เปิดโปงการทุจริตในสภา

“เอกสารฉบับนี้... ไม่ใช่ของจริงใช่ไหมครับท่านเอลีน่า?” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความสั่นเครือเล็กน้อยของเคานต์เรมอนด์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันระดับปวุกปเปียกของห้องประชุมสภาเวทมนตร์ชั้นใน กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นชาออร์แกนิกเกรดพรีเมียมลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่ากลับไม่มีใครมีอารมณ์สุนทรีย์พอจะจิบมันสักคนเดียว เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ ชะงักมือที่กำลังจะหยิบถ้วยชาเคลือบกระเบื้องลายคราม ดวงตาคู่งามใต้แพขนตางอนงามไหววับลงชั่วพริบตา เมื่อเงาร่างในความทรงจำที่เธอฝังกลบไว้ลึกที่สุดเคลื่อนไหวตัดกับแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัล... พี่ชายบุญธรรมผู้ทรยศ ผู้ที่ควรจะสิ้นชื่อไปพร้อมกับคฤหาสน์ไฟไหม้ในชาติภพก่อน บัดนี้เขากลับยืนยันกายตระหง่านอยู่หลังเงาของเจ้าชายอาร์เธอร์ด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่เธอไม่มีวันลืม “ของจริงหรือไม่อย่างไร ท่านเคานต์น่าจะรู้ดีแก่ใจนะคะ...” เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่แฝงกระแสลมหนาวเยือกที่ทำเอาผู้เฒ่าในสภาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างงดงาม ท่วงท่าและอิริยาบถเต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้กุมความลับทั้งหมดบนโลกใบนี้ สัปดาห์ก่อนหน้านี้ พวกเขายังหัวเราะเยาะหยันความอ่อนต่อโลกของเธอ ยังคิดจะใช้กฎหมายภาษีบีบให้เธอต้องยอมจำนนคายหุ้นเหมืองเวทมนตร์ตระกูลวานเดอร์วอลล์ให้สภา แต่พวกเขากลับหลงลืมไปเสียสนิทว่า ‘อำนาจที่แท้จริง’ ในอาณาจักรนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยไม้คถาเวทมนตร์เก่าๆ ฝุ่นเขรอะ... แต่มันขับเคลื่อนด้วยตัวเลขและเส้นทางการเงินที่สะอาดสะอ้านไร้รอยต่อต่างหาก! ปัง! เสียงทุบโต๊ะหนักหน่วงดังขึ้นพร้อมกับร่างของเจ้าชายอาร์เธอร์ที่ผุดลุกขึ้นยืน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคู่คมมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาอาฆาตมาดร้ายราวกับอยากจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ “เอลีน่า! เธอเสียสติไปแล้วหรือไง ถึงกล้าเอาเอกสารปลอมๆ ชุดนี้มากล่าวหาขุนนางชั้นผู้ใหญ่กลางสภา! การกระทำของเธอนี่มันเข้าข่ายกบฏ ชัดเจนว่าต้องการทำลายเสถียรภาพของราชสำนัก!” อาร์เธอร์ตวาดลั่น เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความตระหนกที่แฝงอยู่ลึกๆ แม้ภายนอกจะพยายามตีสีหน้าข่มขู่เพียงใดก็ตาม เอลีน่าไม่แม้แต่จะชายตาแลร่างสูงที่กำลังดิ้นรนด้วยความจนตรอก เธอเพียงแค่ปัดปลายนิ้วเรียวสวยลงบนอากาศเบาๆ แสงสีเขียวมรกตเรืองรองเปล่งประกายออกมาจากแหวนอัญมณีเวทมนตร์พฤกษา ก่อนที่ภาพโฮโลแกรมโปร่งแสงขนาดใหญ่จะถูกฉายขึ้นกลางห้องประชุม มันคือสมุดบัญชีรายรับรายจ่าย ยอดเงินโอนข้ามอาณาจักร และลายเซ็นดิจิทัลที่ระบุชื่อของกลุ่มก้อนอิทธิพลมืดในสภาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง “กบฏอย่างนั้นหรือคะ ฝ่าบาท...” เอลีน่าทวนคำด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงกระซิบของภูตสาวในสวนดอกไม้ ทว่ากลับเชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนแทบขาดริ้น “หม่อมฉันเพียงแต่นำ ‘ความจริง’ ที่ถูกซุกซองไว้ใต้พรมหรูหรามาคืนให้เจ้าของตัวจริงเท่านั้นเองค่ะ ดูตรงนี้สิคะ... บัญชีลับหมายเลข 404 ของธนาคารหลวง ที่ท่านพ่อของหม่อมฉันเคยทักท้วงไว้ก่อนจะเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนไข... เอ๊ะ หรือว่าท่านดยุกเรมอนด์จะความจำเสื่อม จนลืมไปแล้วว่าเงินสามสิบล้านเหรียญทองเวทมนตร์เมื่อปีที่แล้วถูกโยกย้ายไปที่บัญชีลับของใครกันแน่?” ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ราวกับมีใครร่ายเวทมนตร์ปิดปากทุกคนไว้ บรรดาขุนนางเฒ่าที่เคยนั่งเชิดหน้าชูตา ต่างพากันหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมจนเปียกชุ่ม บางคนถึงกับมือไม้สั่นเทาจนเผลอทำแก้วชาหลุดมือแตกกระจายบนพื้นพรม ลูเซียน คาเวลล์ ซึ่งนั่งเงียบสงบอยู่เคียงข้างเธอมาโดยตลอด ปรายตามองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยแววตาเยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาขยับตัวเล็กน้อย กลิ่นอายกดดันอันทรงพลังของดยุกแห่งแดนเหนือแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว “หากพวกท่านคิดว่าหลักฐานชิ้นนี้ยังไม่พอ... ทางเราก็ยังมีพยานปากเอกที่เดินทางมาถึงประตูเมืองหลวงพอดีค่ะ” ลูเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่กลับทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าขัด สิ้นเสียงของลูเซียน ประตูไม้สักแกะสลักบานยักษ์ของห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทของนักเวทนอกรีตเดินก้าวเข้ามา แสงไฟจากโคมระย้าสาดกระทบใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านสันจมูก—ใบหน้าที่ทำให้เอลีน่าต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติไม่ให้มือที่ประสานกันอยู่สั่นเทา ‘คริสเตียน...’ พี่ชายบุญธรรมผู้ทรยศผู้ควรจะตายไปแล้วในกองเพลิง เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และดวงตาพราวระยับที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขากวาดสายตามองไปรอบห้องประชุมสภาก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของเอลีน่า แล้วโค้งตัวคำนับอย่างงดงามราวกับสุภาพบุรุษผู้ดีงาม “กระผม คริสเตียน วานเดอร์วอลล์... ขอรายงานตัวเพื่อเปิดโปงเครือข่ายทุจริตระดับชาติร่วมกับคุณหนูเอลีน่าครับ” เสียงทุ้มกังวานของเขาราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่ากลางฤดูร้อน ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่ง เจ้าชายอาร์เธอร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ขณะที่เอลีน่าหันไปสบตากับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาใหม่ หัวใจของเตร้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสม The Game ได้เปลี่ยนกฎไปอย่างสิ้นเชิงในเสี้ยววินาทีนี้แล้ว ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนกำลังตกตะลึงจนอ้าปากค้างนั่นเอง คริสเตียนก็เอื้อมมือไปหยิบบางสิ่งออกจากกระเป๋าเสื้อคลุม มันคือกล่องเวทมนตร์สีดำสนิทที่ส่งเสียง ‘ติ๊ด’ เบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต และก่อนที่เอลีน่าจะทันได้เอ่ยปากทักท้วง ร่างของคริสเตียนก็ดีดตัวถอยหลังไปยืนชิดติดกับประตูทางออก พร้อมกับกดปลายนิ้วลงบนกล่องนั้นเต็มแรง! “ขอโทษด้วยนะน้องสาว... แต่เกมนี้ คนที่จะชนะไม่ใช่เธอหรอก” วิ้ง—! แสงสว่างวาบสีแดงฉานพุ่งทะยานจากกล่องเวทมนตร์ขึ้นสู่เพดานห้อง พร้อมกับเสียงระบบป้องกันภัยฉุกเฉินของสภาที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก และภาพโฮโลแกรมบัญชีลับทั้งหมดก็ถูกแทนที่ด้วยตราสัญลักษณ์กางเขนกลับหัวของ ‘สมาคมใต้ดิน’ ที่ปรากฏขึ้นบนอากาศอย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความสะใจนี้นะคะ! ม่านหมอกโรแมนซ์ใจฟูมากๆ เลยค่ะ!