เทศกาลดอกไม้บาน

กลิ่นอายเวทมนตร์ต้องห้ามที่แผ่พุ่งเข้ามาดั่งไอหมอกสีนิลกาฬ ทำให้กลีบกุหลาบแก้วคริสตัลในอุ้งมือของเอลีน่าสะท้อนแสงวาบวับ นางไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือนต่อแรงกดดันมืดมนที่แผ่ซ่านมาจากความมืดเบื้องหน้า ดวงตาคู่คมกริบราวกับอัญมณีเจียระไนกวาดมองร่างโปร่งแสงที่บิดเบี้ยวซึ่งกำลังลอยเคว้งอยู่เหนือพื้นหญ้าของสวนพฤกษศาสตร์หลวง "ของขวัญชิ้นโบว์แดงอย่างนั้นหรือคะ ท่านเซอร์เวลล์..." เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานและทรงอำนาจจนน่าประหลาด ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "น่าเสียดายจริงๆ ที่รสนิยมการเลือกของขวัญของท่านมันเชยระเบิด และไร้รสนิยมสิ้นดี... เหมือนกับอนาคตทางการเมืองของคนที่จ้างท่านมาไม่มีผิดเพี้ยนค่ะ" ลูเซียน คาเวลล์ ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเพื่อปกป้องนางไว้ครึ่งหนึ่ง ไม่ได้ขยับเขยื้อนถอยหลังเลยแม้แต่ก้าวเดียว ดยุกหนุ่มปรายตามองกลุ่มควันสีดำที่กำลังรวมตัวกันเป็นรูปร่างมนุษย์ด้วยแววตานิ่งสนิท ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกจากกายของเขาจนดอกไม้รอบกายเกร็งตัวเป็นน้ำแข็ง "คิดจะใช้เวทมนตร์กักขะในงานเฉลิมฉลองของราชวงศ์... ดูท่าว่ากบฏกลุ่มนี้คงอยากลิ้มรสชาติคุกใต้ดินลึกสุดกู่ของตระกูลคาเวลล์เสียแล้วกระมัง" เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นจากฝูงชนนับพันที่มาร่วมงาน "เทศกาลดอกไม้บาน" ประจำปี บรรดาพ่อค้าแม่ขายชนชั้นสูง และประชาชนนับหมื่นต่างถอยร่นออกไปเป็นวงกว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่ไม่มีใครยอมหนีออกจากพื้นที่จัดงานไปไหน เพราะความตื่นตาตื่นใจจากสินค้าเวทมนตร์พฤกษาที่เอลีน่าเพิ่งเปิดตัวไปเมื่อครู่ยังคงตรึงใจพวกเขาอยู่ เอลีน่าก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปัดฝุ่นละอองที่ไม่มีอยู่จริงบนชุดกระโปรงผ้าไหมปักดิ้นทองชั้นดีของตนเองอย่างใจเย็น นางยกมือขึ้นช้าๆ แสงสีเขียวมรกตเจิดจ้าสว่างวาบขึ้นจากปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งทะยานลงสู่พื้นดิน *ครืนนน—!* รากไม้โบราณขนาดมหึมาผุดทะลุขึ้นจากพื้นดินในพริบตา ถักทอเข้าหากันจนกลายเป็นกรงขังเวทมนตร์ขนาดใหญ่ ตรึงร่างของเงาปริศนาและไอหมอกต้องห้ามให้อยู่หมัดในชั่วพริบตาเดียว ความเร็วและความเด็ดขาดนี้ทำให้แม้แต่ลูเซียนยังต้องเหลือบมองด้วยแววตาชื่นชมที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "กรี๊ด! นะ...นี่มันเวทมนตร์อะไรกัน!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากวิญญาณร้ายที่ถูกตรึงไว้ "เวทมนตร์ที่จะทำให้แกได้สำนึกว่า... ใครคือเจ้าของดินแดนแห่งนี้จริงๆ ยังไงล่ะคะ" เอลีน่าแย้มยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับฝูงชนที่กำลังจ้องมองมาด้วยความทึ่งและศรัทธาเต็มเปี่ยม "ทุกท่านคะ! อย่าให้เหตุการณ์น่ารำคาญใจเมื่อครู่มาทำลายบรรยากาศอันแสนงดงามของเทศกาลเลยค่ะ สินค้าล็อตแรกของ 'วานเดอร์วอลล์พฤกษาภัณฑ์' ทั้งน้ำยาเร่งการเจริญเติบโตที่ทำให้พืชผลโตเร็วสามเท่า และเมล็ดพันธุ์ดอกไม้เรืองแสงที่ท่านเห็นอยู่รอบตัวนี้ พร้อมวางจำหน่ายแล้วนะคะ!" สิ้นคำประกาศนั้น แสงไฟจากดอกไม้เรืองแสงนับแสนดอกก็พร้อมใจกันเปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนพื้นดิน เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นดังกระหึ่มขึ้นจนกลบเสียงโหยหวนของพวกกบฏไปเสียสนิท ในมุมมืดของระเบียงชั้นสอง เจ้าชายอาร์เธอร์ที่แอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า 1เนื้อหนัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและเคียดแค้น "นังผู้หญิงสารเลว... มันกล้าดียังไงถึงทำให้แผนการของข้าพังไม่เป็นท่า!" "ดูเหมือนว่าท่านจะประเมินคุณหนูวานเดอร์วอลล์ต่ำเกินไปจริงๆ เพคะ ฝ่าบาท" เสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีเข้มที่ก้าวออกมาจากเงาดำ นางคือสายลับที่เจ้าชายเลี้ยงไว้เพื่อคอยป่วนงานนี้โดยเฉพาะ "แต่ไม่ต้องห่วงเพคะ... ของขวัญชิ้นที่สองของข้าพเจ้า ยังไม่ได้เริ่มเล่นเลยต่างหาก" ในขณะที่บรรยากาศภายในงานกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก ผู้คนต่อแถวยาวเหยียดเพื่อแย่งชิงกันซื้อสินค้าจนยอดขายทะยานพุ่งสูงแบบฉุดไม่อยู่ เอลีน่ากำลังรับมอบใบสั่งซื้อล็อตใหญ่จากพ่อค้าต่างเมืองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ทว่าจู่ๆ เสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า! *กริ๊งงงงงงงงงง!* ท้องฟ้าเหนือลานจัดงานที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำในพริบตา ไอหมอกพิษจำนวนมหาศาลทะลักออกมาจากรอยแยกมิติกลางอากาศ เหนือศีรษะของทุกคนปรากฏเงาดำทมิฬของสัตว์อสูรบรรพกาลที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยพลังมืดต้องห้าม แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านลงมาจนผู้คนนับหมื่นทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ลูเซียนขมวดคิ้วแน่น ดาบในมือถูกชักออกมาครึ่งเล่ม "อสูรเงาโบราณ... พวกมันใช้ศิลามานากระตุ้นใจกลางเมือง!" เอลีน่าแหงนมองท้องฟ้า แววตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นชาที่ลุกโชนยิ่งกว่าเปลวเพลิง นางรู้ดีว่านี่ฝีมือใคร และมันก็ถึงเวลาแล้วที่นางจะต้องปิดฉากเกมการเมืองน้ำเน่านี้เสียที ก่อนที่อสูรยักษ์จะทันได้พ่นลมหายใจแห่งความตายลงมา เสียงเครื่องยนต์เวทมนตร์คำรามก้องฟ้าก็ดังแหวกอากาศมาแต่ไกล พร้อมกับเรือเหาะหรูหราติดตราสัญลักษณ์ตระกูลคาเวลล์และวานเดอร์วอลล์ที่บินมาจอดนิ่งสนิทอยู่กลางอากาศเหนือหัว และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูเรือเหาะก็เปิดออก พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทชั้นสูงที่ก้าวออกมา พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงลงมายังเบื้องล่าง—บุคคลที่ควรจะถูกเนรเทศไปชายแดนเมื่อสามเดือนก่อน! ม่านหมอกโรแมนซ์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความสนุกกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!