ความเมตตาที่น่าสะพรึง

เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดของห้องโถงรับรองตระกูลวานเดอร์วอลล์ เป็นเสียงที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความชื่นชมแม้แต่น้อย หากแต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและกระหยิ่มยิ้มย่องของคนที่คิดว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "ช่างมั่นใจเสียจริงนะคะ เอลีน่า... ไม่ทราบว่าคุณเอาความมั่นใจกะลาหัวนี้มาจากไหน ถึงได้กล้าส่งจดหมายท้าทายองค์ชายอาร์เธอร์และคณะอัศวินแห่งราชสำนักแบบนี้" เสียงแหลมสูงของ เลดี้โซเฟีย ลูกสาวท่านปาร์คเกอร์ดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอก้าวออกมาจากแถวหน้าของกลุ่มผู้บุกรุก ใบหน้าที่ประทับเครื่องสำอางราคาแพงเชิดขึ้นด้วยความถือดี ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องโถงที่ถูกตกแต่งใหม่อย่างหรูหราด้วยม่านไหมสีมุกและแจกันดอกไม้เวทมนตร์หายาก ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "คิดหรือคะว่าแค่การเปิดคฤหาสน์ต้อนรับด้วยรอยยิ้มจอมปลอม จะทำให้พวกเราถอยทัพกลับไปมือเปล่าได้ ทรัพย์สินและสิทธิ์ในการถือครองเหมืองแร่เวทมนตร์ทั้งหมด จะต้องถูกโอนเข้าคลังหลวงตามพระราชโองการขององค์ชายเสียแต่โดยดี มิฉะนั้น... คุณก็รู้ใช่ไหมคะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชื่อเสียงเน่าเฟะของคุณในสังคมชั้นสูง" เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนสง่างามอยู่เบื้องหลังโต๊ะน้ำชาไม้หอม ชายกระโปรงยาวลากพื้นปักดิ้นเงินสะท้อนแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน นิ้วเรียวยาวบรรจงรินชา กลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบป่าผสมผสานกับใบชาบลูเบอร์รี่ลอยอวลไปทั่วบรรยากาศที่ตึงเครียด เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบรสชาติอันละมุนลิ้นช้าๆ ก่อนจะวางลงบนจานรองด้วยเสียงที่กังวานใสแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เลดี้โซเฟียคะ... ความรีบร้อนมักทำให้คนเรามองข้ามรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไปเสมอ" เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบนเรียวปากสีพีชช่างงดงามราวกับภาพวาด ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "คุณบอกว่าฉันกำลังท้าทายอำนาจงั้นหรือคะ? ไม่เลยค่ะ... ฉันแค่กำลังรอให้พวกคุณเดินเข้ามาติดกับดักที่ขุดไว้ด้วยความเต็มใจต่างหาก" "นี่เธอ!" โซเฟียหน้าถอดสีด้วยความโกรธ เธอก้าวเท้าไปข้างหมายจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่อง แต่กลับต้องชะงักกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เคียงข้างเจ้าบ้าน ลูเซียน คาเวลล์... ดยุกหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีรัตติกาลลึกล้ำ เขายังไม่ได้ขยับตัวทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่ปรายตามองกลุ่มผู้บุกรุกราวกับพวกเขากำลังมองมดปลวกที่ไร้ค่า ไอเย็นยะเยือกจากพลังเวทมนตร์สายความมืดก็พวยพุ่งขึ้นปกคลุมพื้นห้องจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมรองเท้าของเหล่าอัศวินที่ตามมาคุ้มกัน "ท่านดยุก! นี่ท่านกำลังปกป้องสตรีไร้ค่าคนนี้อย่างนั้นหรือคะ!" เจ้าชายอาร์เธอร์ที่ทรงประทับอยู่บนเก้าอี้หรูซึ่งถูกยกมาตั้งไว้ด้านหลังสุด ตรัสขึ้นด้วยความขัดเคือง พระพักตร์บิดเบี้ยวด้วยความริษยา "นางนี่คือผู้หญิงที่เคยสยบยอมแทบพระบาทของเรา ทำไมท่านถึงได้หลงกลมารยาของนางกัน!" เอลีน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งแก้ว แต่กลับสร้างความหนาว 1.1 เยือกให้กับผู้ฟังทุกคน "มารยาหรือคะ? เพคะองค์ชาย..." เอลีน่าก้าวเดินช้าๆ ออกมาจากโต๊ะน้ำชา ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยสง่าราศีของสตรีผู้กุมความลับทั้งหมดของอาณาจักร "ตลอดเวลาที่ผ่านมา เพคะคอยก้มหัวให้ท่าน ทนรับความอัปยศอดสู ทนให้ท่านสูบฉีดเงินทองจากกองมรดกตระกูลวานเดอร์วอลล์ไปปรเปรอหญิงแพศยาบางคน... คิดว่าฉันไม่รู้หรือคะว่าท่านแอบเอาตราประทับประจำตระกูลฉันไปทำธุรกรรมอะไรไว้บ้าง?" ใบหล่อเหลาของเจ้าชายอาร์เธอร์ซีดเผือดลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เจ้า... เจ้ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง!" "ความลับในอาณาจักรเวทมนตร์แห่งนี้ ไม่มีอะไรที่เงินและการข่าวของตระกูลวานเดอร์วอลล์ซื้อไม่ได้หรอกค่ะองค์ชาย" เอลีน่าหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของโซเฟีย ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นเสียจนโซเฟียแทบจะหยุดหายใจเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีมรกตคู่นั้นที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง "คุณโซเฟียคะ..." เอลีน่าเอ่ยเสียงหวานหยด ยื่นมือไปแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อคลุมขนสัตว์ราคาแพงของอีกฝ่าย "เสื้อคลุมตัวนี้สวยมากเลยนะคะ ทราบมาว่าสั่งตัดพิเศษจากเมืองหลวงโดยใช้เงินจากกองทุนการกุศลที่ฉันเป็นประธาน... น่าเสียดายจังนะคะ ที่หลักฐานการยักยอกเงินจำนวนสามหมื่นเหรียญทองเมื่อเดือนก่อน ตอนนี้ถูกส่งตรงถึงโต๊ะทำงานขององค์สังฆราชและสภาขุนนางเรียบร้อยแล้วค่ะ" โซเฟียหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาทันที "มะ... ไม่จริง! เธอโกหก!" "โกหกงั้นหรือคะ?" เอลีน่ายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน ก่อนจะตบมือเบาๆ สองครั้ง *กริ๊ง... กริ๊ง...* ประตูห้องโถงหลักเปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของพ่อบ้านชราผู้ถือแฟ้มเอกสารหนังสีดำสนิทเดินเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเอลีน่า พร้อมกับส่งมอบกระดาษแผ่นหนึ่งให้ เอลีน่ายื่นกระดาษแผ่นนั้นให้โซเฟียดูด้วยความใจดี "นี่คือสำเนาบัญชีธนาคารส่วนตัวของคุณ ที่มีเงินโอนเข้าออกอย่างน่าสงสัยจากบริษัทในเครือขององค์ชาย... และนี่..." เธอยังคงหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา "คือหมายเรียกตัวคุณและครอบครัวให้ไปให้การต่อศาลสูงในข้อหาฉ้อโกงทรัพย์สินสาธารณะและทำลายชื่อเสียงขุนนางชั้นสูงค่ะ" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าเบื่อหน่าย มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องในใจของเหล่าผู้บุกรุกที่ตระหนักได้ว่า พวกเขาได้เดินเข้ามาในถ้ำของเสือร้ายที่กำลังรอขย้ำเหยื่อโดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย การจัดการที่ไม่ต้องใช้กำลังทหาร ไม่ต้องใช้เวทมนตร์ทำลายล้าง แต่เป็นการใช้กฎหมาย เงินตรา และข้อมูลข่าวสาร ทำลายล้างอนาคตและชื่อเสียงของอีกฝ่ายจนไม่เหลือชิ้นดี... นี่คือความเมตตาที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดที่เอลีน่ามอบให้ "พวกคุณยังมีเวลาอีกสามนาทีนะคะ ในการเดินออกจากคฤหาสน์ของฉัน ก่อนที่กองกำลังรักษาดินแดนจะมาถึงเพื่อทำหน้าที่ของพวกเขา" เอลีน่าหันหลังกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมอย่างใจเย็น ยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เชิญตามสบายเลยนะคะ... ทุกท่าน" เจ้าชายอาร์เธอร์ทรงกัดพระโอษฐ์จนห้อพระโลหิต พระเนตรแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเมื่อถูกสายตาคมกริบของลูเซียนจ้องมองอยู่ โซเฟียทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ชื่อเสียง วงศ์ตระกูล และอนาคตที่วาดฝันไว้พังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยมือของสตรีที่พวกเคยดูถูกเหยียดหยาม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดของเหล่าศัตรู เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากระเบียงด้านนอกทะลุกระจกสีสเตนลาสเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของบุรุษปริศนาในชุดคลุมสีเงินยวดยวงที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชา "ช่างเป็นการจัดการที่งดงามจริงๆ ครับ เลดี้เอลีน่า... แต่ดูเหมือนว่าคุณจะลืมคนสำคัญคนนี้ไปเสียสนิทเลยนะ" เอลีน่าชะงักมือที่กำลังถือถ้วยชา ดวงตาคู่งามหวาดหวั่นลงชั่วพริบตาเมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นแสงไฟ และเผยให้เห็นใบหน้าที่เธอจำได้ดีที่สุดจากชาติภพก่อน—พี่ชายบุญธรรมผู้ทรยศที่ควรจะตายไปแล้ว! ติดตามตอนต่อไปในพรุ่งนี้ ม่านหมอกโรแมนซ์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนความฟินและสะใจนี้เสมอนะคะ!