ของขวัญจากศัตรู

กลิ่นอายจางๆ ของดอก ‘ไวท์วิสทีเรีย’ ที่ถูกสกัดจนเข้มข้นจนเกือบกลายเป็นสีดำสนิท ลอยอบอวลอยู่บนโต๊ะน้ำชาเคลือบทองคำขาว กล่องไม้แกะสลักลวดลายงูพันกุหลาบถูกวางไว้โดยราชองครักษ์หน้าห้องรับรองของตระกูลวานเดอร์วอลล์ พร้อมข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือที่เอลีน่าจำได้ขึ้นใจ—*“ของขวัญแสดงความยินดีจากองค์รัชทายาท ขอให้คุณหนูเอลีน่ามีความสุขกับช่วงเวลาสุดท้ายของงานเลี้ยงนี้นะคะ”* คำว่า ‘สุดท้าย’ ถูกเน้นย้ำด้วยหมึกสีแดงฉานราวกับหยดเลือด เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ ไม่แม้แต่จะชายตามองจดหมายฉบับนั้น เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเวลเวตสีมรกต ชุดกระโปรงยาวสีขาวปักด้ายเงินระยิบระยับขับให้ผิวผ่องราวกับไข่มุก ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานระคนเย้ยหยัน "ดูท่าทางเจ้าชายอาร์เธอร์จะร้อนรนจนทนไม่ไหวแล้วสินะคะ" เสียงนุ่มนวลทว่าเยือกเย็นเอ่ยขึ้น พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบรดริมฝีปากอย่างไม่รีบร้อน ลูเซียน คาเวลล์ ซึ่งยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ไม่ไกล ปรายตามองกล่องไม้ใบนั้นด้วยแววตาดุจสัตว์นักล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้ากองไฟ "พิษสลายมานา ‘วิญญาณสีเพลิง’... เป็นพิษหายากที่ออกฤทธิ์กัดกร่อนเส้นสายเวทมนตร์ภายในสามวินาที คนที่ดื่มเข้าไปจะสูญเสียพลังเวทไปตลอดกาลแถมยังทรมานเจียนตาย ช่างเป็นของขวัญที่สมฐานะว่าที่กษัตริย์ผู้โสมมเสียจริง" "แต่น่าเสียดายนะคะ..." เอลีน่าแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาวเหน็บลงถนัดตา "ของขวัญชิ้นนี้... ฉันเกรงว่าจะต้องส่งคืนเจ้าของพร้อมดอกเบี้ยต้นทุนที่ทบต้นทบดอกเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ" ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ในห้องโถงจัดเลี้ยงใหญ่ของงานเฉลิมฉลองครบรอบวันคล้ายวันประสูติขององค์รัชทายาท แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องกระทบกับชุดราตรีราคาแพงระยับของเหล่าขุนนางที่พากันมาเลียแข้งเลียขาเจ้าชายอาร์เธอร์และเลดี้ผู้สูงศักดิ์คนใหม่ที่เขากุมมือเคียงคู่ อาร์เธอร์ยืนถือแก้วไวน์ด้วยท่าทีองอาจ ดวงตาคมกริบกวาดมองหาเป้าหมายท่ามกลางฝูงชน เมื่อเห็นร่างระหงของเอลีน่าก้าวเข้ามาในงาน เขาก็ส่งสัญญาณให้ข้าราชบริพารนำกล่องของขวัญกล่องนั้นไปมอบให้เธอทันทีต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย ด้วยความตั้งใจที่จะหักหน้าเธอในที่สาธารณะ และทำให้ทุกคนเห็นว่า ‘อดีตคู่หมั้น’ อย่างเธอไม่มีค่าอันใดในสายตาของเขาอีกต่อไป "เอลีน่า... ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอมา" เสียงทุ้มต่ำของอาร์เธอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่จงใจสร้างขึ้น ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่เอลีน่าเป็นตาเดียว "กล่องนั้นคือของขวัญพิเศษที่ฉันเลือกด้วยตัวเอง หวังว่าเธอจะเปิดมันดื่มอวยพรให้ฉันและว่าที่ชายาในค่ำคืนนี้นะ" เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นทันที หลายคนส่งสายตาสมเพชเวทเวน บ้างก็รอสมน้ำหน้าผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยค้ำจุนตระกูลพระราชวงศ์ด้วยเงินทองมหาศาลแต่กลับถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เอลีน่าไม่ได้แสดงความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ร่องรอยของความเสียใจ เธอยังคงก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคง สง่างาม และเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันที่แม้แต่อาร์เธอร์ยังต้องชะงักฝีเท้า "ขอบพระทัยในความกรุณาขององค์รัชทายาทนะคะ..." เอลีน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง กวาดสายตามองหน้าอาร์เธอร์และหญิงสาวข้างกายที่กำลังยิ้มเยาะ "แต่ของขวัญที่มีค่าและอันตรายถึงชีวิตเช่นนี้... หม่อมฉันเกรงว่าเก็บไว้คนเดียวคงจะไม่เหมาะสม หากจะให้ดี... เรามาแบ่งปันความสุขนี้ให้ทั่วถึงกันดีกว่าไหมคะ?" สิ้นคำพูดนั้น เอลีน่ายกมือขึ้นเบาๆ พลังเวทมนตร์สายพฤกษาที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผิวหนังก็เปล่งประกายแสงสีเขียวมรกตจางๆ รากไม้โบราณขนาดเล็กพุ่งออกมาจากพื้นพรมอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษไร้เสียง มันเลื้อยเข้าไปพันรอบกล่องไม้ เปิดฝาออกด้วยความนุ่มนวล และดึงขวดแก้วบรรจุของเหลวสีดำสนิทออกมาลอยเคว้งกลางอากาศ อาร์เธอร์หน้าถอดสีในเสี้ยววินาที "เอลีน่า! เธอจะทำอะไร!" "ไม่ต้องตกใจไปเพคะ ฝ่าบาท..." เอลีน่าแย้มยิ้มหวานหยด รอยยิ้มนั้นงดงามราวดอกไม้แรกแย้ม แต่กลับแฝงไปด้วยพิษร้ายที่พร้อมปลิดชีพ "ในเมื่อพระองค์ทรงเมตตาประทาน ‘น้ำอมฤต’ พิเศษนี้มาให้ หม่อมฉันในฐานะอดีตคู่หมั้นย่อมต้องสนองพระmตตาด้วยการแบ่งปันให้แขกผู้มีเกียรติในงานได้ร่วมดื่มด่ำความยินดีนี้พร้อมกันสิคะ!" สิ้นเสียงสั่งการ รากไม้พฤกษาส่งหยดพิษสีดำสนิทหยดลงไปในแก้วไวน์ชั้นดีของขุนนางระดับสูงกลุ่มหนึ่งที่เคยร่วมมือกับอาร์เธอร์ในการกลั่นแกล้งตระกูลวานเดอร์วอลล์ทันที! "อึก... นี่มันอะไรกัน!" ขุนนางเฒ่าคนหนึ่งสำลักไวน์พุ่งพรวด หน้าตาเขียวคล้ำและล้มลงดิ้นทุรนทุรายบนพื้นทันทีที่หยดพิษสัมผัสลิ้น ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนของขุนนางอีกหลายคนที่เผลอดื่มเข้าไปตามคำเชิญชวนแกมบังคับขององค์รัชทายาทก่อนหน้านี้ ความโกลาหลระเบิดขึ้นในห้องโถงทันที เสียงกรีดร้องและเสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นวายดังระงม ทหารองครักษ์พยายามชักดาบออกมาร, แต่กลับถูกรากไม้เวทมนตร์ของเอลีน่าตรึงร่างไว้กับพื้นจนขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว และนั่นคือเหตุการณ์ที่นำพาทั้งคู่มาหลบอยู่ในห้องรับรองส่วนตัวในตอนนี้ "เธอเล่นแรงเกินไปหรือเปล่า เอลีน่า?" ลูเซียนเอ่ยถามด้วยมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้คำพูดจะดูเหมือนปราม แต่แววตาในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจและทึ่งในความเด็ดขาดของหญิงสาวตรงหน้า "แรงเหรอคะ ลูเซียน?" เอลีน่าหันไปมองหน้าชายหนุ่ม ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย "สำหรับคนที่ส่งพิษมาให้ฉัน... การแค่ทำให้พวกมันลิ้มรสความพินาศของตัวเองในงานเลี้ยง มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำค่ะ" เธอก้มลงหยิบขวดแก้วที่เหลือหยดสุดท้ายขึ้นมาหมุนเล่นในมือ แสงไฟจากตะเกียงกระทบกับของเหลวสีเข้มสะท้อนประกายวาววับ ก่อนที่รอยยิ้มลึกลับจะปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม "และเกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหากล่ะคะ" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องรับรองจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของหัวหน้าพ่อบ้านประจำวังหลวงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวจนแทบจะยืนไม่ไหว "คุณหนูเอลีน่าพ่ะย่ะค่ะ... องค์รัชทายาททรง... องค์รัชทายาททรงประกาศกฤษฎีกาสั่งจับกุมคุณหนูในข้อหา ‘ลอบปลงพระชนม์’ แล้วพ่ะย่ะค่ะ! และตอนนี้... กองกำลังทหารเวทมนตร์หลวงนับร้อยนายกำลังปิดล้อมคฤหาสน์วานเดอร์วอลล์ไว้หมดแล้ว!" เอลีน่ายังคงนั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท เธอมองหน้าพ่อบ้านผู้ตื่นตระหนกด้วยสีหน้าเรียบเฉยราดรดน้ำเย็นเฉียบลงบนกองเพลิง ก่อนจะค่อยๆ วางขวดพิษลงบนโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ก* เธอปรายตาไปมองลูเซียนที่กำลังหัวנסร่อในลำคอเบาๆ ด้วยท่าทีสบายใจเฉิบ ราวกับกองกำลังทหารนับร้อยนายนั้นเป็นเพียงฝูงมดปลวกที่เดินผ่านหน้าคฤหาสน์เท่านั้น เอลีน่ายกมุมปากขึ้น รอยยิ้มระยับที่ทรงพลังที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน "ปิดล้อมงั้นเหรอคะ... ดีเลยค่ะ ฉันกำลังเบื่อๆ อยู่พอดี งั้นเราออกไปต้อนรับ ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ เหล่านั้นกันหน่อยดีกว่า... ว่าไหมคะท่านดยุก?" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้เสมอนะคะ! — ม่านหมอกโรแมนซ์