ภัยมืดที่เริ่มคุกคาม

กลิ่นหอมหวานของกุหลาบแก้วคริสตัลที่เพิ่งถูกสกัดสดๆ ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องปรุงยาชั้นบนของร้าน "วานเดอร์วอลล์ แอนด์ โค" แต่บรรยากาศอันรื่นรมย์นั้นกลับถูกกระชากให้ขาดวิ่นด้วยเสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงที่ก้าวพรวดพราดขึ้นมา พร้อมกับร่างสั่นเทาของเด็กฝึกงานที่เปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะ "คุณเอลีน่าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ที่หน้าร้าน..." เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ ไม่ได้สะดุ้งตกใจ เธอยังคงใช้ช้อนเงินคนน้ำยาประกายมุกในหม้อทองแดงด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท เส้นผมสีบลอนด์ประกายทองถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นปักผมรูปกิ่งไม้เวทมนตร์ ดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำแข็งกวาดมองลูกศิษย์ด้วยแววตาที่เยือกเย็นและทรงอำนาจ ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้เด็กสาวคนนั้นสงบสติอารมณ์ลงได้ทันที "สูดหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ พูดค่ะ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่หน้าร้านอย่างนั้นหรือคะ?" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยถามอย่างใจเย็น ขณะที่เธอยกขวดแก้วคริสตัลบรรจุน้ำยาสีชมพูอ่อนวางลงบนชั้นวางอย่างประณีต "สินค้า... สินค้าในตู้โชว์หลักกำลังเน่าสลายกลายเป็นสีดำค่ะ! แถม... แถมลูกค้าที่ต่อแถวอยู่เริ่มมีอาการหายใจไม่ออกและล้มฟุกไปหลายคนแล้วค่ะ!" คำพูดนั้นทำให้มุมปากของเอลีน่ากระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่ด้วยความตื่นตระหนก แต่เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ฉาบขึ้นบนใบหน้าอันงดงาม *ในที่สุด... ก็นั่งไม่ติดจนต้องใช้วิธีสกปรกนี้แล้วสินะคะ* เอลีน่าก้าวเดินลงมาจากบันไดวนด้วยกิริยาท่าทางที่สง่างามราวกับราชนีผู้สูงศักดิ์ ทุกย่างก้าวของเธอบ่งบอกถึงความมั่นใจและอำนาจที่สั่งสมมา ภาพของเรือเหาะปริศนาที่นำพาอดีตคู่หมั้นผู้มักใหญ่ใฝ่สูงอย่างเจ้าชายอาร์เธอร์กลับมายังเมืองหลวงเมื่อวานนี้ยังคงชัดเจนในความทรงจำ การโจมตีระลอกแรกด้วยเวทมนตร์มืดสายต่ำเช่นนี้ ช่างไร้ชั้นเชิงและคาดเดาได้ง่ายเสียจนน่าเบื่อ เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือความโกลาหล ลูกค้าชนชั้นสูงหลายคนกำลังกรีดร้องและถอยร่นออกห่างจากตู้กระจกเวทมนตร์ที่เคยเปล่งประกายงดงาม บัดนี้กลีบดอกไม้หายากนับร้อยดอกภายในกำลังเหี่ยวเฉาและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับควันสีเทาอมม่วงที่ส่งกลิ่นเหม็นอับราชย์ลอยคละคลุ้งไปทั่ว "นี่มันร้านค้าอะไรกันเนี่ย! ขายของต้องคำสาปหรือยังไง!" เสียงตะโกนโวยวายดังขึ้นจากชายร่างท้วมคนหนึ่ง ซึ่งเอลีน่าจำได้ทันทีว่าเป็นพ่อค้าคู่แข่งที่เคยพยายามฮุบที่ดินของเธอแต่ไม่สำเร็จ "ถอยออกไปให้หมดค่ะ!" เสียงหวานกังวานแต่เฉียบขาดดั่งประกาศิตดังขึ้นเหนือความโกลาหล เอลีน่าก้าวออกมาจากหลังม่านกั้น เอ Utterly โดดเด่นด้วยชุดกระโปรงยาวสีครามปักด้ายเงินระยิบระยับ รังสีเวทมนตร์สีเขียวมรกตอ่อนๆ แผ่พุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเธอโดยไม่ต้องท่องคาถา กลีบดอกไม้สีดำที่กำลังเน่าเปื่อยหยุดชะงักการลุกลามทันที ราวกับถูกสะกดด้วยอำนาจที่เหนือกว่า ท่ามกลางความตื่นตระหนกของฝูงชน ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตของลูเซียน คาเวลล์ ก็ก้าวเข้ามาทางประตูหน้าร้านพอดี ดวงตาสคมกริบสีนิลกวาดมองสถานการณ์ด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะเดินตรงมาหยุดยืนเคียงข้างเอลีน่าอย่างปกป้อง รังสีความกดดันอันเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวดยุกหนุ่มทำให้ฝูงชนที่กำลังแตกตื่นถึงกับเงียบเสียงลงโดยพลัน "ดูเหมือนว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญแอบแฝงเข้ามาปล่อยสิ่งสกปรกในอาณาจักรพฤกษาของคุณสินะครับ, เอลีน่า" ลูเซียนกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายฉายแววคุกรุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "ไม่ใช่แค่แขกไม่ได้รับเชิญหรอกค่ะท่านดยุก... แต่เป็นสุนัขที่ถูกปล่อยให้หลุดมาจากกรงต่างหาก" เอลีน่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบา แต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ เธอยกมือขึ้น วาดปลายนิ้วกลางอากาศเป็นวงกลม เวทมนตร์พฤกษาโบราณถูกปลุกเร้า ละอองแสงสีทองประกายพฤกษชาติสาดส่องไปทั่วร้าน ชำระล้างควันสีเทาอมม่วงให้สลายหายไปในพริบตา กลีบดอกไม้สีดำที่เคยเน่าเปื่อยถูกดึงดูดมารวมกันไว้ที่กลางห้อง ก่อนจะถูกบีบอัดด้วยพลังงานเวทมนตร์จนกลายเป็นลูกแก้วสีดำสนิทขนาดเท่ากำปั้น เอลีน่าหยิบลูกแก้วพลังงานมืดนั้นขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างไม่สะทกสะท้าน เธอมองทะลุผ่านกลุ่มควันมืดนั้นไปยังร่องรอยพลังเวทที่หลงเหลืออยู่—ร่องรอยที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของสำนักเวทมนตร์หลวงภายใต้การควบคุมของเจ้าชายอาร์เธอร์ "คิดจะใช้เวทมนตร์มืดระดับต่ำมาทำลายชื่อเสียงของฉัน... ช่างเป็นการกระทำที่ไร้สมองเสียจริงนะคะ" เอลีน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงดังพอให้ทุกคนได้ยินชัดเจน รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากทำให้บรรดาผู้ไม่หวังดีที่ปะปนอยู่ในฝูงชนถึงกับหน้าซีดเผือด "ในเมื่อพวกมันกล้าเล่นเกมสกปรกเช่นนี้... เราก็ควรจะส่งของขวัญชิ้นใหญ่กลับไปให้ถึงมือผู้ส่งอย่างสมเกียรติไม่ใช่หรือคะ, ลูเซียน?" หันไปสบตากับคู่คิดหนุ่มผู้เพียบพร้อม ลูเซียนยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ใจ ทันทีที่เขายื่นมือมารับลูกแก้วพลังงานมืดนั้นไป บรรยากาศรอบตัวก็หนת์ทึบขึ้นด้วยไอน้ำแข็งสีดำที่พร้อมจะสะท้อนคำสาปกลับไปยังต้นตอเป็นร้อยเท่า ทว่า ก่อนที่ลูเซียนจะทันได้ดีดนิ้วเพื่อส่งคำสาปย้อนกลับ เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากทางด้านนอกประตูร้าน "แปะ... แปะ... แปะ..." ฝูงชนที่ยืนออกันอยู่ด้านหน้าต่างพากันแหวกทางออกโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นร่างของบุรุษในชุดคลุมสีขาวปักด้ายทองอร่าม ใบหน้าหล่อเหลาแต่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มอันจอมปลอม—เจ้าชายอาร์เธอร์ ก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์เงาประกบซ้ายขวา ดวงตาคู่คมจ้องมองมาที่เอลีน่าด้วยความรู้สึกที่ผสม "ไม่เจอกันนานเลยนะ... เอลีน่า ที่รักของฉัน ดูเหมือนว่าธุรกิจใหม่ของเธอจะไปได้สวยจนลืมไปแล้วกระมัง ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของที่แท้จริงของดินแดนแห่งนี้" อาร์เธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ห่างจากเอลีน่าเพียงแค่เอื้อมมือ เอลีน่าไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอกลั้วหัวอกเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองดูเด็กน้อยที่กำลังถือมีดของเล่นมาขู่ผู้ใหญ่ "เจ้าชายอาร์เธอร์เพิ่งเสด็จกลับมาจากชายแดนไม่ทันข้ามวัน แต่กลับทรงว่างถึงขนาดมาเดินตรวจตราความเรียบร้อยของร้านดอกไม้เล็กๆ แห่งนี้ด้วยพระองค์เองเชียวหรือคะ..." เอลีน่าเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าใสจ้องลึกลงไปในดวงตาของอาร์เธอร์จนอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกอึดอัด "หรือว่า... ทรงร้อนรนจนทนรอให้ถึงวันประลองอำนาจในสภาเวทมนตร์สัปดาห์หน้าไม่ไหวเสียแล้วล่ะคะ?" คำพูดที่ตรงเข้าเป้าหมายอย่างจังทำให้อรุณรุ่งบนใบหน้าของเจ้าชายหนุ่มบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ อาร์เธอร์กัดฟันกรอด ดวงตาฉายแววอาฆาตมาดร้ายขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่ เอลีน่า... หวังว่าเธอจะยังรักษาความมั่นใจนี้ไว้ได้ หลังจากที่สภาเวทมนตร์มีคำสั่ง 'ยึดทรัพย์สินทั้งหมด' ของเธอในฐานะผู้ใช้เวทมนตร์ต้องห้ามในวันพรุ่งนี้นะ!" อาร์เธอร์แสยะยิ้มกว้างด้วยความสะใจ พร้อมกับยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้องครักษ์ด้านหลังเตรียมชูหมายศาลเวทมนตร์ประทับตราหลวงขึ้นมาประกาศต่อหน้าสาธารณชน -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเดินทางอันงดงามนี้เสมอนะคะ