ผู้ช่วยคนใหม่ที่วางใจได้

เศษผงเวทมนตร์สีทองที่ร่วงหล่นจากคัมภีร์โบราณยังไม่ทันจางหาย กลิ่นอายความกดดันระดับสูงก็แผ่ซ่านจนทำให้เหล่าทหารยามหน้าประตูถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ในขณะที่ร่างของราชเลขานุการส่วนตัวของเจ้าชายอาร์เธอร์นอนหายใจรวยรินอยู่แทบเท้าของอาร์เธอร์ ดวงตาของมันเบิกโพรงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากขุมนรกภูมิมาหมาดๆ "นี่คือ... สิ่งที่พวกท่านส่งมาต้อนรับฉันอย่างนั้นหรือคะ?" เอลีน่า วานเดอร์วอลล์ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานใสและทรงพลัง ร่างเพรียวระหงในชุดกระโปรงยาวสีเขียวมรกตปักลวดลายเถาวัลย์เวทมนตร์ก้าวเดินอย่างสง่างามผ่านหน้าอาร์เธอร์ไปอย่างไร้ความเกรงกลัว รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น ทุกย่างก้าวของเธอดุจดั่งพญาเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ ดวงตาสีไพลินคมกริบกวาดตามองกลุ่มขุนนางที่เคยร่วมหัวจมท้ายกับเจ้าชายด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก อาร์เธอร์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและเสียหน้า เขาชี้หน้าเอลีน่าด้วยมือที่สั่นเทา "เอลีน่า! เธอ... เธอทำอะไรกับราชเลขานุการของฉัน! และเวทมนตร์บ้านี่มันคืออะไรกัน!" "ระวังคำพูดด้วยค่ะ ฝ่าบาท..." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มลึกดังขึ้นจากด้านหลัง ลูเซียน คาเวลล์ ก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาหิน ดยุกหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินยวงและดวงตาสีเทาเข้มดุจพายุฤดูหนาวแผ่ไอเย็นเยียบออกมาจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ เขาปัดเศษฝุ่นบนปกเสื้อของตนเองอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะปรายตามองอาร์เธอร์ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "หรือท่านอยากจะไปนอนกองอยู่ข้างๆ สุนัขรับใช้ของท่านอีกคนกันล่ะคะ?" บรรยากาศในห้องโถงเงียบกริบลงทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่ขุนนางผู้เฒ่าที่เคยปากกล้ายังต้องก้มหน้าหลบสายตา เอลีน่าไม่สนใจความวุ่นวายเบื้องหลังอีกต่อไป เธอหันกลับมามองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นลานกว้างด้านล่าง ที่ซึ่งกลุ่มคนชนชั้นล่าง แรงงาน และทาสเวทที่ถูกตราหน้าว่าเป็นพวกไร้ค่ากำลังยืนรอคอยชะตากรรมของตนเองด้วยแววตาหวาดผวา พวกเขาถูกกดขี่ ขูดรีด และเหยียบย่าตีนมานานนับGeneration จนลืมไปแล้วว่ามนุษย์ควรมีศักดิ์ศรีอย่างไร แต่นั่นไม่ใช่สำหรับเอลีน่า... ในชาติภพก่อน เธอรู้ซึ้งดีว่า "พลังที่แท้จริง" ไม่ได้มาจากสายเลือดชั้นสูงหรือคัมภีร์เวทมนตร์โบราณที่ขึ้นสนิม แต่มาจาก "หัวใจและความจงรักภักดี" ของคนที่เคยถูกเหยียบย่ำต่างหาก "เปิดประตูสิคะ" เอลีน่าออกคำสั่งกับทหารหน้าประตูด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "คะ... คุณหนูเอลีน่า ประตูนี้สำหรับขุนนางเท่านั้น พะยะค่ะ... เอ๊ย หมายถึง สำหรับชนชั้นสูงเท่านั้น!" ทหารยามละล่ำละลักปฏิเสธ "ฉันบอกให้เปิด!" สิ้นคำพูดของเอลีน่า พลังเวทมนตร์สายพฤกษาอันบริสุทธิ์ก็ระเบิดออกเบาๆ เถาวัลย์ดอกกุหลาบหนามสีทองพุ่งเลื้อยพันรอบตัวทหารยามคนนั้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว ดอกกุหลาบแย้มกลีบออกเผยให้เห็นหนามแหลมที่จ่ออยู่กับลำคอขาวของเขาพอดี ทหารยามหน้าซีดเผือด รีบดึงคันโยกเปิดประตูบานใหญ่อย่างลนลานทันที แอ๊ดดด—! เสียงประตูเหล็กหนาหนักเปิดออก เผยให้เห็นแสงแดดจ้าที่สาดส่องลงมายังลานกว้าง ฝูงชนนับร้อยคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านนอกสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ พวกเขาต่างก้มหน้าหลบสายตาตามสัญชาตญาณของการเป็นผู้ถูกกดขี่ เอลีน่าก้าวออกไปยืนที่ระเบียงหิน สายลมพัดเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเธอปลิวไสวเล็กน้อย เธอกวาดสายตามองทุกคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ผิดกับภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้เย่อหยิ่งในอดีตอย่างสิ้นเชิง "เงยหน้าขึ้นเถอะค่ะ ทุกท่าน" เสียงหวานกังวานเอื้อnเอ่ยออกไป ทว่ากลับดังก้องกังวานไปทั่วลานกว้างราวกับมีเวทมนตร์ขยายเสียง ไม่มีใครขยับเขยื้อน หลายคนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวว่านี่อาจจะเป็นการกลั่นแกล้งรูปแบบใหม่ของพวกชนชั้นสูง เอลีน่าจึงตัดสินใจก้าวเดินลงบันไดทีละขั้น ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าขุนนางที่แอบมองมาจากหน้าต่าง เธอย่อกายลงเล็กน้อยบนพื้นดินที่เปื้อนฝุ่น ไม่รังเกียจแม้แต่น้อยที่จะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนชนชั้นล่าง "ฉันชื่อ เอลีน่า วานเดอร์วอลล์..." เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มจริงใจ "และวันนี้... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาคนรับใช้ แต่ฉันมาเพื่อหา 'ผู้ช่วย' ที่จะร่วมสร้างอาณาจักรแห่งนี้ขึ้นมาใหม่ด้วยกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ชายหนุ่มผอมโซคนหนึ่งในชุดมอซอ จะเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขามีรอยแผลเป็นและเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ "พวกเรา... เป็นแค่ทาสเวท เป็นพวกไร้ค่าในสายตาพวกท่าน... ท่านต้องการอะไรจากพวกเรากันแน่ คุณหนู?" คำถามนั้นตรงประเด็นและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากอดีต เอลีน่าสบตากับเขาโดยไม่หลบเลี่ยง เธอยื่นมือเรียวบางออกไปเบื้องหน้า มือที่สะอาดและเต็มไปด้วยพลังเวทมนตร์แห่งการเยียวยา "ฉันต้องการมันสมอง สองมือ และความกล้าหาญของพวกคุณค่ะ" เอลีน่าตอบเสียงหนักแน่น "ที่ผ่านมา พวกคุณถูกขูดรีดและปิดกั้นโอกาส แต่นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาทำงานร่วมกับฉัน จะได้รับค่าตอบแทนที่สมศักดิ์ศรี ที่พักอาศัยที่อบอุ่น และที่สำคัญที่สุด... 'เกียรติยศ' ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่เท่าเทียมกัน" เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน หลายคนน้ำตาคลอเบ้า มือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักสั่นเทาด้วยความตื้นตันใจตลอดชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยได้ยินคำว่า "เกียรติยศ" หรือ "ความเท่าเทียม" จากปากของชนชั้นสูงคนไหนเลย ชายหนุ่มเจ้าของคำถามมองมือเรียวที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างลังเล ชั่ววินาทีนั้น เขาตัดสินใจยื่นมือสกปรกและมีรอยแผลเป็นของตนเองออกไปกุมมือของเอลีน่าไว้แน่น "ถ้า... ถ้าท่านพูดจริง... ชีวิตนี้ ผม 'คาลบ์' จะขอถวายหัวรับใช้คุณหนูแต่เพียงผู้เดียว!" พริบตาที่มือทั้งสองสัมผัสกัน แสงสว่างสีเขียวมรกตก็เปล่งประกายขึ้นรอบตัวคาลบ์ รอยแผลเป็นเก่าแก่บนร่างกายของเขาค่อยๆ จางหายไป พลังเวทมนตร์ที่เคยหลับใหลและถูกผนึกไว้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างฉับพลัน! คาลบ์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายของเขารู้สึกเบาสบายและเต็มไปด้วยพละกำลังมหาศาลอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เหล่าผู้คนรอบข้างอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน ทาสเวทที่เคยอ่อนแอคนนั้น บัดนี้กลับมีออร่าเวทมนตร์สีเขียวมรกตแผ่ซ่านออกมาอย่างทรงพลัง! "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น..." ขุนนางคนหนึ่งที่แอบดูอยู่ถึงกับเข่าทรุด ร้องอุทานออกมาด้วยความหวาดกลัว เอลีน่าดึงมือกลับเบาๆ เธอยิ้มรับความสำเร็จงดงามตรงหน้า ก่อนจะหันกลับไปมองกลุ่มขุนนางที่ยืนตัวสั่นอยู่บนระเบียง และหันมาพูดกับคาลบ์ด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน "ยินดีต้อนรับสู่ทีมของเราค่ะ, คุณคาลบ์ผู้ช่วยคนใหม่" เอลีน่ากล่าวด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ เรียกการ์ดเวทมนตร์สีดำสนิทที่ประดับลวดลายทองคำแท้ขึ้นมาถือไว้ในมือ "และตอนนี้... ได้เวลาไปชำระบัญชีหนี้สินทั้งหมดที่พวกสวะพวกนั้นติดค้างไว้กับเราแล้วล่ะค่ะ" ทว่า... ก่อนที่เอลีน่าจะได้ก้าวเดินนำเหล่าผู้ช่วยคนใหม่ไปทวงคืนความยุติธรรม เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทางประตูเมือง พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก *“กองอัศวินโล่ห์เงินหลวงแห่งองค์จักรพรรดิ มาถึงแล้ว! จงจับกุมตัวเอลีน่า วานเดอร์วอลล์ ในข้อหากบฏเวทมนตร์ทันที!”* รอยยิ้มบนมุมปากของเอลีน่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาสีไพลินจะเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย... เพราะเธอกำลังรอให้พวกมันส่ง "เหยื่อรายใหญ่" มาให้เชือดถึงที่พอดีเลยค่ะ! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!