สายใยที่เริ่มถักทอ

"ถ้าข้อเสนอของท่านมีดีแค่นี้ เกรงว่าตระกูลวานเดอร์วอลล์คงต้องขอเสียมารยาทปฏิเสธค่ะท่านดักลาส" น้ำเสียงหวานใสทว่าเฉียบคมดุจใบมีดอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องรับรองส่วนตัวของโรงประมูลอัญมณีเวทมนตร์ เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม อาภรณ์ผ้าไหมสีมรกตขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องและประกายความมั่นใจที่ฉายชัดในดวงตาสีอเทמתิสต์ เธอกวาดสายตามองพ่อค้าหน้าเลือดที่กำลังเหงื่อตกพลั่กด้วยรอยยิ้มเยnเยือก การเปิดฉากเจรจาธุรกิจในวันนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่ใครคิด เมื่อข่าวลือเรื่องการฟื้นคืนชีพของสวนพฤกษาโบราณแพร่สะพัดออกไป เหล่าไฮโซและพ่อค้าหน้าเลือดต่างพากันดาหน้าเข้ามาเพื่อหวังจะฮุบผลประโยชน์จากเธอก่อนที่เจ้าชายอาร์เธอร์จะทันได้เคลื่อนไหว แต่มีหรือที่ผู้หญิงที่ผ่านการตายมาแล้วครั้งหนึ่งอย่างเอลีน่าจะยอมตกเป็นเหยื่อ "เอลีน่า... ใจเย็นก่อนสip แม่นางน้อย ข้าให้ราคานี้สูงที่สุดในตลาดเวทมนตร์แล้วนะ" ดักลาสพยายามเกลี้ยกล่อมโดยซ่อนแววตาโลภโม่งไลฟ์ไว้ไม่มิด "สูงที่สุด? หรือว่าต่ำที่สุดจนน่าขบขันกันแน่คะ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงอำนาจดังแทรกขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้มก้าวออกมาจากเงาสลัว ลูเซียน คาเวลล์ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกเล็กน้อยขณะหย่อนตัวลงนั่งเคียงข้างเอลีน่าอย่างถือวิสาสะ กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหญิงสาวเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ "ท่านดยุกคาเวลล์..." ดักลาสหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น รัศมีกดดันอันเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มทำเอาเขาแทบไม่กล้าหายใจแรง "คุณหนูวานเดอร์วอลล์พูดถูกแล้ว ดักลาส" ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง สายตาคมกริบเหลือบมองเอกสารสัญญาบนโต๊ะก่อนจะปัดมันตกพื้นด้วยปลายนิ้ว "ของวิเศษระดับตำนานเช่นนี้ ต่อให้แลกด้วยครึ่งหนึ่งของคลังสมบัติอาณาจักรก็ยังน้อยไป นับประสาอะไรกับเศษเงินที่เจ้าเอามาเสนอ... ไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจไม่แค่ไล่ตะرد" ดักลาสหน้าซีดเป็นไก่ต้ม รีบเก็บเอกสารแล้ววิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงความอบอุ่นที่เจือจางอยู่ในอากาศ เอลีน่าถอนหายใจเบาๆ เอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรงเล็กน้อย "ท่านนี่นะ... ชอบเข้ามาขัดจังหวะเวลาที่ฉันกำลังสนุกกับการตบหน้าคนอยู่เรื่อยเลยค่ะ" "ข้าแค่ไม่อยากให้แมวป่าตัวนี้ต้องเหนื่อยแรงไปมากกว่านี้" ลูเซียนหันมามองเธอ ริมฝีปากหยักลึกระบายรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยาก ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาเช่นเคย หากแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ถักทอขึ้นทีละน้อยผ่านการร่วมหัวจมท้ายในโลกธุรกิจมาหลายสัปดาห์ "ใครเป็นแมวป่ากันคะ" เอลีน่าค้อนขวิดใส่เบาๆ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลูเซียนพัฒนาขึ้นจากคู่ค้าทางธุรกิจ สู่การเป็นพันธมิตรที่ไว้ใจ และตอนนี้... มันกำลังก้าวข้ามเส้น "ความรู้สึก" ไปสู่พื้นที่ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมอย่างช้าๆ มือหนาเอื้อมมาปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เอลีน่าชะงักค้าง ดวงตาสบเข้ากับนัยน์ตาคมที่ฉายแววปรารถนาบางอย่างที่พยายามอดกลั้นไว้ "เอลีน่า..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้แค่ริมหีบ "คำสาปในกายข้า... คืนนี้มันเริ่มกำเริบอีกแล้ว" หญิงสาวชะงัก ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอได้กลิ่นอายเวทมนตร์อันปั่นป่วนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ลูเซียนไม่ได้พูดเล่น อาการของคำสาปตระกูลคาเวลล์กำลังกัดกินร่างกายเขาอย่างเงียบเชียบ และมีเพียงพลังพฤกษาบริสุทธิ์ของเธอเท่านั้นที่บรรเทาความเจ็บปวดนี้ได้ เอลีน่าไม่ลังเลที่จะเอื้อมมือไปกอบกุมฝ่ามือใหญ่ของเขาไว้ พลังเวทสีเขียวมรกตอ่อนจางเปล่งประกายขึ้นที่ปลายนิ้วของเธอ ซึมซับเข้าสู่ผิวเนื้อของชายหนุ่มเพื่อชำระล้างความมืดมิด ลูเซียนหลับตาลงรับสัมผัสอันอบอุ่นนั้น ความเจ็บปวดที่เคยแผดเผาร่างกายมลายหายไป เหลือเพียงความหอมหวานที่เอ่อล้นในทรวงอก "ท่านไหวไหมคะ..." เธอถามด้วยน้ำเสียงเจือความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ลูเซียนลืมตาขึ้น ชandประกายในดวงตานั้นวับวาวรากับสัตว์ป่าที่พบเหยื่ออันโอชะ เขากุมมือเธอแน่นขึ้น พลิกฝ่ามือบางขึ้นมาจูบเบาๆ ที่หลังมืออย่างทะนุถนอม "ข้าคงจะขาดเจ้าไม่ได้เสียแล้วล่ะ เอลีน่า... เจ้าชักจะเข้ามามีอิทธิพลกับหัวใจดวงนี้มากเกินไปแล้ว" คำพูดหวานเลี่ยนที่ออกจากปากบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในอาณาจักรทำเอาเอลีน่าใบ้าร้อนผ่าว เธอกำลังจะอ้าปากเอτοแซ่บกลับ ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังระเบียงแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วใสร่วงกราวราวกับสายฝน พร้อมกับลมพายุหมุนวนที่พัดพาเอาความหนาวยะเยือกเข้ามาภายในห้องทันที! ลูเซียนดึงเอลีน่าเข้าสู่อ้อมแขนเพื่อปกป้องตามสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังร่างสูงโปรดของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวข้ามผ่านเศษกระจกเข้ามาอย่างอารมณ์ดี ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่อง รอยยิ้มปริศนาที่ยกขึ้นที่มุมปากภายใต้ฮู้ดสีดำทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด "ขออภัยที่ขัดจังหวะเวลาหวานชื่นของท่านดยุกกับคุณหนูวานเดอร์วอลล์นะครับ..." น้ำเสียงแหบพร่าราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์ต้องห้ามที่แผ่พุ่งออกมาจนทำให้ลมหายใจสะดุด "แต่ของขวัญชิ้นโบว์แดงที่ข้าเอามาฝาก... น่าจะทำให้พวกท่านสนุกจนลืมไม่ลงเลยล่ะ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความแซ่บมาจนถึงตอนนี้นะคะ!