รอยแยกของการไว้ใจ

“เกมมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ... ที่รัก” เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูเมื่อคืน ยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของพารินทร์ ราวกับรอยประทับของเหล็กแดงที่นาบลงบนเนื้อสด ทุกสัมผัส ทุกแรงบดขยี้ และแววตาดุดันราวกับพญาอินทรีของดามพ์ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด จนหญิงสาวแทบไม่ได้หลับตาตลอดทั้งคืน บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งราคาแพง เอกสารบัญชีลับและไฟล์ข้อมูลการเงินจำนวนมหาศาลถูกกางออกกระจัดกระจาย พารินทร์ในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทกำลังขบกริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวและรauเรืองด้วยความอัดอั้น เธอยอมไม่ได้... เธอจะยอมตกเป็นเบี้ยล่างในเกมสกปรกที่รวิศชักใยอยู่ และถูกดามพ์ตราหน้าว่าเป็นคนทรยศไม่ได้เป็นอันขาด นิ้วเรียวยาวกดโทรศัพท์ติดต่อไปยังปลายสายด้วยความเร่งรีบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “รวิศ... ฉันต้องการพบคุณ ตอนนี้ ที่เดิม” ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมหรูใจกลางเมือง พารินทร์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและสง่างาม รวิศนั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ.กบนใบหน้า เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างใจเย็น ราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู “นึกว่าคุณจะป๊อดเสียอีกนะพารินทร์ กล้ามาพบผมหลังเกิดเรื่องใหญ่กับเสี่ยดามพ์เนี่ย ใจเด็ดไม่เบาเลยนี่” รวิศเอ่ยเยาะเย้ย แววตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นไหวเล็กน้อยด้วยความโกรธ “เลิกเล่นลิ้นสักทีรวิศ!” พารินทร์ตบโต๊ะเบาๆ แต่เต็มไปด้วยพลังแห่งโทสะ เธอยื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลกระแทកตรงหน้าเขา “นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่พิสูจน์ว่าฉันไม่ได้ส่งข้อมูลลับของบริษัทให้คุณ บัญชีม้าพวกนั้นถูกเปิดขึ้นโดยใช้ชื่อปลอม และคนที่อยู่เบื้องหลังการแฮกข้อมูลระบบของดามพ์ก็คือคนของคุณ ไม่ใช่ฉัน!” รวิศเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เขาเปิดแฟ้มดูผ่านๆ แล้วดันมันกลับมา “หลักฐานชิ้นนี้มันมัดตัวคุณแน่นหนาต่างหากล่ะพารินทร์ คนระดับดามพ์ไม่มีทางฟังเสียงนกเสียงกาอย่างคุณหรอก เขาเชื่อสิ่งที่ตาเห็น และตอนนี้... สายตาดุดันคู่นั้นก็คงกำลังมองว่าคุณเป็น ‘งูพิษ’ ที่เลี้ยงไม่โต” รวิศโน้มตัวเข้าไปใกล้ แววตาเป็นประกายโลภ “มาร่วมมือกับผมจริงๆ เถอะพารินทร์ ดามพ์มันเหี้ยมเกรียมเกินกว่าจะคู่ควรกับคุณ มาอยู่ข้างผม... ผมจะทำให้คุณเป็นผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุด” “ฝันไปเถอะ!” พารินทร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาแข็งกร้าว “ฉันไม่มีวันก้มหัวให้คนอย่างคุณ และฉันจะพิสูจน์ให้ดามพ์เห็นว่าฉันบริสุทธิ์!” “คิดเหรอว่าจะมีโอกาสนั้น?” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงบีบที่ข้อศอกเรียวอย่างรุนแรงจนพารินทร์ต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ร่างสูงใหญ่ของดามพ์ก้าวออกมาจากเงานอกรัศมีไฟ แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีดโกน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น ดำพ์ปรายตามองรวิศด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ก่อนจะหันมาจ้องมองนางเอกสาวที่หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น “ดามพ์... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” พารินทร์เสียงสั่น พยายามดึงแขนออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลนั้นกลับตรึงเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก “ถ้าฉันไม่มา ฉันคงไม่ได้ยินบทสนทนาอันน่าประทับใจนี้สินะพารินทร์” ดามพ์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าซีดเผือดของเธอ “เธอนัดเจอศัตรูตัวฉกาจของฉันลับหลัง เพื่อเอาหลักฐานอะไรมาแถไขความบริสุทธิ์อย่างนั้นรึ? หรือเธอกำลังหาทางหนีทีไล่ร่วมกับมันกันแน่!” “ไม่ใช่แบบนั้นนะดามพ์! ฟังฉันก่อน!” พารินทร์พยายามอธิบาย น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ เธอบริสุทธิ์ใจจริงๆ แต่หลักฐานและสถานการณ์ทุกอย่างกลับบีบให้เธอดูเหมือนคนทรยศในสายตาเขา “พอได้แล้ว!” ดามพ์คำรามเสียงต่ำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่อาจทนเห็นผู้หญิงที่ตนทั้งรักทั้งหลงทำตัวคดโกงได้ แม้สัญชาตญาณลึกๆ จะอยากเชื่อใจเธอ แต่วิสัยของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ไม่ยอมให้ความอ่อนแอมาบดบังเหตุผล มือหนากระชากร่างบางให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พารินทร์เซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันคุ้นเคย ดามพ์ไม่สนใจสายตาดوถูกใจของรวิศแม้แต่น้อย เขาออกแรงลากตัวพารินทร์เดินออกจากห้องอาหารทันที ท่ามกลางความตื่นตระหนกของผู้คนรอบข้าง “ปล่อยฉันนะดามพ์! เจ็บ!” พารินทร์ทุบตีแผงอกเขาด้วยความโกรธและน้อยใจ แต่มาเฟียหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย รถยนต์หรูพุ่งทะยานออกจากโรงแรมด้วยความเร็วสูง บรรยากาศภายในห้องโดยสารอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ดามพ์ขับรถด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างบีบต้นแขนเรียวของพารินทร์ไว้แน่นจนขึ้นรอยแดง ร่างบางนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวผสมกับความอัดอั้นตันใจ เมื่อรถแล่นเข้ามาจอดสนิทภายในคฤหาสน์ส่วนตัวหลังใหญ่ ดามพ์ก็ไม่รอช้า เขาดับเครื่องแล้วกระชากประตูฝั่งนางเอกเปิดออก ก่อนจะฉุดกระชากลากถูเธอขึ้นไปยังห้องนอนใหญ่ชั้นบนทันที ปัง! เสียงประตูกระแทกปิดลงอย่างรุนแรงจนสะเทือนไปทั่วห้อง ดามพ์ผลักร่างของพารินทร์ให้ชนเข้ากับผนังห้องอย่างแรง จนแผ่นหลังบางกระแทกกับวอลเปเปอร์เนื้อดี ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัว ใช้แขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ระหว่างกำแพงและสรีระกำยำของตนเอง “คิดจะหักหลังฉัน แล้วทำเป็นบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างนั้นเหรอพารินทร์” ดามพ์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากบาง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นสะท้าน แววตาดุดันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน “เธอคิดว่าฉันเป็นคนโง่ให้เธอหลอกปั่นหัวเล่นหรือไง!” “ฉันไม่ได้หลอกคุณนะดามพ์!” พารินทร์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หยาดน้ำตาจะรื้นอยู่ที่ขอบตา “ถ้าคุณไม่เชื่อใจฉันตั้งแต่แรก แล้วคุณจะดึงฉันเข้ามาในชีวิตของคุณทำไม! อยากฆ่าฉันให้ตายก็ตามใจสิ!” คำพูดท้าทายนั้นทำให้ดามพ์แค่นยิ้มหยัน นัยน์ตาสีเข้มวับวาวด้วยประกายปรารถนาอันดิบเถื่อน มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบคางมนให้เงยรับสัมผัส บังคับให้เธอต้องสบตาเขาตรงๆ “ฆ่างั้นเหรอ? หึ... มันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างเธอพารินทร์” ดามพ์ก้มลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงขับทางเพศที่ระอุอุ่นจนน่ากลัว “ในเมื่อเธออยากพิสูจน์นัก... งั้นคืนนี้ ฉันจะ ‘ลงทัณฑ์’ เธอด้วยร่างกายของฉันเอง จนกว่าเธอจะจำนนและสารภาพความจริงทุกอย่างออกมาด้วยปากของเธอเอง... ที่รัก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับเกมรักอันดุเดือดนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าไฟสวาทจะแผดเผาจนแทบละลายเลยค่ะ