ตั้งรับด้วยพลังธรรมชาติ

ปลายกระดาษสีทองอร่ามประทับตรามหาตราประจำราชสำนักถูกสะบัดขึ้นกลางอากาศ ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังระเบิดขึ้นราวกับรังแตกในตลาดสดเขตเศรษฐกิจตะวันตก เจ้าชายอาร์เธอร์แย้มยิ้มด้วยมุมปากที่ยกสูงขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง ดวงตาคู่คมฉายแววความสะใจที่ปิดไม่มิด เมื่อหมายศาลเวทมนตร์ฉบับนั้นเตรียมจะถูกประกาศก้องเพื่อยึดครองทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลวานเดอร์วอลล์ตามแผนการอันชั่วร้ายที่เขาวางไว้ร่วมกับสภาสูง "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วล่ะค่ะ เอลีน่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเหยียดหยามดังขึ้นจากริมฝีปากขององค์รัชทายาท "ในเมื่อเจ้าดื้อดึงที่จะบริหารเขตการค้านี้ด้วยตนเองโดยไม่ยอมสยบต่ออำนาจของราชสำนัก หมายศาลเวทมนตร์อายัดทรัพย์นี้ย่อมมีผลบังคับใช้ทันที... ทหาร! จงเข้าควบคุมพื้นที่ทั้งหมด!" ฝูงองครักษ์ในชุดเกราะเวทมนตร์สีเงินยวงก้าวเท้ากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ดาบในมือถูกชักออกจากฝักพร้อมสะบัดอานุภาพเวทสีครามเพื่อเตรียมเข้ากู้ยึดอาคารพาณิชย์และคลังสินค้า ผู้คนต่างพากันกรีดร้องและถอยร่นด้วยความตื่นกลัว เสียงเด็กน้อยร้องไห้ระงมท่ามกลางความโกลาหลที่ถูกสร้างขึ้นโดยความโลภของคนกลุ่มเดียว ทว่า... เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ กลับไม่ได้ก้าวถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว หญิงสาวในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีมรกตปักด้ายเงินระยิบระยับยืนนิ่งสงบราวกับรูปสลักชั้นสูง ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบ ดวงตาสีมรกตคู่สวยกวาดมองกลุ่มทหารและร่างสูงโปร่งของอาร์เธอร์ด้วยแววตาราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่กำลังเต้นเร่าๆ อยู่บนลานประหาร "คิดว่าอำนาจกระดาษแผ่นเดียวจะสั่นคลอนรากเหง้าที่ฉันฝังลึกลงไปในแผ่นดินนี้ได้งั้นเหรอคะ เจ้าชายอาร์เธอร์?" น้ำเสียงหวานใสดังกังวานใส กังวานก้องกังวานไปทั่วบริเวณโดยไม่ต้องอาศัยเวทขยายเสียง ทันทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุดลง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเหล่าองครักษ์ก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่ทำเอาทุกคนต้องเซถลา *ครืน... คลื่น...* รากไม้สีทองคำบริสุทธิ์นับพันสายพุ่งทะลุดินขึ้นมาอย่างฉับพลัน ราวกับมังกรพฤกษาตื่นจากการหลับใหล มันเลื้อยพันข้อเท้าของทหารหลวงไว้อย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นพร้อมกับเสียงร้องโอดโอยด้วยความตกใจ เกราะเวทมนตร์สีครามที่เคยภาคภูมิใจกลับแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ทันทีที่สัมผัสกับละอองแสงสีเขียวมรกตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเอลีน่า "นะ... นี่มันเวทอะไรกัน! ทำไมพลังเวทของข้าถึงถูกดูดกลืน!" นายทหารระดับสูงคนหนึ่งแผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าพลังมานาในร่างกายกำลังเหือดแห้งลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกสูบสูญ เอลีน่าก้าวเดินช้าๆ บนพรมดอกไม้เรืองแสงที่ผุดขึ้นมารองรับฝบท้าวของเธอทุกย่างก้าว กลิ่นหอมหวานของดอกไม้นานาพันธุ์ฟุ้งกระจายไปทั่วบรรยากาศ ขจัดความตึงเครียดและกลิ่นอายความชั่วร้ายของหมายศาลเวทมนตร์ให้มลายหายไปในพริบตา เธอยกมือขึ้นเรียกลำแสงสีเขียวมรกตบริสุทธิ์ให้มารวมตัวกันบนฝ่ามือ ก่อนจะสะบัดเบาๆ สร้างเป็นโดมโปร่งแสงขนาดมหึมาครอบคลุมเขตเศรษฐกิจทั้งหมดไว้ภายใน "เกราะพฤกษาบูรพา..." เอลีน่าพึมพำเบาๆ ดวงตาคมกริบจ้องตรงไปยังอาร์เธอร์ที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มซีดเผือดด้วยความตกตะลึง "เขตการค้านี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของตระกูลวานเดอร์วอลล์ และสิทธิ์ขาดทั้งหมดเป็นของฉัน... ใครก็ตามที่กล้าก้าวล้ำเข้ามา แม้แต่ปลายเล็บ ก็เตรียมตัวชดใช้ด้วยวิญญาณได้เลยค่ะ" อาร์เธอร์กัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว มือที่ถือหมายศาลสั่นเทาด้วยความอัปยศอดสู เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยโง่งอมอบหัวใจและทรัพย์สินให้เขาอย่างไร้เงื่อนไข จะกลายร่างเป็นปีศาจสาวพฤกษาที่ทรงพลังและน่ากลัวถึงเพียงนี้ "เอลีน่า! เจ้ากล้าขัดขืนราชโองการและหมายศาลหลวงอย่างนั้นหรือ! เจ้ากำลังก่อกบฏต่ออาณาจักร!" อาร์เธอร์แผดเสียงคำรามลั่น ดวงตาสองข้างแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ พร้อมกับสะบัดมือเรียกหอกเวทอัคคีสีแดงฉานขึ้นมาเตรียมพุ่งเข้าใส่ ทว่า ก่อนที่หอกเพลิงจะได้ทันขว้างออกไป ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทปักด้ายทองของลูเซียน คาเวลล์ ก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าเอลีน่าราวกับภูตผี ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ไร้ซึ่งสัญญาณเตือนใดๆ ดวงตาสีฟ้าครามเข้มจัดของท่านดยุกหนุ่มมองอาร์เธอร์ด้วยความเยียบเย็นจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามขอบหน้าต่างตึกแถวบริเวณนั้น "องค์ชายอาร์เธอร์... ดูเหมือนพระองค์จะทรงลืมไปแล้วกระมัง ว่าดินแดนเขตเศรษฐกิจนี้ มีสัญญากู้ยืมเงินและค้ำประกันกับตระกูลคาเวลล์ของกระหม่อมอยู่ด้วย..." ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "หากพระองค์ยังกล้าคิดจะทำร้ายคู่หมั้นของกระหม่อมแม้แต่ปลายเส้นผม... ทรัพย์สินทั้งหมดของราชสำนักที่จำنวณอยู่ในธนาคารกลาง จะถูกเรียกคืนและอายัดภายในสามวินาทีนี้ทันที พะยะค่ะ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอาร์เธอร์และคณะสภาสูงที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ไกลๆ ร่างขององค์รัชทายาทชะงักกึก หอกเพลิงในมือมลายหายไปในอากาศทันทีเมื่อสมองประมวลผลถึงหายนะทางการเงินที่จะตามมาหากตระกูลคาเวลล์ถอนทุนสนับสนุนราชสำนัก เอลีน่าเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนบังลมหนาวให้เธออย่างแนบเนียน หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาในชาติภพก่อนกลับไหววับด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ยากจะอธิบาย เธอยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเขา พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่ทุกลึกจับใจ "ขอบพระคุณสำหรับความห่วงใยนะคะ... ท่านดยุกคาเวลล์ แต่ดูเหมือนว่า... แม้แต่แมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟตัวนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนมือท่านให้แปดเปื้อนหรอกค่ะ" เธอยื่นมือเรียวบางออกไปแตะเบาๆ ที่ไหล่กว้างของลูเซียน ก่อนจะหันไปสบตากับอาร์เธอร์ที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธและหวาดกลัว ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของอาร์เธอร์ก็แยกตัวออกเป็นร่องลึก พร้อมกับรากไม้สีทองที่พุ่งขึ้นมารัดข้อเท้าของเขาและลากถอยหลังออกนอกเขตอาณาจักรไปอย่างไร้ความปรานี "ถือว่านี่คือคำเตือนครั้งแรกและครั้งสุดท้ายนะคะ... องค์ชาย" *กริ๊ง... เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทการเงินสีดำสนิทในมือของเอลีน่าดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่พุ่งทะยานขึ้นสูงจนทำลายสถิติสูงสุดของอาณาจักรแบบเรียลไทม์...* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!