รอยร้าวในความสัมพันธ์เก่า

"ตราสัญลักษณ์นั่นมัน... สมาคมใต้ดิน!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางอาวุโสในสภาเวทมนตร์ดังระงมขึ้นทันทีที่แสงสีแดงฉานจางหายไป ภาพโฮโลแกรมกางเขนกลับหัวขนาดมหึมาที่ลอยเด่นอยู่กลางห้องประชุม ไม่เพียงแต่ทำลายความน่าเชื่อถือของตระกูลดยุกเบอร์نادจนย่อยยับ แต่ยังสั่นคลอนรากฐานอำนาจของราชสำนักจนถึงขั้วกระดูก เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ ยืนกอดอกนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าโต๊ะประชุม แววตาสีมรกตของเธอมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกขบขันระคนสมเพช รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความเหนือกว่าอย่างชัดเจน ในขณะที่เจ้าชายอาร์เธอร์ คู่หมั้นเก่าผู้เย่อหยิ่ง กลับหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้าหล่อเหลาที่บิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก "นี่มันหมายความว่ายังไงกัน เอลีน่า!" เจ้าชายอาร์เธอร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาสั่นเทาชี้มาที่หญิงสาว "เธอ... เธอบังอาจร่วมมือกับพวกกบฏนอกรีตงั้นหรือ!" เอลีน่าหันไปมองชายหนุ่มผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอในอดีตด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนเรียวปากอิ่มสวย น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคารมบาดลึกถูกเปล่งออกมาอย่างไม่เร่งรีบ "ร่วมมือหรือเพคะ ฝ่าบาท?" เอลีน่าทวนคำด้วยน้ำเสียงกึ่งเยาะกึ่งหยัน "หม่อมฉันเป็นเพียงหญิงสาวผู้บอบบางที่ถูกท่านถอนหมั้นอย่างไร้เยื่อใยเมื่อไม่กี่เดือนก่อน จะเอาปัญญาที่ไหนไปร่วมมือกับสมาคมใต้ดินที่มีเครือข่ายโยงใยไปทั่วอาณาจักรกันเล่าเพคะ... หรือว่า ที่แท้จริงแล้ว คนที่ร้อนตัวจนเนื้อเต้น ก็คือคนที่กำลังกุมความลับเน่าเฟะเหล่านี้ไว้เสียเอง?" "บังجาญ!" อาร์เธอร์คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ ศักดิ์ศรีของรัชทายาทถูกเหยียบย่ำต่อหน้าขุนนางนับร้อย ทว่าเขากลับทำอะไรไม่ได้เลย เมื่อหลักฐานทุจริตทั้งหมดถูกแฮกและกระจายไปยังเครือข่ายเวทมนตร์ทั่วเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว ลูเซียน คาเวลล์ ดยุกหนุ่มผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างเอลีน่ามาโดยตลอด ขยับกายเล็กน้อย กลิ่นอายความเย็นชาแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัวให้ลดฮวบลงจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาจับจ้องไปยังเจ้าชายอาร์เธอร์ด้วยแววตาดุจนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกำมือ "ระวังปากหน่อยจะดีกว่านะ ฝ่าบาท" ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขาม "คู่หมั้น... อ้อ ไม่สิ อดีตคู่หมั้นของพระองค์ในตอนนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงตัวคนเดียวที่ท่านจะมาตะคอกใส่ตามอำเภอใจอีกต่อไปแล้ว" คำพูดของลูเซียนไม่ได้เป็นเพียงแค่การปกป้อง แต่เป็นการตอกย้ำสถานะอันสูงส่งที่เอลีน่าเพิ่งครอบครอง ทรัพย์สินและกิจการเหมืองแร่เวทมนตร์ที่ถูกโอนย้ายมาเป็นชื่อของเธอแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเมื่อวานนี้ ทำให้มูลค่าความมั่งคั่งของตระกูลวานเดอร์วอลล์พุ่งทะยานแซงหน้าองค์รัชทายาทไปหลายเท่าตัว อาร์เธอร์หันขวับมามองเอลีน่าอีกครั้ง แววตาที่เคยมีแต่ความดูแคลน บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกซับซ้อน ทั้งริษยา ขุ่นเคือง และ... ความเสียดายอย่างสุดซึ้งที่เพิ่งแล่นริ้วขึ้นมาในอก ภาพของหญิงสาวผู้เงียบงับและยอมก้มหน้าให้เขาเสมอในอดีต ได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงแต่นายหญิงผู้สง่างาม ทรงอำนาจ และเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเขาแทบแสบตา ชุดกระโปรงผ้าไหมปักดิ้นทองชั้นดีประดับด้วยอัญมณีเวทมนตร์หายากที่ส่องแสงระยิบระยับทุกครั้งยามเธอขยับกาย มันคือเครื่องพิสูจน์ความมั่งคั่งที่แม้แต่ท้องคลังหลวงยังต้องอับอาย *ทำไม... ทำไมฉันถึงทิ้งผู้หญิงคนนี้ไปนะ?* อาร์เธอร์นึกย้อนถึงวันที่เขาเซ็นใบยกเลิกสัญญาหมั้นด้วยความทะนงตัว คิดโง่ๆ ว่าเธอเป็นเพียงกิ่งไม้แห้งที่ไร้ประโยชน์ แต่ในวันนี้ กิ่งไม้แห้งกิ่งนั้นกลับเติบโตเป็นต้นไม้วิเศษที่ออกดอกผลเป็นทองคำและอำนาจที่เขากำลังไขว่คว้า "เอลีน่า..." อาร์เธอร์เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับพยายามปั้นแต่งรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่คิดว่าดูนุ่มนวลที่สุดส่งไปให้ "เรื่องระหว่างเรา... ฉันว่าเราน่าจะทบทวนกันใหม่อีกสักครั้งนะ ที่ผ่านมาอาจจะมีความเข้าใจผิดกันเล็กน้อย..." บรรยากาศในห้องประชุมพลันเงียบกริบลงทันที ขุนนางหลายคนอ้าปากค้างกับความหน้าไม่อายขององค์รัชทายาทที่กล้ากลับลำกลางคันได้อย่างหน้าตาเฉย เอลีน่าหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาจนอาร์เธอร์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มช้าๆ ปลายรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความพินาศของเขา "ทบทวนหรือเพคะ?" เอลีน่าเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "เสียใจด้วยนะเพคะ ฝ่าบาท ของที่ถูกโยนลงถังขยะไปแล้ว ต่อให้เอามาขัดสีฉวีวรรณให้ตายอย่างไร มันก็ยังคงเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งอยู่ดี... และหม่อมฉัน ก็ไม่ใช่คนมักง่ายที่จะเก็บขยะของคนอื่นกลับมาใช้ซ้ำเสียด้วยสิเพคะ" คำพูดเชือดเฉือนแบบตาต่อตาฟันต่อฟันนี้ ทำเอาอาร์เธอร์หน้าชาดิกราวกับถูกตบด้วยฝ่ามือล่องหนอย่างแรง ความรู้สึกอับอายพุ่งขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก ได้แต่ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ส่วนเรื่องคดีความของสภาเวทมนตร์..." เอลีน่าหันไปกวาดสายตามองเหล่าขุนนางที่กำลังตัวสั่นงกด้วยความกลัว ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของสถาบันการเงินหลวงและสภาเวทมนตร์ในตอนนี้ หม่อมฉันขอเสนอให้มีการตรวจสอบบัญชีของทุกคน ณ บัดนี้!" สิ้นเสียงของเอลีน่า ประตูบานใหญ่ของห้องประชุมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของกลุ่มอัศวินพิทักษ์กฎหมายเวทมนตร์ในชุดเกราะเหล็กกล้าที่เดินเรียงแถวเข้ามาตรึงกำลังไว้ทุกด้าน อาร์เธอร์ถอยหลังกรูดด้วยความตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าหากการตรวจสอบบัญชีเกิดขึ้นจริง ชื่อของเขาและพรรคพวกจะต้องถูกลากเข้าไปพัวพันกับคดีฉ้อโกงระดับชาติอย่างแน่นอน ดวงตาสั่นระริกหันไปมองเอลีน่าด้วยความหวังสุดท้าย "เอลีน่า... เธอช่วยฉันไม่ได้เหรียญ ขอร้องล่ะ ในฐานะที่เราเคย..." "หยุดพูดจาน่าสมเพชเสียทีเถอะเพคะ" เอลีน่าตัดบทอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตาสีมรกตฉายแววเด็ดเดี่ยว "เพราะคนอย่างท่าน ไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยชื่อของหม่อมฉันด้วยซ้ำ" ทันใดนั้นเอง แสงไฟในห้องประชุมทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ท่ามกลางความโกลาหล เสียงปรบมือเป็นจังหวะสามครั้งก็ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณระเบียงชั้นลอย พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่เอ่ยแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด "เกมสนุกๆ แบบนี้ จะขาดฉันไปได้อย่างไรกันล่ะ เจ้าหญิงแห่งวานเดอร์วอลล์" ร่างสูงโปรดของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงานั้น พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่จุดประกายความวุ่นวายครั้งใหม่ให้ลุกโชนขึ้นกว่าเดิม! ม่านหมอกโรแมนซ์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนความฟินสะใจในตอนนี้นะคะ