดามพ์ยืนอยู่ตรงนั้น ทรงพลัง ดุดัน และอันตรายราวกับราชสีห์ที่จ้องมองเหยื่อด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความเมตตาเจือปน "กล้าดีนี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำของดามพ์ดังขึ้นข้างใบหู แรงกดดันจากร่างใหญ่ที่ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกกว้างทำเอาพารินทร์ต้องกำกระโปรงแน่น "คิดจะกระชากหน้ากากฉันต่อหน้าคนทั้งวงการงั้นรึ?" พารินทร์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวบางพยายามรักษาระยะห่าง แม้ในใจจะสั่นไหวกับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอเหมือนจะอ่านความลับทุกอย่างที่เธอซ่อนไว้ "ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริง ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวการตรวจสอบหรอกค่ะ ดามพ์" "ฉันไม่กลัว... แต่ฉันเกลียดการทรยศ" มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนขึ้นอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลากไล้ผ่านริมฝีปากอิ่มของเธอช้าๆ การสัมผัสที่จาบจ้วงแต่กลับเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดทำให้พารินทร์หน้าชาร้อนผ่าว "เธอกำลังเล่นเกมที่เธอไม่มีวันชนะ พารินทร์ เธอคิดว่ารวิศจะปกป้องเธอได้งั้นเหรอ? ในเมื่อเขาเองยังต้องก้มหัวให้ฉันทุกครั้งที่เจอหน้า" "รวิศไม่ใช่ตัวเลือกเดียวของฉัน" เธอโต้ตอบอย่างถือดี แม้ข้อมือจะถูกเขาคว้าไปบีบเบาๆ จนรู้สึกถึงจังหวะชีพจรที่เต้นแรงภายใต้การควบคุมของเขา "อ๋อ... งั้นเหรอ" ดามพ์กระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "งั้นคืนนี้เรามาดูกันว่า... ระหว่าง 'แผนการ' ของเธอ กับ 'ความต้องการ' ของฉัน อะไรมันจะพังทลายลงก่อนกัน" เขาโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นอายของผู้ชายที่เต็มไปด้วยอำนาจและแรงขับทางเพศที่ระอุอุ่นโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง พารินทร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงสู่ห้วงเหวที่มืดมิดและหอมหวาน เธอเกลียดเขา แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบสนองต่อทุกสัมผัสของเขาอย่างน่ารังเกียจ "ปล่อยฉันค่ะ" เธอเค้นเสียงสั่ง แต่ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นพร่า "ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ?" ดามพ์ไม่รอคำตอบ เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับกลีบปากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงนั้น เขากระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ทำเอาพารินทร์ขนลุกซ่านไปทั้งร่าง "อย่าลืมสิว่า... ต่อให้เธอประมูลชนะในคืนนี้ แต่ตัวของเธอ... ก็เป็นของฉันตั้งแต่วินาทีที่เธอกล้าก้าวเข้ามาในงานนี้แล้ว พารินทร์" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องประมูลก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริชที่กรีดผ่านอากาศข้างหูของเธอ เสียงผู้คนแตกตื่นดังระงมไปทั่ว แต่ในความมืดมิด มือหนาของดามพ์กลับกระชากร่างเธอเข้าไปซ่อนในมุมอับของระเบียง สัมผัสที่โอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นนั้นทั้งหนักหน่วงและบีบคั้น พารินทร์รับรู้ได้ทันทีว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่การประมูลธุรกิจ แต่มันคือการไล่ล่าที่เธอไม่มีวันหนีพ้น "อยู่นิ่งๆ" ดามพ์กระซิบสั่งที่ข้างหู ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบหนักหน่วงที่ต้นคอของเธอจนหญิงสาวหลุดเสียงครางแผ่วเบาด้วยความวาบหวามที่ถูกกระตุ้นขึ้นอย่างฉับพลัน "คนของเธอตายไปแล้ว... ตอนนี้เหลือแค่เธอกับฉัน ในหมากเกมนี้เท่านั้น" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในบทแรกนี้นะคะ หวังว่าจะประทับใจค่ะ!