ความจริงเกี่ยวกับคำสาป

กลิ่นอายของสมุนไพรโบราณและละอองเวทมนตร์สีครามที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องลับใต้ดิน ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกค่ะ "ท่านดยุก... หากท่านยังฝืนดึงดันใช้พลังเวทมืดสะกดอาการบาดแผลไว้แบบนี้ เกรงว่าอีกไม่เกินสามวัน ชีพจรเวทในกายของท่านจะแตกสลายจนไม่มีวันย้อนคืนนะคะ" เอลีน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ดวงตาคู่สวยกวาดมองร่างสูงใหญ่ของลูเซียนที่กำลังนั่งชันเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่ซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ชายหนุ่มพยายามกัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดจาก "คำสาปโลหิตทมิฬ" ที่คอยกัดกินวิญญาณของเขามาตั้งแต่เยาว์วัย ลูเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ดวงสีนิลคู่นั้นทั้งดื้อรั้นและเย่อหยิ่ง แม้ในยามที่ลมหายใจรดรินอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความตาย เขาก็ยังไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น "ถ้าข้าไม่ทำเช่นนั้น... คำสาปบ้าคลั่งนี่ก็จะเข้าควบคุมสติ และคนที่อาจจะต้องสังหารคนแรก... ก็คือเจ้า" ลูเซียนแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง น้ำเสียงแหบพร่าแต่ยังคงความทรงอำนาจ "เจ้าควรจะหนีไปให้พ้นจากคฤหาสน์หลังนี้ เอลีน่า ที่นี่มันอันตรายเกินกว่าที่คุณหนูตระกูลขุนนางเช่นเจ้าจะมารับมือ" "คุณหนูตระกูลขุนนางงั้นหรือคะ?" เอลีน่าทวนคำพร้อมกับมุมปากที่ยกยดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่ทำให้หัวใจของลูเซียนกระตุกวูบ "ท่านคงลืมไปแล้วกระมังคะว่า... ฉันคนนี้ไม่ใช่เอลีน่าผู้โง่เขลาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ใครอีกแล้ว" หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าไอทมิฬแผ่ซ่านจากตัวเขาจะรุนแรงจนทำให้ชุดกระโปรงผ้าไหมชั้นดีของเธอสั่นไหว ปลายนิ้วเรียวสวยแตะลงที่กลางหน้าผากของลูเซียนทันทีโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว เวทมนตร์สายพฤกษาโบราณที่ถูกลืมเลือนเปล่งประกายแสงสีเขียวมรกตอบอุ่นนุ่มนวลออกมาจากฝ่ามือของเธอ แสงนั้นสาดส่องขับไล่ความมืดมิดและไอร้อนระอุของคำสาปให้ออกไปจากผิวเนื้อของชายหนุ่มอย่างน่าอัศจรรย์ ลูเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เวทมนตร์ของเธอชำระล้างความเจ็บปวดที่เขาแบกรับมานานแรมปีให้เบาบางลงในชั่วพริบตา "นี่มัน... พลังอะไรกัน..." ลูเซียนพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "นี่คือวิธีช่วยท่านอย่างไรล่ะคะ" เอลีน่ากระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของเขา กลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกไม้ป่าผสมกับความเยือกเย็นของน้ำค้างยามเช้าโชยเข้าจมูกของชายหนุ่ม ทำให้สติที่เกือบจะหลุดลอยกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว "คำสาปของท่านไม่ได้เกิดจากเวทมนตร์มืดภายนอก แต่มันคือสายเลือดต้องคำสาปที่สืบทอดกันมาในราชวงศ์สายรองต่างหากล่ะคะ ท่านดยุก... และฉันก็เพิ่งค้นพบ 'กุญแจ' ที่จะถอนรากถอนโคนมันได้แล้วด้วย" ทันใดนั้นเอง ประตูเหล็กหนาหนักของห้องลับใต้ดินก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องเข้ามา "โอ้... ดูภาพอันน่าประทับใจนี่สิ! แม่นางร้ายผู้กลับใจกำลังแสดงความภักดีต่อสุนัขรับใช้ที่กำลังจะตายงั้นรึ?" ร่างท้วมของบารอนฟลินท์ สมุนมือขวาของเจ้าชายอาร์เธอร์ก้าวเข้ามาพร้อมกับทหารยามนับสิบชีวิตที่ถือดาบอาบเวทมนตร์ล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกด้าน สีหน้าของบารอนฟลินท์เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและชัยชนะ "องค์ชายอาร์เธอร์ทรงมีรับสั่งให้มาตรวจสอบความเรียบร้อย และดูเหมือนว่าเราจะมาทันเวลาพอดิบพอดี... จับกุมพวกมันข้อหากบฏ!" ทหารยามก้าวเข้ามาหมายจะตะครุบตัวเอลีน่า แต่ลูเซียนที่แม้จะยังอ่อนแรงก็พยายามจะขยับตัวลุกขึ้นปกป้องเธอ ทว่าเอลีน่ากลับยกมือขึ้นห้ามเขาไว้รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างน่าขนลุก "กบฏงั้นหรือคะ? บารอนฟลินท์... ท่านแน่ใจแล้วหรือว่ามีสิทธิ์มาสั่งจับฉันในเขตพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลวานเดอร์วอลล์?" เอลีน่าสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ตราประทับเวทมนตร์สีทองอร่ามขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือ "ตราสิทธิ์ขาดการคลังและการค้าแห่งอาณาจักร" ที่มีมูลค่ามหาศาลจนสามารถซื้อกองทัพได้ทั้งกองทัพ และที่สำคัญที่สุด... มันคือสิทธิ์ในการถอดถอนบรรดาศักดิ์ขุนนางทุกคนที่มียอดหนี้ค้างชำระกับตระกูลวานเดอร์วอลล์ ซึ่งบารอนฟลินท์ก็คือหนึ่งในนั้น! สีหน้าของบารอนฟลินท์เปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นซีดเผือกในทันที เข่าของเขาอ่อนยวบลงเมื่อตระหนักได้ว่าตนเองกำลังยืนอยู่ต่อหน้าเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดของอาณาจักร "ทะ... ท่านหญิงเอลีน่า นี่มันหมายความว่า..." บารอนฟลินท์เสียงสั่นเครือ ละล่ำละลักพูดไม่ออก "หมายความว่า... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ที่ดิน สินทรัพย์ และยศถาบรรดาศักดิ์ทุกลำดับของแกและนายเหนือหัวของแก... ตกเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียวแล้วค่ะ" เอลีน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่เฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะตกอยู่ในมือของเธอนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากเงาดำมืดบริเวณทางเข้าห้องลับ... "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง... พระชายาในอนาคตของฉัน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าชายอาร์เธอร์ที่ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม และในมือของเขากำลังจดจ่ออยู่กับสิ่งของบางอย่างที่ทำให้สีหน้าของเอลีน่าเปลี่ยนไปในทันที... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!